Michal Rapcewicz eerste Poolse dressuurruiter Olympische Spelen

Michal (roepnaam Mike) is vol van het uitkomen van zijn olympische droom: „Ik ben de eerste Poolse dressuurruiter die zich in de tachtigjarige historie van de olympische dressuursport heeft weten te kwalificeren.” Sinds hij video’s van Anky van Grunsven met Bonfire onder ogen kreeg, is Nederland zijn favoriete dressuurland. „Na het zien van de beelden belde ik meteen Sjef Janssen met de vraag of hij mij kon helpen. Daar ben ik een aantal jaren geleden in de aanloop naar de wereldruiterspelen van 2006 in Aken in de leer geweest. Mike streek neer bij Stoeterij Het Swarte Paert in Hemrik, de thuisbasis van dressuurruiter Peter Spahn. Hier richtte hij zich volledig op de Olympische Spelen.

Verbeteren Randon
Het eerste doel van de Poolse dressuurruiter was het verbeteren van zijn paard Randon. „Thuis is hij niet ideaal te rijden, maar in de proef geeft hij zich gedurende zes minuten volledig en voelt hij geweldig aan. Probleem is dat Randon door wedstrijdspanning soms snel schrikt en verstijft. Tot voor kort viel dan de hele proef in het water. Afgelopen winter hebben Peter en ik continu gewerkt aan het meer ontspannen krijgen van mijn paard. Als Randon nu schrikt, dan heb ik hem twee passen later weer aan het been en kan ik ondanks alles een goede proef neerzetten. Dat is pure winst.” Ook trainer Peter beaamt dat Randon zich enorm heeft verbeterd: „Voor een groot deel ligt dat natuurlijk ook aan Mike. Hij had de neiging om zijn nog jonge paard steeds meer op spanning te rijden als het erop aankwam. Daarin liep hij vast. Door beter te leren begrijpen hoe een paard reageert, is hij beter gaan rijden. Mike moest leren spelen met spanning voor een mooie houding en ontspanning voor het rustig krijgen van zijn paard.” Niet alleen Peter was leermeester van Mike, ook Peters paarden bleken van waarde. „Ik mag alle paarden van Peter rijden, ook fries Abel. Eerst heb ik hem wel eens uitgelachen met zijn friezen, maar inmiddels heb ik bergen respect voor de zwarte parels. Friezen zijn vooral heel slim, ze pikken oefeningen heel snel op, maar laten het ook heel duidelijk weten als je er een potje van maakt. Op die manier ben ik mij bewust geworden van ingesleten fouten in mijn rijwijze. Daar kon ik vervolgens aan gaan werken en toen bleek dat ik mijn eigen paarden ook beter begrijp.” Het was aan Peter om wat structuur in de trainingen van Mike aan te brengen. „Ik ben nogal een chaoot en bovendien erg ongeduldig. Peter is exact de coach die ik nodig heb, hij is mijn tegenpool, georganiseerd en rustig. Dat vult elkaar prima aan.”

Positief
Mike heeft zich het afgelopen jaar enorm opgetrokken aan zijn coach, maar ook aan het niveau van rijden op internationale wedstrijden in Nederland. „Qua passage en piaffe zit ik met Randon geramd, hij is een waar natuurtalent en scoort altijd minimaal een acht op deze oefeningen. De overige oefeningen gaan goed als Randon maar niet te veel schrikt. Mike werd op de Spelen 16e in de Grand Prix en 23e in de Special. ,,En we zijn allebei nog jong genoeg om over vier jaar weer naar de Spelen te gaan.”

Foto: Lonneke Ruesink