Een mooie jurk, netjes in de make-up, speech thuis geoefend voor de spiegel. Zo moet de voorbereiding van Anky van Grunsven er afgelopen dinsdag ongeveer uit hebben gezien. Wat kon er nog mis gaan? Als het in 1994 lukte, moest het nu zéker lukken om sportvrouw van het jaar te worden.

Een derde olympische titel, olympisch zilver met het landenteam waarvoor zij de hoogste score neerzette, een overwinning in de wereldbekerfinale. Dat moest toch genoeg zijn? Meer valt er in de paardensport immers niet te behalen. Bracht die rugblessure waardoor ze niet naar London kon misschien toch nog iets goeds. Kon ze zelf de felicitaties in ontvangst nemen.

Alle sporters in de zaal kregen een stemkastje in handen. Zij moesten beslissen wie volgens hen sportvrouw van het jaar was: wielrenner Marianne Vos, schaatster Paulien van Deutekom of dressuuramazone Anky van Grunsven. Stuk voor stuk vrouwen met een uitmuntende CV, maar die van Anky stak er toch bovenuit.

Na een paar spannende minuten was het dan zover. De stembalkjes kwamen in beeld. Anky heeft waarschijnlijk net van tevoren nog even gecheckt of haar speech nog binnen handbereik was. Kom maar op! Maar nee. Verbazingwekkend genoeg ging wielrenster Marianne Vos er met de buit vandoor. Haar gouden medaille op de puntenkoers, zowel tijdens de olympische spelen als tijdens de wereldkampioenschappen, en haar mislukte optreden op de weg zijn blijkbaar meer waard dan olympisch goud en zilver en een wereldbeker. En niet te vergeten: een derde gouden medaille op de Olympische Spelen. Uniek in de Nederlandse geschiedenis.

Het is voor mijn een raadsel hoe deze sporters over paardensporters denken. Wat zou er door hen heen zijn gaan op het moment dat ze het stemkastje in handen kregen. Misschien dat ze werkelijk geen idee hebben hoe het is om op een paard te zitten. Hoe hard Anky ervoor moet werken om het allemaal voor elkaar te krijgen. Dat ze ook niet zo zou presteren als ze zelf geen topconditie had. Is dat verkeerde beeld misschien ontstaan door de reclamespot van Holland Casino waarin ze laat zien dat ze als turntalent compleet mislukt is?

Iedere Nederlander kan fietsen. Dus iedereen weet hoe het voelt om hard te fietsen. Dat je benen er zeer van gaan doen en dat het zeker niet makkelijk is om bij de wereldtop te gaan horen. Daar gaan heel wat dagen met zere benen aan vooraf. Herkenbaar. Is het dan de herkenbaarheid waar de sporters op stemmen? RTL berichtte immers dat wielrennen sinds het bestaan van de sportverkiezing het vaakst gewonnen heeft.

Ik weet wel dat Anky een volgende keer net zo goed kan bedanken als ze weer genomineerd wordt. Ze is bij voorbaat kansloos. Net als de Nederlandse springploeg die de Europese en de wereldtitel op zak hadden. Die mocht ook al een paar jaar voor spek en bonen op komen draven. De laatste titel voor een paardensportploeg was nota bene in 1977. En mocht men toch ooit Sjef Janssen nog als coach van het jaar nomineren, dan wacht hem waarschijnlijk hetzelfde lot. In de hedendaagse sportcultuur is blijkbaar geen respect voor de paardensporters.

De fanatieke sporters hebben er een hekel aan om als een soort vulling op de startlijst te staan. Ze willen het idee hebben dat ze een kans maken op de overwinning. Bij de sportverkiezing zijn paardensporters blijkbaar niet meer dan zaalvulling. Ik kan me goed voorstellen dat ze daar een volgende keer voor bedanken.

Carolien Tesselhof-Bruggink, redacteur
Deze column verscheen vrijdag 19 december in De Paardenkrant.