Door gebruiker om 12-05-2011 22:20:24
Dit verhaal heeft twee kanten. Het klopt dat de mentaliteit veranderd is, en dat er nu meer 'mensen met paarden' zijn. Daar zitten voor en nadelen aan.

Je kunt als instructeur afgeven op je lesklanten dat ze in jou ogen niet de juiste mentaliteit hebben... Je kan jezelf als instructeur ook zelf de spiegel voorhouden: hoe komt het dat ik deze mensen niet bereik met mijn kennis? Kan ik deze mensen (inclusief ouders) wel iets bijbrengen? Je kan ook naar mogelijkheden zoeken om die mensen toch te bereiken door je wijze van communiceren aan te passen.

En als dat niet lukt, kun je ook zeggen tegen je lesklant: kennelijk ben ik niet de juiste instructie voor jou. We beeindigen onze lessen. Ga maar op zoek naar een ander. Als je zeker weet dat het niet aan jou kennis en didactische vaardigheden ligt, dan moet je de eer aan jezelf houden.

Het door Marjolein gehanteerde principe van: nou dan doe je het maar niet... En dan wel gewoon les blijven geven en ieder uur weer je geld vangen vind ik wel een slap gekozen middenweg.

Als je als instructeur dan toch zo principieel, traditioneel bent in je visie op hoe een relatie tussen instructeur-leerling er uit moet zien. Wees dan ook zo pricipieel en traditioneel als de instructeurs van 'vroegah'. Die stuurde je ook de les uit als je de instructie niet klakkeloos opvolgde. Maar dan ga je natuurlijk wel inkomsten mislopen. Tsja, sommige principes zijn nu eenmaal duur....

De kennis, ervaring, kwaliteit en mentaliteit van veel instructeurs laat tegenwoordig ook vaak te wensen over. Ik heb in mijn leven toch al heel wat instructeurs voor bij zien komen; hangend in de hoek van de bak, kletsend met omstanders, turend op hun mobieltje, sms-ent, bellend, komen te laat, maar vertrekken wel weer op tijd. Ook boekenwijsheid wordt met regelmaat geciteerd, en de standaard kreten als; binnenbeen-buitenteugel, hakken laag etc vliegen om je oren...

Maar goed, misschien liggen mijn eisen aan een instructeur ook wel wat hoger. Ik wil geen instructeur die citeert en commandeerd, maar vooral eentje die boeit, motiveert en inspireert. Dan zul je mij niet horen tijdens de les.

Ik denk ook dat er echt wat aan de huidige opleidingssturctuur van instructeurs van de KNHS mankeert. Als je ziet wat er in de ORUN 1e fase en 2e fase slaagt; vaak om te huilen.... En dat moet dan hun 'kennis' gaan delen met de onnozele gemiddelde beginneling? De lamme leidt de blinde. Ik vraag mij af hoeveel ruiters voordat ze zich voor zij zich opgeven voor een ORUN cursus zich oprecht afvragen: heb ik wel voldoende bagage, ervaring in de paardensport om daaruit te kunnen putten wanneer ik ga lesgeven aan anderen?

Aan de toelatingseisen kan vrijwel iedereen voldoen: wat is nu een wp op L of m Niveau? Gewoon het Z paard van de buurvrouw lenen en een paar maanden week in week uit op wedstrijd en je bent voldoende gekwalificeerd om toegelaten te worden tot de cursus...

Ik begrijp ook wel dat voor deze kwestie niet direct een pasklare opplossing is. Ik geloof ook niet zo in die nieuwe licentiestructuur... Ik geloof wel in natuurlijke selectie; het kaf gaat zich vanzelf van het koren scheiden. De betere getalenteerde en gemotiveerde leerlingen vinden gaandeweg vanzelf hun weg wel naar de betere instructeurs.

En als je als instructeur staat voor de kwaliteit van je les, dan beeindig je de overeenkomst met je lesklant op het moment dat je denkt dat je die niet meer verder kan helpen. Uiteindelijk zal dat naar je terug komen; Goede instructeurs onderscheiden zich door leerlingen die goede resultaten neerzetten. Betere reclame is er niet voor een goede instructeur.

