De military van Boekelo is in volle gang. Ik ben er al even geweest. In de buurt van de stallen zie je hoe op en top die paarden worden verzorgd. Nu is dat over het algemeen in de topsport zeker zo: ruiters laten hun paarden het terrein wat verkennen, ze doen wat dressuuroefeningen in en om een dressuurbaan en velen gaan even een rondje maken in de omgeving. Ook zie je tijdens de training de band tussen de ruiters en de paarden. Die is duidelijk aanwezig.

Nu ben ik ervan overtuigd dat vrijwel alle ruiters en amazones van hun paarden houden, maar er is wel degelijk verschil. Dan stel ik me voor dat ik zelf een paard ben. Wat zou ik dan al dan niet fijn vinden? Je zult maar een dressuurpaard zijn. De kans dat je een groot deel van je leven in een stoffige manege vertoeft is groot. Daarbij kom je dan, als je geluk hebt, soms even in de wei en in de stapmolen. De meeste tijd van de dag sta je dus op stal. Buitenuitjes, ach die zijn vaak heel sporadisch. Moet je ergens naartoe, al is het om de hoek, dan komt er een trailer aan te pas. Ben je een springpaard, hoe ziet dan je leven er in de regel uit? Je hebt om te beginnen al iets meer variatie in training en mag af en toe een sprongetje maken. Maar toch, het meest van die trainingstijd verblijf je in de rijbak. De kans op een ommetje in de natuur is iets groter, maar blijft sporadisch. Ook als springpaard zul je denk ik het grootste deel van de dag tegen de stalmuren aankijken.

Dan heb je in mijn ogen als eventingpaard toch de meeste afwisseling en ik denk ook het meeste vertier. Je gaat regelmatig het bos in met een goed galopje tussendoor en dat lijkt me nu juist zo geweldig mooi. Er worden vele uren training per dag aan je besteed en je krijgt een geweldige conditie. Morgen is de cross in Boekelo het onderdeel dat uiteindelijk toch de kick geeft voor zowel ruiter als paard, al horen de dressuur en het springen er zeker bij. Bij de start zie je de paarden popelen; ze willen echt graag en kunnen niet wachten om weg te stuiven en de uitdaging aan te gaan. Alle sportpaarden, in welke discipline ook, willen het werken dan wel trainen zelf graag doen, want ik ben ervan overtuigd dat je een paard nergens toe kunt dwingen en al zeker niet op hoog niveau. Maar in zo’n cross komt het toch extra aan op een onderling vertrouwen tussen ruiter en paard. Iets dat je kweekt mede door de vele uren training.

Ik geef toe, ik zou als paard wel degelijk verschil hebben in welke ruiter of amazone ik op mijn rug zou willen, maar toch, het lijkt me bijzonder uitdagend zo’n cross in te gaan en dan komt het erop aan. Ja, je loopt inderdaad meer risico op een ongelukje dat zelfs fataal kan zijn, maar dat weegt in mijn beleving zeker op tegen de vele voordelen. Zo rook ik af en toe een sigaret, drink ik op zijn tijd een paar glazen wijn en ga zeker niet altijd op tijd naar bed. Allemaal dingen die mijn leven veraangenamen en de kwaliteit ervan doen stijgen. Maar doe ik anderzijds ook zaken die minder goed zijn voor mijn gezondheid en dus het risico van een korter leven vergroten. Dat neem ik dus voor lief.

Als ik zou mogen kiezen, dan weet ik zeker dat een eventingpaard mijn keuze zou zijn. Velen zouden dezelfde voorkeur hebben, daar ben ik van overtuigd.

Jacquelien van Tartwijk, redacteur
Deze column verscheen 10 oktober in De Paardenkrant