Ik ben niet zo’n verenigingsmens. Door tijdgebrek hoofdzakelijk. De eerste jaren na mijn ponytijd ging ik nog trouw naar de gezamenlijke les, maar met meer paarden op stal viel dat moeilijk te combineren. Ik ben één van de velen die is overgestapt naar een startkaartenvereniging. Met een jaarlijkse contributie van zo’n 25 euro ben je klaar en niemand die verwacht dat je lessen komt volgen.

Maar laat er nou één clublid leven in blazen en een groepje voor het verenigingskampioenschap optrommelen. Ze zoekt vier spring- en vier dressuurruiters. Ik laat me graag strikken en prompt werden we met ons debuterend team derde op het Gelders regiokampioenschap! Dat is nog eens een leuke kennismaking, want van een paar dames wist ik de namen bij de gezichten nog niet eens.

Op weg naar de Hippiade in Ermelo vraagt m’n vriend: ‘Waar moeten we met de trailer parkeren?’ We denken allebei hetzelfde: als het maar niet op dezelfde drassige wei is als tijdens de KWPN-Paardendagen, waar vriendelijke parkeerwachters pontificaal op de motorkap gingen zitten van m’n trouwe, blauwe Skoda om de voorwielen nog enigzins grip te geven.

En ja hoor, zaterdag om 8.00 uur konden we achter in de rij aansluiten om het terrein op gesleept te worden. Ruim een half uur later stonden de paarden op hun plek. Maar toen begon het dilemma. De dressuurbanen en het losrijterrein op het gras lagen er vreselijk bij. Dat er aan de bodem was gewerkt, was te zien maar het was alles behalve kampioenschapswaardig. De ringen van de Hippiade voor pony’s waren niet verlegd. De hoefslag en AC-lijn waren in modderpoelen veranderd en de eerste paarden ploegden het terrein al snel om in een knollenveld. Dus daar komt die uitdrukking vandaan!

Ik zat met m’n handen in het haar. Op deze ongelukkige bodem wilde ik mijn paard geen M1-proef laten lopen. Ik ben zuinig op hem. En wie draait er voor op als hij zich verzwikt en blesseert? De KNHS niet, want je bent altijd nog zelf verantwoordelijk voor je paard en je zult je eigen keuzes moeten maken. Als ik op persoonlijke titel had moeten starten, had ik bedankt. Maar rijd je in teamverband, dan wordt het verhaal heel anders. Verenigingsmens of niet, zeven clubgenoten laat je niet staan. De sociale druk is zodanig groot dat er geen keuze meer is. Je gaat het risico aan en je start.

KNHS-directeur John Bierling, vice-voorzitter Jaap Werners en hun collega’s kwamen op het bijterrein naar hun ‘achterban’ kijken en Bierling vertelde me over hun kopzorgen: “Het enige alternatief is afgelasten.” Ik denk dat dat de beste optie was. De KNHS neemt dan het heft in eigen hand en sluit dilemma’s uit. Die beslissing is wel heel moeilijk, maar ruiters van heinde en verre doe je geen plezier om ze op zo’n ondergrond te laten rijden. Was het een landelijk concours geweest dan had menigeen afgezegd, maar nu waren er andere belangen in het spel. Als improvisatie werden de individuele finales naar een zandbodem verhuisd en ging het verenigingsspringen naar de binnenhal, maar wat mij betreft mocht er een streep door het verenigingskampioenschap of misschien was er een andere datum voor geweest?

Ik heb gemengde gevoelens aan deze dag overgehouden. De opluchting was in elk geval groot toen onze paarden hun proeven heelhuids hadden afgelegd en alle inspanningen omgezet werden in brons. Er zitten toch ook wel voordelen aan het rijden voor een club. Het nieuwe probleem was: hoe van het parkeerterrein af te komen. Man en macht werkte mee. Paarden werden afgeladen, trailers afgekoppeld, auto’s verzet, trailers aangekoppeld, paarden er weer in en op naar huis. Teamlid ben je in elk geval in voor- en tegenspoed.

Wendy Scholten, redacteur
Deze column verscheen 19 september in De Paardenkrant