Voor leerlingen geldt: Wees kritisch wie je selecteerd als instructeur. Vraag naar ervaring, diploma's, klasseringen en resultaten. Ook, en misschien wel JUIST van diens leerlingen. Dan weet je al iets meer. Als je gaat lessen bij een instructeur zul je toch eens een paar lessen onvoorwaardelijk instructies moeten opvolgen. Vaak draait het om timing; als je gaat ja-maren is het moment al voorbij. Als je het niet doet kun je nooit ervaren of de visie van een instructeur jou verder kan helpen. Als je na een aantal lessen nog niet het gevoel hebt progressie te boeken, dan moet je gewoon stoppen en op zoek gaan na een ander. Spreek een proefperiode af van 3 lessen of zo. Je gaat echt niet van B naar Z in 3 lessen, maar een goede instructeur kan je dan echt wel meer inzicht geven en je dan al meerdere keren een 'a-ha' moment hebben bezorgd.

Door gebruiker om 05-05-2011 09:42:08
Beste Marjolein,

Ik las je column net bij mijn oude instructrice op haar website. Dit komt helemaal overeen met hoe zij ons ook altijd les heeft gegeven en waar ze steeds vaker tegenaan liep.

Ik ben weliswaar niet in het bezit van een eigen paard maar heb door jaren bij haar op stal rond te lopen een gezond verstand meegekregen over het omgaan en kijken naar paarden. Zowel op stal als onder het zadel.

Helaas zie je inderdaad steeds meer mensen met paarden maar helaas steeds minder paardenmensen. En tuurlijk baal je er wel eens van als iets niet lukt maar dan doe je je best om er het meeste van te maken. Het gaat er toch om dat je plezier hebt! Laat iedereen die enorme wedstrijddrang nou eens varen dan komt het vanzelf goed, ook op de wedstrijden. En ik kan na 28 jaar rijden zeggen dat ik nog verre van uitgeleerd ben!

Sylvia

Door gebruiker om 04-05-2011 21:13:07
Marjon.... jij snapt het in ieder geval..... Dit stukje gaat er niet om dat je niet mag ja maren maar om een stukje respect en aannemen van kennis.
Ben het helemaal met je eens!

Door gebruiker om 04-05-2011 21:09:22
Toch nog even een reactie. Ik denk dat de meesten het stuk geschreven door Marjolein niet begrijpen.
Het is belangrijk een instructie te zoeken die past bij jou eigen niveau. Zo hoef je niet eens te ja maar-en. Als het zover is gekomen dat je een instructie hebt gekozen die jij niet begrijpt en daardoor het ja maar-en aan moet gaan, is dat dus de verkeerde weg!!!

Door gebruiker om 04-05-2011 18:01:33
Ik sluit me ook bij iones aan.

Nu is het zo dat ik jaren les heb gehad van zo'n "drill-instructrice". Mond houden en doen wat ik zeg, geen tegenspraak, daar kwam het op neer en zij had altijd gelijk. Zij was de "ja maar". Degenen die daar genoegen mee nemen moeten het zelf weten, gelukkig heb ik iemand gevonden die wél openstaat voor mijn vragen en ja, tijdens de les mag ik ook wat zeggen. Als zij de theorie op mij overbrengt en ik voél het op dat moment niet of er komt geen gewenste reactie van mijn paard op die hulp, dan geef ik dat aan en dan gaan we er samen op door, of herhalen datgene wat niet helemaal doorkwam. Wat is daar mis mee? Komt misschien 2, 3 keer in een uur voor.
Ik vind het dommer om maar klakkeloos uit te voeren wat iemand in het midden van de bak staat te roepen, terwijl je niet weet waar je mee bezig bent en waarom. Ik denk liever zelf mee want ik moet het zonder haar in de praktijk gaan brengen waarbij ik wil weten waar ik mee bezig ben.
En het dan na een uur les het er nóg eens (uitgebreid) over gaan hebben, dat heeft geen zin. Dan wil ik mijn paard uitstappen en verzorgen. Ik vind het belangrijker in de les tot een oplossing te komen, niet dat bebabbel er na. Het gaat om het moment waarop iets niet doorkomt.

