11-03-25 ‘Buiten onze schuld concoursterrein kwijt’

Het terrein valt onder de gemeente Abcoude, maar is al jaren eigendom van een projectontwikkelaar. Die man heeft verder niets met paarden. Wij verzorgden het onderhoud, zoals het maaien van de sloten en begrazing. We hebben er ook een afvoersysteem gemaakt waar we de toiletwagen op aan kunnen sluiten. Het was een goede afspraak met gesloten beurzen. Omdat we het terrein onderhielden, hoefden we geen grondhuur voor het concours te betalen.

Allemaal voorbij
Uiteraard had de projectontwikkelaar de grond in eigendom om er ooit te kunnen bouwen. Maar gemeente Abcoude heeft het bestemmingsplan gewijzigd, zodat dat niet meer kan. De man heeft daartegen geprotesteerd tot aan de Hoge Raad, maar die zaak heeft hij onlangs verloren. Hij is daar zo boos over, dat hij geen enkel evenement meer op het terrein wil toelaten. ’s Zomers werd er ook een feestweek met een paardenkeuring gehouden en tijdens de autocross in het dorp mocht er worden geparkeerd. Dat is nu allemaal voorbij.

Het is een ruzie tussen de projectontwikkelaar en de gemeente en daar zijn wij de dupe van. Ik ben naar de gemeente geweest, maar de burgemeester haalt er zijn schouders over op. Die vindt het niet het probleem van de gemeente en ziet het niet als zijn taak om voor ons een oplossing te zoeken. Natuurlijk heb ik ook contact gehad met de grondeigenaar, maar die is niet te vermurwen. Hij denkt de gemeente zo een hak te kunnen zetten. Voor de gemeente speelt het concours geen rol, maar voor ons natuurlijk wel. Ik heb de grondeigenaar zelfs aangeboden om huur te betalen. Niks hielp, hij wil niet.

Het valt niet mee om ineens een oplossing te zoeken. We hebben minstens zeven hectare nodig voor ons concours en dat moet ook nog vlakke grond van goede kwaliteit zijn. Ik heb er even over gedacht om het bijltje erbij neer te gooien na twintig jaar voorzitterschap. Temeer daar we ook merken dat er teruggang in het aantal deelnemers is. Vooral ruiters in de hogere klassen raken steeds meer verwend, die willen niet op gras starten. De voorzitter van onze vereniging wist echter een bevriende boer over te halen om het land naast de manege in Baambrugge beschikbaar te stellen. Ik weet niet of dat een blijvende oplossing is. De man moest echt worden overgehaald, het ging niet van harte. Tja, en dan is ieder gaatje dat in het land wordt gereden misschien teveel. Voor ons is het ook even wennen. We hadden op dat andere terrein alles voor elkaar. Nu moeten we opnieuw het wiel uitvinden. Waar gaan we water vandaan halen, hoe doen we het met de rioolafvoer? Dat is een uitdaging.

Onzeker
Het is zeker fijn dat het concours door kan gaan, al is het dan ergens anders. Wat dat gaat betekenen, moeten we afwachten. De oude locatie lag natuurlijk prachtig. Het was bereikbaar en dichtbij het dorp. Daar zitten we nu verder buiten en minder in het zicht, dus je zult minder aanloop van toevallige voorbijgangers krijgen. Ik heb ook geen idee hoe het terrein zich gaat houden. Al die paardenhoeven zijn een aanslag op een grasmat. We zijn ook afhankelijk van het weer. Hemelvaart valt dit jaar in juni. Dat is op zich gunstig, hoewel het dan ook kan regenen. We hebben wat dat betreft altijd veel geluk gehad. In die 37 jaar is het slechts twee keer afgelast. Dat was overigens wel beide keren vrij recent. Vorig jaar kon de zaterdag niet doorgaan omdat het te nat was. We bekijken de situatie vlak van tevoren met de concourscommissie en nemen dan de beslissing. Dat heb ik ook met de boer afgesproken.

Ik heb stille hoop dat we volgend jaar misschien weer terug kunnen naar onze oude stek, als alle commotie een beetje is weggeëbd. Ik heb in elk geval wel een brief naar de projectontwikkelaar gestuurd om hem te bedanken voor de afgelopen jaren, om de deur zo op een kier te houden. Tenslotte ben je als wedstrijdorganisatie afhankelijk van de goodwill van terreineigenaren. Zonder hen ben je als organisatie nergens.

Jos Pronk is twintig jaar voorzitter van de concourscommissie van rijvereniging de Slotruiters uit Abcoude.
Deze column verscheen vrijdag 25 maart 2011 in De Paardenkrant