Op de opiniepagina van De Paardenkrant, maar ook in andere media die kritische stukken rond de paardensport plaatsen, is kritiek veelal te herleiden naar het functioneren van onze sportbond: de KNHS. Recente voorbeelden zijn onderwerpen als het toezicht op wedstrijdterreinen, de kwaliteit van de opleidingen en de omgang met het eigen personeel. 

Nou heb ik er nog een.
Als trainer van dressuurruiters met een handicap ben ik sinds een paar jaar betrokken bij de aangepaste dressuursport. Sinds 1 januari 2008 valt deze discipline onder de KNHS. Het eerste halfjaar liet men voormalig bondscoach Diederik Wismeijer rustig doorvaren op de al jaren bestaande koers. Alle aandacht ging immers naar de aanstaande Spelen in Hongkong. Toch wist men bij de KNHS begin 2008 al dat het faciliteren van de gehandicapte ruiters door de KNHS niet zou overeenkomen met het gespreide bed dat de voormalige koepel NebasNsg de ruiters had geboden.

De KNHS zal de regels voor deze discipline gelijktrekken met die van de reguliere ruiters. Op zich een fair streven en op de meeste vlakken legitiem. Enig realisme is wel geboden, want je kunt niet iets gelijktrekken waar gelijkheid niet echt bestaat. Kijk, in geval van nood kan Anky best alleen op concours. Ze kan zelf haar wagen besturen, zelf invlechten en opzadelen. Als je benen niet geschikt zijn om op te staan of lopen, of je mist een of twee handen, dan wordt die voorbereiding op het rijden een uitdaging die het kwalificeren voor de Olympische Spelen ver overstijgt.

Al voor de Spelen ben ik begonnen met het sturen van vriendelijke e-mails met bijvoorbeeld de vraag of de bond de ruiters zo snel mogelijk op de hoogte wilde brengen van de aanstaande veranderingen. Keer op keer had mijn verzoek dezelfde strekking. Bij het uitblijven van enige actie kunt u zich voorstellen dat de vriendelijke toon gaandeweg afnam.

Zo sleepte 2008 zich naar 2009. De KNHS wachtte rustig tot begin april jl. om de ruiters voor te stellen aan de – die week aangestelde – nieuwe bondscoach Jeannette Wolfs en ze op de hoogte te brengen van de nieuwe regels. Slechts een week of twee voor de eerste internationale observatiewedstrijd die ook telt voor de kwalificatie voor het EK in augustus. De veranderingen zijn dermate ingrijpend dat sommige talentvolle ruiters waarschijnlijk niet meer kunnen meedoen in het traject naar het EK. Waren ze een jaar geleden op de hoogte gebracht, dan hadden zij maatregelen kunnen treffen en tijdig op de nieuwe gang van zaken kunnen anticiperen. Het lijkt wel alsof de KNHS de ruiters op hun nummer wil zetten omdat de NebasNsg ze te goed faciliteerde...

Nog steeds stuur ik mijn kritiek. Opbouwend en vriendelijk wil ik best, maar het ongezouten gevoel blijft maar groeien. Het antwoord op mijn berichten begint altijd met: “Wij hebben niets tegen kritiek, mits opbouwend.” En dan volgt doorgaans een lang verhaal waar eigenlijk niets staat.

Beste KNHS, u als vereniging behartigt de belangen van ons leden in vele disciplines, die ieder vragen om hun eigen specialistische kennis van zaken. Het gaat om een grote groep dynamische sporters met een druk competitieschema. Logisch dat op dat geheel niet alles direct even vlekkeloos kan verlopen. Gelukkig staat uw organisatie open voor kritiek en krijgt u die ook regelmatig, bij voorkeur opbouwend, waarmee u uw dienstverlening kunt verbeteren. Dat wil zeggen, mits u die kritiek ter harte neemt en er iets mee doet. Wij sturen ook graag complimenten.

Natascha Meijer, redacteur
Deze column verscheen vrijdag 8 mei in De Paardenkrant