L. Oortveld _ 10-10-01 _ Dressuur vol emotie

Niet alleen van trots, maar ook van de spanning. Want wat was het een bizarre dag. Een achtbaan vol emoties. Verdriet, spanning en ontlading. Groot respect voor de wijze waarop Edward Gal het eremetaal binnenloodste. Er wordt altijd al een hoop van hem verwacht, maar dit keer zeker. Want ook al zit je op een wonderpaard, je moet het als ruiter ook maar even doen.

Hij bewijst keer op keer op het juiste moment te kunnen pieken. Woensdag flikte Totilas het opnieuw. Aan het beste jongetje uit de klas valt niet te tippen. Zie hem eens trots staan. Ik voel tranen kriebelen bij de prijsuitreiking. Een brok in de keel. Totilas raakt niet alleen mij, maar ons allemaal. Wat een paard. Chapeau, Edward en Totilas!

Ramp
Er waren helaas niet alleen mooie momenten voor het Nederlandse team. De grote ramp van dinsdag was natuurlijk de diskwalificatie van Adelinde Cornelissen. Iedereen voelde zich rot. Zoiets gun je niemand. Zeker Adelinde niet, die het vorig jaar tijdens de Wereldbekerfinale in Las Vegas al zwaar voor de kiezen kreeg. En ook al is het minuscule wondje van Parzival misschien niet te vergelijken met de peesblessure van toen, het moment waarop het gebeurde is verschrikkelijk.

Maanden, zo niet jaren voorbereiding gaan aan zo’n wedstrijd vooraf. Als topsporter zet je alles opzij voor dat ene moment waarop je kunt pieken.  Terwijl haar collega’s huilend rondliepen, moedigde de grootste pechvogel van de Wereldruiterspelen Hubertus Heule aan. Chapeau, Adelinde!

Een dag later is er opnieuw ongeloof. Maar dit keer neem ik mijn petje niet af. Want wat is er met de Amerikaanse juryvoorzitter Linda Zang aan de hand?  Heeft ze zitten slapen? Zat er een korreltje in haar oog? Of een hele vlieg? Precies voor haar neus katapulteerde Nadine onder Hans Peter Minderhoud de lucht in. Terwijl de overige jury ’s hem op dat moment ongeveer naar de 21e plaats lieten kelderen, plaatste Zang Nadine doodleuk aan kop alsof er niets gebeurd is. 

Ze moet bij de andere twee fouten van Hans Peter ook een oogje hebben toegeknepen. Door Zangs score van 75,63 procent steeg de Nederlander in het eindklassement met maar liefst twee procent. Het bezorgde Hans Peter uiteindelijk 68,33 procent en daarmee steeg hij aardig wat plaatsen in de definitieve eindstand. Dit mag én kan niet gebeuren. Niet in een B-proef, niet in een subtopwedstrijd en zeker niet op een Wereldruiterspelen!

Niet acceptabel
Een dag eerder werd de Brit jurylid Stephen Clarke na afloop van de landenwedstrijd in de persconferentie ook al stevig aan de tand gevoeld hoe het toch kon dat Anabel Balkenhol van zijn ene collega 62 procent kreeg en van de andere maar liefst 72 procent. Een verklaring was er niet. Acceptabel vond hij het ook niet.

De juryleden zouden aan het eind van de dag evalueren en hun conclusies trekken. Ik denk dat er kritisch naar eigen mensen moet worden gekeken. Op een Wereldruiterspelen mag er toch niet zo’n joekel van een flater worden geslagen? Daar horen toch de beste juryleden uit de wereld aanwezig zijn? Tijd voor zelfreflectie en eens wat vaker terug naar de schoolbankjes voor bijscholing.

Linde Oortveld, redacteur
Deze column verscheen vrijdag 1 oktober in De Paardenkrant