10-09-17 Zonder verandering geen verbetering

Zo denk ik dat het alleen maar goed is dat er een Supervisor Panel komt. Het gebeurd namelijk te vaak, hoewel het heel menselijk is, dat juryleden fouten maken tijdens een proef. Deze fouten zijn niet meer terug te draaien. Als je daardoor op een groot kampioenschap net naast een medaille grijpt is dat heel zuur. Het is daarom goed dat er een clubje mensen komt dat de jury, of een jurylid, kan terug fluiten en hen controleert. Hun invloed op de jury zal zeker niet te groot zijn, want er staat al redelijk omschreven wat ze wel en niet mogen, en dat is eigenlijk vrij beperkt. Waar het om gaat is dat het Supervisor Panel inzicht heeft in welk jurylid regelmatig van de lijn afwijkt. Vervolgens kunnen ze zeggen: ‘jij moet even een keer naar een herscholingscursus’. Dat kan bijvoorbeeld gaan over het aantal passen in de piaffe, dit moeten 12 tot 15 passen zijn. Matthias Alexander Rath werd daar onlangs voor afgestraft omdat hij op de A-C lijn maar drie of vier passen piaffeerde. Van twee juryleden kreeg hij in eerste instantie twee zevens. Het Panel corrigeerde dit rücksichtslos naar twee drieën. Dat is hard, maar in de meeste ogen wel terecht. Iedereen weet dat Rath zijn paard het erg moeilijk vindt te piafferen en dat hij dat probeert te verbloemen. Door dit soort wijzigingen verandert ook de uitslag. Als je van twee zevens naar twee drieën gaat kost je dat zo twee of drie plaatsen.'

Zoals het nu lijkt gaat het Supervisor Panel bestaan uit twee juryleden aangevuld met een ruiter of trainer. De ruiters vinden echter dat er geen ruiter mag zitten. Het kan namelijk niet zo zijn dat een ruiter beslist over de punten van een collega. Op het moment dat een trainer zitting neemt in het Panel vinden de ruiters dat het een trainer moet zijn die actief is geweest op het hoogste niveau in de sport en dat hij of zij op dat moment geen ruiter mag begeleiden die meerijdt. Want dan wordt het natuurlijk allemaal een stuk minder objectief. Daar komt bij dat de trainer geschoold moet zijn als jurylid. Hij of zij moet cursussen hebben gevolgd zodat echt beoordeeld kan worden wat een jurylid moet beoordelen. Een jurylid is namelijk niet van de een op de andere dag een trainer en een trainer dus ook geen jurylid.
De verhoging van het aantal juryleden, van vijf naar zeven, zorgt ervoor dat de invloed per jurylid op het eindresultaat wordt terug gedrongen van 20 procent naar ongeveer 14 procent. Dat kan positief zijn, maar het zorgt er niet voor dat de juryleden als individu beter gaan jureren. Nadeel van dit voorstel is dat het organisatoren van wedstrijden meer geld gaat kosten, want ze moeten immers meer juryleden betalen. Er zijn al een aantal onderzoeken gedaan en wat ik daarvan heb meegekregen is dat het verschil in uitslag bij vijf of zeven juryleden relatief klein is.

Over het jureren met halve punten heb ik met verschillende mensen gesproken. Dit staat of valt met de kennis en de ervaring van het jurylid. Het is nu een aantal keren getest en daaruit is gebleken dat sommige juryleden het helemaal niet gebruiken en anderen juist alleen maar.  Je kunt dit dus niet zomaar introduceren. Juryleden moeten weten hoe ze het moeten gebruiken, wanneer en waarom. Anders schiet het volgens mij helemaal niets op. Ik denk dat je een heel goed jurylid moet zijn om halve punten te kunnen gebruiken, je moet aanvoelen wanneer je een nuance moet aanbrengen in de beoordeling van een bepaalde oefening. Als een jurylid dat kan voegt het iets toe. In andere gevallen kan het alleen maar verwarring scheppen.

Al met al geloof ik zeker dat de voorstellen van de FEI leiden tot verbetering en transparantie van de sport. Er is nog een lange weg te gaan, maar we moeten toch ergens beginnen. Zonder verandering wordt het namelijk nooit beter. Onderweg zullen we best nog wat hobbels en bobbels tegen komen, maar uiteindelijk denk ik wel dat dit het begin is van een systeem dat beter functioneert.

Imke Schellekens, internationaal dressuuramazone.
Deze opinie verscheen vrijdag  17 september 2010 in De Paardenkrant