10-03-24 Aandachtgebrek media oorzaak problemen draf- en rensport

Als negenjarig meisje las ik in de jaren ‘60 in de boeken van Walter Farley (de Zwarte Hengst-reeks) voor het eerst over de rensport en, gegrepen als ik was, zocht ik in de krant naar informatie daarover. In die tijd werd nog tweemaal per week op Duindigt gekoerst, en ons regionale dagblad voorzag de lezers altijd uitgebreid van prognoses en verslagen. Foto’s ontbraken nooit.

Behalve de rensport bleek er tot mijn verrassing ook drafsport te bestaan, en daar wist ik dankzij de uitvoerige krantenartikelen al gauw meer over dan over het racen met volbloeds.

Het was de tijd van de legendarische draver Quicksilver S en diens eeuwige opponent Jour de Java, en velen zullen zich herinneren hoe Nederland de titanenstrijd ademloos volgde als er om de Gouden Zweep of de Grote Prijs der Lage Landen werd gereden. Iedereen in Nederland kende ‘Quickie’, en hij was destijds net zo populair als later de dressuurpaarden Bonfire en Salinero.

Natuurlijk werden zijn verrichtingen niet alleen breed uitgemeten in de kranten en bladen, maar waren ze ook altijd in ‘het’ sportprogramma op de televisie te zien, met commentaar van Hans Eysvogel.

Self-fulfilling prophecy
Hoe anders is de situatie tegenwoordig! Ik durf gerust te stellen dat het gebrek aan aandacht van de media voor de sportprestaties in de draf- en rensport een belangrijke oorzaak is van de teloorgang van deze sporten in Nederland.

In de landelijke dagbladen is de berichtgeving schaars. Alleen De Telegraaf doet er wat aan, maar die krant bereikt maar een deel van het publiek. Bij de regionale bladen beperkt het zich tot de plaatsen waar de banen zijn (dat worden er dus steeds minder...), en de paardenbladen lijken alleen maar oog te hebben voor de dressuur, het springen en de mensport. Het gevolg is dat iedere Nederlander de namen kent van de coryfeeën uit die sporten, maar niet van de kampioenen binnen de draf- en rensport, laat staan dat men weet waar en wanneer men de klassiekers en andere grote wedstrijden live kan bijwonen!

Nu zelfs De Paardenkrant de wekelijkse verslaggeving van deze tak van paardensport laat vallen, denken ook de paardenliefhebbers dat er op de Nederlandse banen niets meer te beleven valt en gaat men ervan uit dat het nu echt afgelopen is met de draf- en rensport in ons land.

Daardoor komt er niemand meer naar de koersen, en het gevolg is in het slechtste geval dat het doek dan binnen de kortste keren écht valt. Noem het maar gerust een self-fulfilling prophecy.

Positieve publiciteit
Goede, positieve publiciteit is essentieel voor welke sport dan ook. Mensen raken in een sport geïnteresseerd omdat ze er iets in een krant, tijdschrift, op televisie of op internet van zien. De dressuursport zou nooit zo populair geworden zijn zonder de aandacht van de media sinds pakweg de jaren ‘90.

Kijk eens hoe de rensport leeft in de VS! Iedereen volgt Zenyatta en Rachel Alexandra via de media, en zelfs in de tijd van Seabiscuit en War Admiral (jaren ‘30) werd ‘de grote race’ al live op de radio uitgezonden en zaten veel Amerikanen aan het toestel gekluisterd. Op vrijdag 19 maart had de BBC tijdens het nieuws van zes uur een uitgebreid item over de Gold Cup in Cheltenham, met de verwachte tweestrijd tussen de sterren Kauto Star en Denman, waar heel Engeland al weken vol van was. De race werd overigens verrassend gewonnen door Imperial Commander.

En kijk dan eens naar ons land. Over de draf- en rensport weten de meeste mensen door het gebrek aan publiciteit helemaal niets. Ja, als er geruzied wordt over financiële zaken, dán is de pers er als de kippen bij om daar uitgebreid verslag van te doen en commentaar op te leveren, maar dat schaadt de sport alleen maar. De draf- en rensport hebben positieve aandacht van de media en fatsoenlijke wedstrijdverslagen nodig in plaats van eindeloos gezeur over faillissementen en over al dan niet vermeend wanbeleid. Soms lijkt het wel alsof journalisten alleen maar bloed willen zien. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Onbekend maakt onbemind
Tijdens de crisis van de jaren ‘30 leidde de aandacht voor de races van Seabiscuit en War Admiral de Amerikanen af van hun dagelijkse ellende, en datzelfde zien we in de huidige crisistijd met betrekking tot Zenyatta en Rachel Alexandra. Waarom kan dat hier niet? Ik houd het op ‘onbekend maakt onbemind’.

Bovendien: in tegenstelling tot bij het voetbal is er bij de draf- en rensport geen sprake van hooligans die in en buiten de stadions de sfeer verzieken. Naar Duindigt kun je met een gerust hart je kinderen, je hond en je bejaarde moeder meenemen.

De draf- en rensport zijn mooi en aantrekkelijk voor iedereen, ongeacht leeftijd of achtergrond. Het gaat simpelweg om de lol van wie het hardst kan lopen en het eerst bij de finish aankomt. Er zijn maar weinig mensen die dat niet leuk vinden, en iedereen snapt waar het om gaat. Nederlanders zijn daarin niet anders dan Amerikanen of Engelsen.

Als de media het publiek voortaan op tijd en ter zake kundig vertellen wie er meedoen, wie de kanshebbers zijn en waar de wedstrijden te zien zijn, en voor boeiende achtergrondverhalen en een goede verslaggeving zorgen, dan komt het naar mijn mening vanzelf weer goed met de populariteit van deze geweldige takken van paardensport.

Karin Brusse is journalist en paardenliefhebber.
Deze opinie verscheen woensdag 24 maart 2010 in De Paardenkrant.