Zo’n vier jaar geleden is Malone in mijn leven gekomen. Er was geen twijfel over mogelijk, mijn eerste paard moest en zou een tinker worden. Op naar een tinkerstoeterij en tja daar stond hij dan, Malone!! Ik was gelijk verkocht. In het begin ging alles zo heerlijk soepel, achteraf gezien te gemakkelijk allemaal. Malone kropte naar mijn gevoel alles op. En toen….toen barstte de bom. Mijn schuchtere tinker veranderde in een agressieve tijdbom, die ontplofte op momenten dat je het echt niet door had. Naar je steigeren, gericht schoppen. Om me heen werd al eens voorzichtig geopperd dat verkopen misschien beter zou zijn, maar dat kon ik niet. Er is altijd een lichtje blijven branden. Stapje voor stapje zijn we dichter tot elkaar gegroeid. Het heeft bloed, zweet en vooral tranen gekost en ik heb er alles wat ik had en kon geven, ingestopt. Malonie is uitgegroeid tot een waanzinnige tinker. Met een karakter uit duizenden, hij is goudeerlijk geworden. Hij loopt de sterren van de hemel en heeft behoorlijk wat dressuurambities. Heeft nooit meer naar iemand uitgehaald. Een heerlijke goedzak met een flinke dosis temperament en altijd in voor een geintje….

En toen sloeg het noodlot toe. Malone stond ver van huis gestald. Dat was niet meer te doen. Ik heb hem toen dichter bij huis gestald. Daar kreeg hij een traanoog dat maar niet over wilde gaan. Niemand nam het al te serieus. Het kwam gewoon van het vervoer per trailer. Toch bleef er iets aan me knagen. Dierenarts gebeld en ik kreeg oogzalf mee. De volgende dag weer gebeld en de da kwam op consult. Foute boel en nog niet zo’n beetje! De hele pupil zat verkleefd. Het oordeel kwam hard aan. Je paard is blind op dit moment; hij heeft maanblindheid; afwachten maar of het nog goed komt, maar ik zie het duister in…. Tja daar sta je dan. Malone werd volgestopt met medicijnen en moest een paar keer per dag medicijnen krijgen. Eenmaal thuis kwam het besef. Malone is links blind, misschien wel voor altijd. Na de nodige huilbuien kwam vooral vechtlust opzetten. Ik heb geknokt voor dit manneke en dit komen we ook wel weer te boven. Alles gedaan wat de da had voorgeschreven en met succes. Pupil werd weer normaal en het oog was rustig. Zes maanden is het goed gegaan en daar was aanval twee. Da gebeld en hij kwam gelijk om Malone te behandelen. Ik moest en zou alles weten van deze ziekte. Ik wilde al het mogelijke doen. Info opgezocht op internet en veel heel veel aan mijn toenmalige da gevraagd. Ook min of meer geëist dat ik een voorraad medicijnen zou krijgen, zodat ik gelijk kon gaan behandelen. Op stal lagen altijd alle nodige medicijnen klaar; oogzalf, atropine en pijnstilling. Als ik het niet vertrouwde ging ik een paar keer per dag naar stal. De aanvallen kwamen steeds sneller. Malone begon slechter te zien en zijn zelfvertrouwen werd alsmaar minder. De meeste adviezen naast me neergelegd en ik ben mijn eigen weg ingeslagen. Ook ben ik toen in zee gegaan met een natuurgeneeskundig therapeute. Op de maanblindheid zelf heeft dit helaas geen effect gehad, maar wel op Malone zelf. Hij werd alsmaar sterker en sterker. Was er ook weer sneller bovenop na een aanval. De kwaliteit van de toenmalige stal werd alsmaar slechter. Daar zou ik nooit een gezond paard kunnen krijgen en houden. Uit noodzaak op zoek gegaan naar een andere stal en gelukkig zeer snel een toplocatie gevonden. Na de verhuizing werden de ontstekingen alleen nog maar erger. De da gaf aan dat dat door de stress kwam en dat het wel goed zou komen. Helaas bleek dat niet zo te zijn. Op het dieptepunt had hij 2x per week een ontsteking. Een situatie om moedeloos van te worden. Ik ging nooit meer zomaar even naar stal; altijd weer compleet in de stress. Hoe zal het vandaag met zijn oog zijn? En zo vaak heb ik Malone zo ziek aangetroffen. Echt doodziek van de pijn. Dat raakt je diep, heel erg diep. We deden er zo ontzettend veel moeite voor en toch mocht het iedere keer niet baten. Mijn dierenarts was inmiddels met pensioen gegaan en via de staleigenaar ben ik terechtgekomen bij de huidige dierenarts. Ik heb hem laten komen voor een consult en een second opinion. Hij vond het oog er nog goed uit zien (vooral na meer dan 20 ontstekingen….) en wees op een oogbesparende operatie die in Duitsland wordt uitgevoerd, vitrectomie. Mijn vorige dierenarts vond dit geen optie meer en daar had ik me bij neergelegd.

