Hongkong is een stad als alle andere wereldsteden. Het is er druk, ze hebben er hoge gebouwen, de luchtkwaliteit is niet echt om over naar huis te schrijven (bij deze stiekem toch) en zo hier en daar zie je een politieagent die een oogje in het zeil houdt. Overdreven veel toezicht is hier, aangezien het een redelijk ontwikkelde stad is, niet nodig.

Begrijpelijkerwijs zijn er rond de Spelen wat meer agenten en veiligheidsbeambten opgetrommeld. Alleen hadden ze hier blijkbaar een warenhuis vol blikjes over en die hebben ze allemaal in één keer open getrokken. Met bussen vol worden ze door de straten gereden en waar je ook kijkt zie je blauw op straat. Als de Nederlandse regering agenten te kort heeft, moeten ze na de Spelen maar eens contact opnemen met Hongkong.

Behalve passief toezicht van agenten die na hun zoveelste 12-uursdienst doorgaans op een stoel hangen te slapen, is hier ook actief toezicht. Ter bescherming van de Spelen, de deelnemers en natuurlijk onze paarden komt niemand het stadion in zonder eerst door een metaaldetector te zijn gestapt. Terwijl ik voor de zoveelste keer al mijn ijzerwaren uit mijn broekzakken haal, telefoon, tweede telefoon, kleingeld, sleutelbos en een hand vol andere rommel, gaat mijn rugzak met computer en camera door een röntgenapparaat. En wat denk je, weer geen messen of andere wapens gevonden. Nou ja, mijn collega moest toch echt zijn multi-tool waarmee hij zijn camera in geval van nood kan repareren afstaan. Stel je voor dat hij het mesje dat ook in een multi-tool zet op ‘een verkeerde manier’ zou gebruiken. De bestekmessen in het restaurant achter de beveiliging zijn notabene 3 keer zo lang!

Langzaam maar zeker word ik er een beetje kriegelig van, vooral omdat je naast controles ook nog met allerlei beperkingen te maken hebt. Even gezellig een training kijken is al dagen niet meer mogelijk, simpelweg omdat de zoveelste ‘security’ medewerker je tegenhoudt.

Het lastige van de lokaal ingehuurde beveiligers is dat ze een opdracht hebben meegekregen van hun baas en daar op geen enkele manier van willen afwijken. Ze zijn onvermurwbaar en voor geen enkele reden vatbaar. Zelfs als officieel geaccrediteerde journalist die al zijn eigendommen door het röntgenapparaat heeft gesmeten, loop je op het terrein overal nog weer tegen grenzen aan. Stap je over een denkbeeldige lijn waar de beveiliger toevallig wakker is, heb je meteen weer een probleem. Zelfs als diegene aan de andere kant van de lijn, met weer een andere veiligheidscode, je uitnodigt voor een gesprek.

Tegen de beveiligers aanzeuren heb ik inmiddels afgeleerd, hun opdracht is immers duidelijk.
Ach, via wat omwegen kunnen wij journalisten ons werk toch wel doen. En mogen we dan zo nu en dan toch in onze nieuwsgaring rondom de paarden worden belemmerd, dan wachten we gewoon op een telefoontje over ander nieuws. Via dat communicatiemiddel waarschuwen de pro-Tibet protestanten ons journalisten namelijk kort voor hun protest waar ze zitten en wanneer ze gaan protesteren. Ze willen immers wel worden gezien en natuurlijk worden gefotografeerd. Spektakel gegarandeerd, zeker als de beveiligers ineens wakker schrikken en ze weer van de tribune slepen. Kijk, weer iets om over te schrijven >>>

Redacteur Fabian Brockötter vanuit Hongkong