E. Gal _ 10-10-08 _ Emoties

Ik moet eerlijk toegeven dat ik na m’n Spécial in Kentucky zelf ook overmand werd door emoties. Er viel zoveel van me af en Totilas liep zó geweldig. In de voorbereiding op de Grand Prix en in de Grand Prix zelf, gebeurde er van alles met ons team. Nadine, van Hans Peter, viel en het was maar afwachten of ze überhaupt door de veterinaire keuring zou komen, Parzival van Adelinde beet zich op zijn tong en voor Adelinde was de wedstrijd al afgelopen voordat hij goed en wel begonnen was. Voor ons als team allemaal heel vervelende gebeurtenissen. We hebben ons er gelukkig goed doorheen kunnen slaan, maar toen we op het podium stonden om onze gouden teammedaille op te halen, was het gevoel toch een beetje dubbel. Uiteindelijk hebben we als team heel goed gefunctioneerd en de sfeer onderling was super. Maar het gaat natuurlijk niet alleen om ons vieren als team. Er staat een veel groter team om ons heen. Zo regelde Ad Wagemakers alle randzaken en hebben veterinair Jan Greve en hoefsmid Rob Renirie alles vanaf het begin tot het eind gevolgd. Ze waren er voor de volle honderd procent. Ook Nicole verdient waardering. Ze heeft Hans Peter en mij super bijgestaan in de training en ik kan zeggen dat dat niet altijd even gemakkelijk is.

’s Avonds na de Grand Prix hebben we een bescheiden feestje gevierd in een soort van Holland Heineken House. De volgende dag was namelijk weer een wedstrijddag. Ik vond het best moeilijk om mezelf na zo’n enerverende ‘gouden’ eerste dag, weer op te laden voor de volgende proef. Gelukkig lukte dat uiteindelijk heel goed en Totilas liep werkelijk top.

De dag voor de kür was een heel lange. We hoefden pas ’s avonds te rijden en het duurde in mijn beleving erg lang voordat het zover was. Natuurlijk ben je druk met de voorbereiding, maar je moet ook oppassen dat je er niet teveel over na gaat denken en jezelf daardoor onnodige druk oplegt. Om de dag te vullen begon ik vast met het inpakken van m’n koffer. Na de kür huldiging konden we bij wijze van spreken direct door naar het vliegveld om richting huis te vertrekken. Ons verblijf van 2,5 week in Kentucky was geweldig, maar ik vond het ook weer fijn om naar huis te kunnen gaan. We waren zo’n elf dagen voordat de wedstrijd begon al in Amerika. Dat is best een lange periode en je moet daar rekening mee houden in je wedstrijdvoorbereiding. Normaal gesproken ben je maximaal zo’n vier dagen voor aanvang van de eerste wedstrijddag aanwezig op een concours.

Op Schiphol werden we opgewacht door een verslaggever van Studio Sport. Gelukkig was het nog vroeg en konden we vrij rustig het vliegveld verlaten. Thuis was er een ontvangstcomité aanwezig en de brandweer onthaalde ons spectaculair. De komende week staat vooral in het teken van allerlei interviews en tv-opnamen. Het is allemaal heel druk en hectisch, maar het is natuurlijk fantastisch dat alles met zoveel interesse gevolgd wordt. Iedereen is enthousiast. Ik hoop dat volgende week alles weer in een rustiger vaarwater komt. Tussen de bedrijven door ben ik al wel weer begonnen met de training van m’n andere paarden. Dat gaat natuurlijk wel gewoon door. Qua planning? Nee, een echte planning is er nog niet. Eerst maar eens alles op een rijtje zetten en genieten van onze successen!

Edward Gal, drievoudig gouden medaillewinnaar tijdens de WEG in Kentucky
Deze column verscheen vrijdag 8 oktober 2010 in De Paardenkrant