10-09-22 Jury kijkt te weinig naar presentatie tuigpaard

Het hele seizoen heeft Whispering Hope goede en constante verrichtingen laten zien, daar getuigen de hoge klasseringen in de fokmerrie- en damesrubrieken van categorie IV, voorheen TAVENO van. Daarnaast wonnen we deze zomer twee kampioenschappen bij onze afdeling en werden we tweede in de Finale der Nationale op de Tuigpaardendag. Bovendien won mijn twaalfjarige zoon Maurice dit jaar met deze merrie de jeugdcompetitie van categorie IV noord. Kortom, alles moet nog wel kloppen op zo'n dag, maar ik wist dat ik met de vorm waarin Whispering Hope verkeerde, ik in Luttenberg kans maakte op een hoge plaatsing.

Gelukkig heeft de rijder met het beste paard de kampioenstitel mee naar huis mogen nemen, maar ik en vele met mij snapten de plaatsing na de nummer één werkelijk niet. In mijn ogen liet Whispering Hope ook deze dag een goede verrichting zien. We werden als vijfde binnen geroepen en ik kreeg helaas niet de kans om over te rijden. Ik en heel veel tuigpaardliefhebbers die langs de kant stonden, zagen de paarden die wel overreden. Het viel mij op hoe sommige merries voorgesteld werden en naar aanleiding daarvan raakte ik erg teleurgesteld over mijn plaatsing.  Eén paard was eventjes totaal niet onder controle van de rijder, daarna pakte ze het ritme ook niet meer op. Toch werd ze hoog geplaatst. Een andere merrie liep met haar mond ver open en was totaal niet nageeflijk. Meerdere merries in deze rubriek bleven niet gesloten, toonden geen stelling en buiging in de wendingen, bewogen niet met tact en regelmaat en ga zo maar door.

Naar aanleiding van deze ervaring kom ik tot de conclusie dat er door de jury te weinig gekeken wordt naar de manier waarop een tuigpaard zich presenteert, een tuigpaard moet zich met tact en regelmaat showen in een mooie houding. Om dat te kunnen beoordelen moeten juryleden daarvoor capabel zijn, anders horen ze in mijn ogen op een concours niet thuis en zeker niet op een kampioenschap. Op elke wedstrijd en zeker in een kampioenschap waar ik en mijn collega-rijders maandenlang naar toe werken, wil je rechtvaardig beoordeeld worden. Dan is het zuur om te constateren dat er geen rekening wordt gehouden met de punten die ik noemde, zoals een constante verrichting, tact, regelmaat, souplesse, houding, achterbeen- en voorbeengebruik, nageeflijkheid, stelling en buiging.

Ik gun elke collega-rijder een goede klassering, iedereen wil graag gewaardeerd worden, want het is tenslotte voor de meerderheid van ons een hobby. Om het plezier in de sport te behouden, is het echter nodig dat er meer aandacht aan de manier van jureren besteed wordt.

Marjan Stevens uit Norg beoefent meerdere takken van paardensport en is gediplomeerd ORUN-instructrice.Met haar man Peter fokte ze Patijn-dochter Whispering Hope uit Revanche (Fabriciusx Ahoy).
Deze opinie verscheen woensdag 22 september in De Paardenkrant