Mijn instructrice is geen heer en meester. Dat ben ik zelf. Als het me niet bevalt, zoek ik een ander. Inderdaad: laat me niet lachen.

Door gebruiker om 04-05-2011 16:04:06
Ja ik heb dat gevoel ook regelmatig bij het nemen van lessen dressuur, want als je denkt dat de instructeur capable is om zijn kennis dan moet je het ook doen zoals hij het je vraagt. Maar ik heb te maken met iemand die bij Olivera zelf les heeft gehad en die dus alle kennis in huis heeft, maar hélaas kan hij niet rijden met gevoel..en dus heeft ie een harde aanpak eigengemaakt die niet in de lijn ligt met mijn manier van rijden. Wat te doen? Ik neem de lessen, en ik doe wat hij me zegt zonder dat ik mijn grenzen overschrijd, ik wil nl alleen rijden volgens de lichtheid die in de klassieke dressuur wordt beschreven. Lukt het niet op deze manier..en mijn paard is nog licht..dan ga ik over op een andere instructeur.. geen keus!

veel succes en vooral denk na en neem niet alles voor zoete koek wat je instructeur je vertelt. OOk hij of zij heeft het van iemand anders..en wie weet of die persoon competent is of niet?

Altijd vragen blijven stellen dat is mijn devies, ik ben tenslotte onderwijzeres van beroep en weet wat dit inhoudt. Kritiek is goed als er iets van geleerd wordt..

Tineke

Door gebruiker om 03-05-2011 23:01:55
Marjolein...... Ik kan me helemaal vinden in jouw column. EN verbaas me dat sommige mensen het bij de huidige mondige ruiter/amazone vindt passen om te ja-maren....... Luister probeer en probeer nog eens en nog eens en als je rijtechnisch echt niet het gevoel hebt dat het lukt (kunde of onkunde daargelaten) is het een overleg waard. maar vooral NIET tijdens dat uur instructie. maar daarna om het vervolgens mee te nemen in de verdere training. Samen met je instructie. En de ene instructeur past je didactisch als een ouwe jas en de ander voelt altijd als een nieuw paar schoenen. Maar dat heeft, zoals onze sport, puur met gevoel te maken. en NIET met de kennis van de instructeur.

Door gebruiker om 03-05-2011 11:44:01
Toevallig was ik in Marjolein haar jeugd 1 van haar instructrices. Een meisje welke als een spons alle informatie die zij kreeg opvolgde. Ouders die geen discussie's met mijn manier van lesgeven aangingen en zeker niet in de kantine bleven hangen, zij waren betrokken bij datgeen hun dochter deed.
Voordat Marjolein haar opleiding tot volwaardig instructrice ging volgen heeft zij af en toe "stage" gelopen tijdens mijn clublessen. Ook hier deed zij uitermate haar best. Stond open voor commentaar en kritiek om hier van te kunnen leren.
Ik kan mij dan ook heel goed voorstellen dat, nu zij inmiddels zelf al weer 10 jaar lessen verzorgd, heel goed weet waar zij het over heeft.

Marjolein, je hebt het prima verwoord.

Door gebruiker om 03-05-2011 00:31:54
Beste Tja uit Ergens.
Probeer nog 1 keer een andere trainer ...en wel Antoine de Bodt of een van zijn gecertificeerde trainers/instructeurs ,er zal een wereld voor je open gaan,je paard kan echt leren dragen op de achterhand..echt waar beleef het zelf!
Voor ELK paard is er hoop!

Trainingscentrum de Bodt
en
http://www.paardenrecht.org/asp/content.asp?DocumentID=28

Succes!

;-)

Door gebruiker om 02-05-2011 09:27:24
@ iones:

Hier kan ik mij helemaal in vinden.
Tegenwoordig kan iedereen les geven.. Heb zelf voor iemand examen gereden bij de ORUN.. ging helemaal nergens over, heb in de rondte gereden zonder dat er ook maar iets tegen mij werd gezegd.

resultaat: Nog slagen voor de ORUN ook!

