RSS
D. Rosie _ 12-01-03 _ Zat te doen
Uit het feestgedruis van de jaarwisseling is een nieuwe De Paardenkrant verschenen. Het beste van De Paardenkrant en Het Sportpaard versterkt elkaar. Maar Eisma Horses Media, de sectie binnen de Eisma Media Groep die een aantal hippische titels uitgeeft, heeft voor het gloednieuwe jaar 2012 nog veel meer in petto. Let vooral op de mooie dingen die Carolien Tesselhof en haar team met Horses.nl gaan doen. En op de pijlsnelle internationale ontwikkelingen rond Horsetelex. Deze online database heeft inmiddels bezit genomen van letterlijk de hele fokkerswereld.
Blijmoedig nam ik vorige maand afscheid van Het Sportpaard, wetend dat er voor een onafhankelijk en kritisch vakblad nog veel werk aan de winkel blijft. Want zo zit de paardenwereld nu eenmaal in elkaar. Telkens worden er beslissingen genomen waarvan paardenmensen zich afvragen of dit wel de juiste waren. De lezers van De Paardenkrant kunnen dan altijd rekenen op de onafhankelijke blik van een vakkundig oog.
De kerstvakantie leverde weer mooie voorbeelden hiervan op in de vorm van de Subli-finale en de Zuidbroekse hengstencompetitie. De finale van de competitie voor jonge dressuurpaarden zwengelde de discussie fors aan. Hadden we dit alternatief voor de Pavo Cup niet met een heel speciale reden in het leven geroepen? Wilden we onder druk gezette jonge dressuurpaarden niet verlossen van hun ambitieuze ruiters en eigenaren om de correcte opleiding van jonge paarden centraal te stellen? Maar als harmonie en lichtheid de leidraad richting het WK in Verden moesten vormen, waarom werd dan het paard dat die kenmerken nu juist niet vertoonde en gespannen en stakend door de baan ging winnaar van de Subli Cup?
Je kunt je over van alles en nog wat opwinden, maar ik ga vooral steigeren als organisaties hun eigen regels overtreden. Zoals nu dan de KNHS zijn eigen mooie Subli-verhaal over de juiste scholing van het jonge dressuurpaard naast zich neerlegt, om spektakel in draf te belonen.
Ik steiger ook als organisaties ongelijke kansen geven. Zoals het KWPN dat deed in Zuidbroek. Daar vertoonden de beoordelaars van het L-springen weer eens het intern wenselijke KWPN-gedrag om KWPN-ingeschreven hengsten beter te vinden dan andere, ook als onder de andere zich de beste bevindt. Cosun, de winnaar van Hengelo, galoppeerde als een droom en sprong uit het boekje, maar moest twee KWPN-hengsten uit de matige C-jaargang boven zich dulden.
Wij hebben in 2012 dus nog zat te doen. En u krijgt evenveel te lezen.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur (d.rosie@eisma.nl)
Deze column verscheen dinsdag 3 januari 2012 in De Paardenkrant
Reageer
Stuur door
Afdrukken| |
|
reacties
Al heel lang pleit ik er voor om de beoordelingen van de sportpaarden te toetsen aan de voorgeschreven regels van de FEI en de functionele waarden.
Als we er dan ook nog in slagen met onderbouwde visuele voorbeelden de materie inzichtelijk te maken en niet meer worden afgescheept met wat jargongeleuter, dat vaak kant noch wal raakt, gaat de kwaliteit van de verslaggeving er met sprongen op vooruit.
Daarmee doen we niet alleen de paarden en het welzijn recht maar wordt de sport voor het grote publiek veel tastbaarder.
Dat Rosie hier het voortouw neemt, verdient alle lof en hopelijk wordt zijn initiatief door het hippisch journaille gevolgd.
Ik heb een klacht over deze reactieEn ik ben het eens over de Subli.
Wanneer gaat Nederland ECHTE jonge paarden proeven organiseren en ook op die manier beoordelen??
De beoordeling zou moeten gaan over losgelatenheid, takt en regelmaat, een ontspannen aanleuning, een eerlijk en bij de leeftijd behorend evenwicht van het paard, en in deze lijn nog wat dingen die ik hier vergeet te noemen. Uiteindelijk zal het talent van het jonge paard hier alleen maar duidelijker naar voren komen.
Ook de ruiter/amazone mag beoordeeld worden op de wijze van rijden.
Zoals Sjaak Hoedjes noemt: Ik kijk ook uit naar een uitgave van de paardenkrant met de gedetailleerde beschrijvingen van de uitvoering van de oefeningen en de presentatie van het paard met bijbehorend evenwicht en houding. met daarbij (fictief) voorbeelden geplaatst kunnen worden.
Dan zou iedereen met zo'n uitgave naar de wedstrijd gaan en zelf beoordelen welke combinatie het meest dicht erbij in de buurt komt. (En vooral voor zijn eigen rijden gebruiken)
Maar vooral: Ik zou graag meer kritische kanttekeningen zien in de verslaglegging van evenementen, wedstrijden. meer uitleg van juryleden, meer kritische vragen van intervieuwers en geen zoete koek slikken!!!
Ga ervoor paardenkrant!!!!
Wel steigert hij zeer terecht!
Dirk Willem ,we kunnen dan wel een Pas de Deux geven ,want ik steiger met je mee!
Er is heel veel om op de achterste benen te gaan.
Inderdaad is het waanzin om jonge paarden voor te stellen in Grand Prix houding met alle gevolgen ervan zoals spanning .
Net zoals onnatuurlijk hoog springende hengsten de baan moeten verlaten , zo zouden ze zulke met de hand opgerichte dieren ook de baan uit moeten sturen.
De aanslag op hun nog in de groei zijnde ruggenwervels is een reeel welzijns delict.
De jurering in de dressuursport is ook verre van conform de voorgeschreven ,gedetailleerde FEI beschrijving hoe iets moet uitgevoerd worden.
Ook de Nederlandse juryopleidingen menen er een eigen draai aan te kunnen geven en dat is buitengewoon kwalijk.
De lichtheid die men nastreeft is slechts een lichtheid in de hand en niet in de beweging van het paard .
Deze korte termijn benadering van de Fransman Baucher wordt door het overgrote deel van de ruiters toegepast. Snelheid lijkt alles!
Het voorgeschreven hoogste punt van de nek dient juist achter de oren te liggen.
In de praktijk ligt het hoogste punt daarentegen ter hoogte van de derde halswervel.
Daarmee is de natuurlijke aanspanning van de achterbenen naar de mond verbroken en heeft het paard gecapituleerd op het zwakste punt in de hals.
Hankenbiegung (hurkenbuiging) dus werkelijke verzameling is hiermee onmogelijk geworden.
Toch staan deze genekte paarden steevast vooraan.De voorbeeldige stille aanleuning wordt dan geroemd.
Bij de piaffe komt de croupe nog hoger te staan dan de schoft, maar achten en zelfs negens worden vergeven.
Misschien is het een idee om onze stijgerende Pas de Deux voor de prijsuitreiking in Londen achter de hand te houden.
Het lijkt me echter een veel beter idee om als een serie in het sportpaard als aanloop naar de O.S. ,de voorschriften van de FEI over hoe de oefeningen uitgevoerd moeten worden , te plaatsen.
Als onze eigen sportorganisatie hier steken laat vallen is dat een mooie taak voor een onafhankelijk vakblad om hier de vinger in de wonde te leggen.
Dan leert een groot publiek daar ook nog van.
Sjaak Hoedjes