Op advies van de andere dierenarts contact opgenomen met de dierenkliniek in Hochmoor per e-mail. Ik kreeg een hele duidelijke e-mail terug met alles over maanblindheid en vitrectomie haarfijn uitgelegd. Na telefonisch overleg met professor Toth besloten om met Malone naar Hochmoor te gaan om te kijken wat er nog mogelijk was. Twee weken later, op dierendag, zijn we richting Hochmoor gegaan. Een hele trip van 2 ½ uur. Een hele opgave voor een paard dat helemaal niet gewend was om zo lang op de trailer te staan. Malone gedroeg zich prima. Klokslag elf uur kwamen we aan in Hochmoor. Ze stonden ons al op te wachten. Eerst het papierwerk ingevuld en toen konden we met Malone naar de onderzoeksruimte. Zijn ogen werden goed onderzocht en er werd een echo gemaakt. Wonder boven wonder bleek vitrectomie nog mogelijk te zijn. Ik had vantevoren al beslissingen genomen. Als het oog verloren zou zijn, dan zou ik het gelijk laten verwijderen. Zou vitrectomie mogelijk zijn, dan zou Malone gelijk blijven voor deze ingreep. Het antwoord was dan ook zo gegeven. Alles werd nog eens haarfijn uitgelegd en de voorbehandeling werd gelijk gestart. Malone kreeg een stal toegewezen en ik moest hem achterlaten. Dat was moeilijk, heel moeilijk. Het is toch een behoorlijk ingrijpende operatie met natuurlijk de nodige risico’s. En ik kon hem niet elke dag opzoeken vanwege de afstand. Gelukkig kreeg ik elke dag een telefonisch verslag van de dag van professor Toth. ’s Maandags kreeg ik te horen dat het oog er prima uitzag en dat Malone de volgende dag geopereerd zou worden. Een dag die maar duurde en duurde. Eindelijk kwam dan ’s middags toch het verlossende telefoontje. Malone was uit narcose en de vitrectomie geslaagd. ’s Woensdags ben ik hem gaan opzoeken. En toen wist ik zeker dat het allemaal de moeite waard was geweest. Nog helemaal beduusd van alles dat er gebeurd was, maar dat koppie van hem dat straalde genoeg uit. Daar stond een paard zonder hoofdpijn, zonder zorgen en wat al niet meer. Het herstel verliep voorspoedig en die zondag mocht hij weer mee naar huis. In totaal heeft hij negen dagen in de kliniek gestaan. Eenmaal thuis moest hij nog een week op stal blijven. Maar met genoeg aandacht, wandelingen en bergen hooi zijn we die week goed doorgekomen. Veel zorgen zijn weggevallen. Ik heb er een ander paard voor teruggekregen. Een paard zonder pijn. Een opgewekte deugniet die de oortjes altijd naar voren heeft staan. Eentje die verlost is van het drama dat maanblindheid heet…

En ja ik heb spijt, heel veel spijt dat ik deze beslissing niet eerder heb genomen. Dat ik twee jaar lang maar aan heb gesukkeld. Maar goed, we kunnen de tijd niet terugdraaien. Ik ben vooral heel dankbaar dat we de juiste mensen op ons pad zijn tegengekomen. Die paar mensen die altijd in ons geloofd hebben ondanks alles. De natuurgeneeskundig therapeute die Malone van binnenuit zo ongelooflijk sterk heeft gemaakt. De nieuwe dierenarts die er nog heil in zag. De nieuwe stalbaas die dag en nacht voor ons klaarstond en staat. Professor Toth met zijn hele team in Hochmoor die deze uitdaging wél durfden aan te gaan.

Zo dat was het dan het verhaal van Malone, een paard met maanblindheid. Een verhaal om alle eigenaren een hart onder de riem te steken, want er is hoop!! Echt het is er!! Laat je niet gek maken, vertrouw op je eigen intuïtie. Probeer het ook al is het moeilijk. Vraag, vraag, vraag. Bijt je erin vast en laat niet los voordat je antwoorden hebt. Het heeft Malone en mij veel goeds gebracht. Mijn kanjer is goed uit de strijd gekomen. Geen maanblindheid meer!! Oog behouden!! Zicht behouden!! Op naar een gouden toekomst!!