De sterren in de show zijn uiteraard de paarden. Er zijn er 53 in totaal, waarvan de meeste Lusitano’s. Er zijn allerlei andere rassen. Je hebt niet alleen de Paint en het Belgisch Trekpaard, je vindt er ook een Percheron, een enkel mengelmoesje en tot grote trots van Frédéric Pignon ook twee ondeugende piepjonge Friesjes. De paarden die worden ingezet voor de dressuur- en de vrijheidsdressuurelementen van de show, zijn allemaal hengst. 28 hengsten dus. De rest is ruin. Merries zijn er niet. Het oudste paard is Templado, hij is dik in de twintig. De puppies van de show zijn een half jaar. Wees gerust, puppies mogen in de show gewoon zichzelf zijn. De veulentjes staan voor het begin, het leven dat nog niet gecompliceerd is. Later wordt het leven ingewikkelder. Ook tussen paarden en mensen. En dat zie je in de show terug.

De kracht van Cavalia zit ‘m in de combinatie van paarden en dansers, die in een Cirque du Soleil-achtige (let wel: het is niet hét Cirque) traditie met de paarden en hun ruiters dansen. Soms hangend in de lucht, elegant rondzwaaiend boven de ruiters, soms op de grond. Fraaie acrobaten en dansers stuiteren op en af de paarden, er is een voltige-act, er is een prachtige lichtshow, passend bij de wisselende decors in de 30 bij 50 meter grote bak. Er is een live-band achter het achterdoek en de loepzuivere zang is eveneens live. De paarden zijn de echte sterren. Veelal lopen ze los in de show. Echtelieden Fréderique en Magali groeiden op met paarden. Magali is dressuuramazone. De Francaise (met Spaans bloed) reed al mee bij de Franse Kampioenschappen dressuur en haar Grand Prix paard Dao wordt nu ingezet in de show. Met haar zus, Estelle, rijdt ze in de show een spiegel-achtige pas de deux. Estelle doet ook de spannende durfalelementen van de show, zij is degene die ondersteboven hangend of recht bovenop galopperende paarden staat. Magali op haar beurt rijdt zonder hoofdstel en zadel, slechts op een halsring, Grand Prix oefeningen met Dao. Frédéric verzorgt de vrijheidsdressuur, maar rijdt ook mee in de carroussel. En als je goed kijkt, zie je daar nog een langharige man rijden. Eentje die op Fred lijkt. En jawel, dat is dus zijn broer. De Lusitano’s zijn allemaal gefokt door Magali’s vader. Al deze paarden zijn dus ook familie van elkaar, het zijn broers, neven of achterneven. Fred vreest niemand zozeer in het publiek als zijn vader, die hem keer op keer vertelt waar hij nog piepkleine foutjes maakt, waar het nog beter kan.

Frédéric stelt eisen voor zijn paarden. Zo wil hij persé hebben dat de paarden paddocks krijgen, waar ze ook zijn om op te treden. Met mooi paardenzand graag, waar de paarden omstebeurt een paar uur buiten mogen staan. Maar denk nou niet dat Fred daar tevreden mee is. Welnee! ,,Het moet gras zijn. Ik wil eigenlijk persé gras. Paarden horen te grazen. Iedere dag.’’ Hij heeft nog meer noten op zijn zang. Als de paarden vervoerd worden van de ene plaats naar de andere, dan moet er onderweg een stal zijn waar ze in mogen overnachten. Dat levert aardige telefoongesprekken op. ‘Wat, heeft u geen 53 boxen vrij? Dan zoeken we verder. Dag!’ En als het reizen Fred ook maar iets te lang duurt, eist hij vliegtuigvervoer voor zijn lievelingen. Hadden we het al over constante begeleiding van dierenartsen gehad? En osteopaten en andere therapeuten die ervoor moeten zorgen dat de paarden fysiek in staat zijn hun werk te doen?

Hoe dóen ze het? ,,Positieve bekrachtiging,’’ legt Fred uit. ,,Kijk, klassieke dressuur is negatieve bekrachtiging. ‘Nee, nee, nee, ja’. Wat ik doe is ‘ja, ja, ja, nee’. Ik wil dat mijn paarden bij mij blijven zonder halster of touw. Gewoon los. Dat doen ze alleen als ik leuker voor ze ben dan alles eromheen. Stel hij ziet een ander paard dat hij leuk vindt, dan moet ik leuker dan dat paard worden. Lichaamstaal is daarom heel belangrijk.’’ Fred speelt er op los met zijn paarden. ,,Vanuit het spel leer ik ze de techniek.’’ Los, zonder halster, met een ander paard in de bak. ,,Wij vertellen ze dat ze geweldig zijn.’’ Je ziet Fred wel met een zweepje. ,,Het is geen strafmiddel, maar een aanwijsstokje. Een verlenging van een arm of een hand. Meer niet.’’ Hoe ze de paarden belonen? Een worteltje krijgen ze alleen als ze op de bakrand moeten staan voor het publiek. Dat vinden ze moeilijk en dus levert dat wat op. Fred: ,,Verder is de beloning dat we ze krabben op de schouder en de schoft, groomen, net als paarden dat bij elkaar doen als ze vriendjes zijn. De paarden mogen improviseren in de show. Ik kijk wat ze me aanbieden en laat me daar graag door verrassen.’’

Kijk nog even op www.cavalia.net voor meer informatie. De show duurt ongeveer twee keer een uur. Het hangt van de paarden af hoe lang precies.

Klik hier voor een sfeerfilmpje van Cavalia
Klik hier voor een actiefilmpje van Cavalia

Foto's Cavalia (klik op de foto's voor een vergroting):