Alexandra Korelova

Jarenlang hoorden we niets van de Russen op het dressuurfront en nu is zij er opeens, Alexandra Korelova, met het schimmeltje Balagur. En ze halen tienen op de voortreffelijk uitgevoerde piaffe. ,,In Rusland had je staatsscholen. Iedere stad had er een of twee, Moskova had er een stuk of tien. Op die scholen was het ook mogelijk om paard te rijden. Ik ging naar zo’n school en toen ik elf was, mocht ik paardrijden. Dressuur. Daarmee begon je pas op je elfde, twaalfde of dertiende, want in de manege waren toen haast geen pony’s. Je ging gelijk op een groot paard. Nu zijn er wel veel pony’s.

Langzamerhand begon ik wedstrijden te rijden. Rusland, Oekraïne, Wit-Rusland. Er zijn maar weinig wedstrijden in dat gebied. Ik werd er kampioen van een staat, die uit drie miljoen mensen bestaat.” Alexandra kijkt verstoord op en legt uit: ,,Niet dat er drie miljoen mensen paardreden hoor, maar die staat was wel zo groot. Op mijn dertiende werd ik Russisch kampioen bij de junioren. Nee, dat systeem is niet hetzelfde als in Europa waar je als zeventienjarige bij de junioren rijdt, die leeftijd klopt. Ik reed staatspaarden. Geen slecht systeem. Behoorlijk goede paarden. De trainer bepaalde op welk paard je mocht rijden. Je had een vast paard waar je drie keer per week op mocht rijden. Als je erg goed was, mocht je iedere dag rijden op je eigen staatspaard. Of twee staatspaarden. Er stonden altijd veel paarden in de stal.

Maar toen kwam de perestrojka (hermorvingspolitiek van president Gorbatsjov die tot het einde van het communistisme in Rusland leidde, red.). Niks was nog van de staat en om paard te rijden had je een paard nodig en een sponsor. Ik vond die in Anatoly Balakin. Hij heeft een paardrijschool met meerdere paarden. Ik ben bij hem in dienst. Hij heeft veertig paarden.” Balakin zocht een goede trainer voor zijn ruiters en kwam uit bij Georg Theodorescu. Geen verkeerd woord over Georg Theodorescu. Alexandra leerde alles van de oude meester. ,,Bij hem was twee plus twee vier. Alles in het paardrijden moet logisch zijn. Theodorescu had heel veel geduld. En heel veel gevoel." Na zijn overlijden in 2007 nam zijn dochter Monika de training van Alexandra en Balagur over.

Momenteel is het voor Korelova in Duitsland trainen en in Rusland leven. ,,Gelukkig heb ik in Duitsland ook al vrienden.” Als Alexandra in Duitsland is, is ze 3000 kilometer van huis. Zelf vliegt ze, maar toen de paarden op en neer moesten, moest dat per vrachtwagen. ,,Vier paarden in het vliegtuig is te duur, maar ook niet te regelen in Rusland, het gaat allemaal wat moeilijker.” Het maakt haar allemaal niet uit, ze is enorm blij dat ze kan rijden. Paardensport is duur en de financiën om te kunnen rijden op dit niveau leveren altijd problemen op. Haar grote droom was altijd ‘rijden op de Olympische Spelen’. Ze durfde nauwelijks te dromen dat dat ooit zou lukken – het is erg moeilijk om aan een visum te komen om in het buitenland te mogen starten en ook de toekenning van de plaatsen in het dressuurteam verlopen in het bureaucratische Rusland minder soepel dan in Europa - , maar ze mocht rijden in Athene (waar ze 23e werd) en het is haar met de deelname aan de Spelen in Hongkong zelfs voor de tweede keer gelukt, hier eindigde ze op de zesde plaats. ,,Ik heb erg veel geluk.”

Tekst: Marjan Tulp, Bit 145