Hiermee wil ik aangeven dat er minstens evenveel slechte instructie wordt gegeven als dat er gereden wordt!

Ik zie "ja maar" eerder postitief: De ruiter wil weten waar hetgeen de instructeur het over heeft vandaan komt. De ruiter wil dus weten wat en waarom ie iets doet.. Dat is mijn inziens nooit verkeerd.

Door gebruiker om 02-05-2011 09:08:55
Ik ben in het gelukkige bezit van een prachtige merrie. goed karakter, wil graag werken, voor iedere ruiter geschikt, enz. Maar het is eigenlijk een springpaard pur sang: fantastisch in het parcours, maar vreselijk op de voorhand gebouwd. En super intelligent. Appuymenten, enz, ze draait haar hoeven er niet voor om, maar ja, ze zou achter meer mogen zakken.
Maar door haar bouw mist ze uitstraling, en het oogt al snel dat ze op de voorhand loopt.
Ik heb bij diverse instructeurs proeflessen gevolgd. De opmerkingen waren erg divers: pak er maar een slof bij, trek maar eens aan, want dit paard heeft er geen aanleg voor. Maar ook: dit paard komt nooit verder dan de L2. Of 'Je mag bij mij komen lessen, maar met een ander paard'.
En ondertussen hebben al die instructeurs het wel over mijn droompaard. Dat ik door omstandigheden niet meer spring wil niet zeggen dat ik niet wil proberen om het Z te halen, want dat moet immers voor elk paard haalbaar zijn wordt er altijd gezegd.
Over dat laatste twijfel ik wel, ik weet dat er juryleden zijn die zeggen 'oh daar heb je haar weer op de lelijke paard' als ik de ring in rij. Dan kun je nog zo'n fijne proef neerzetten, maar een winstpunt kun je met zo'n instelling al vergeten.
Maar ondertussen trainen we stug door. Er is nog steeds een stille hoop dat het Z gehaald kan worden (inmiddels M2 met winstpunten), maar ook dat Z2+1 (sportpredikaat drs) mogelijk moet zijn.
Aan de instelling van m'n paard zal het niet liggen, ook niet aan mijn inzet. Maar de instructeurs die bij voorbaat al m'n paard afkraken zijn er ook genoeg.
En ja, ik ben een 'ja-maar' ruiter, mede hierdoor geworden. Ik ga m'n paard geen tik met de zweep bijgeven als ze op dat moment iets uitvoert dat op het randje van haar kunnen zit. En ik rij niet met hulpteugels.
Als mijn paard iets uitvoert wat ze maar net aankan, en ze wordt daarbij erg zwaar op de hand, dan hoor je als instructeur ook te zien dat de combinatie het echt niet verkeerd doet. Het is dan nog niet het eindresultaat voor in de proef, maar het schepje er bovenop is ook nog niet mogelijk. Er zijn ook genoeg instructeurs die direct het eindresultaat willen zien.
Of die alleen maar naar het mooie paard willen kijken. Het ligt echt niet alleen maar aan de ruiters.
Door in mijn paard te blijven geloven ben ik nog steeds in het bezit van mijn paard, en heb haar niet in de L2 al afgedankt. Door mijn geloof in m'n paard rijden we nu wel M2. Dit is dus niet dankzij een instructeur, maar ondanks instructeurs.

Door gebruiker om 02-05-2011 07:02:20
Ondanks het feit dat ik me helemaal kan vinden in dit geschreven stuk, moet ik ook kwijt dat er iets MOET veranderen in opleidingsinstituten als Deurne & Orun.

Iedereen met een dergelijk diploma kan meteen legitiem gaan staan lesgeven.
Maar niet iedere lesgever heeft het in zich om zich in te leven in de type leerling en het type paard in de rijbak.

Ook niet iedere diploma-gerechtigde heeft de ervaring in het rijden van verschillende paarden, dus snapt ook niet altijd wat een leerling ervaart als het paard wel of niet reageert op de "standaard hulpen" zoals geleerd uit het eeuwenoude lesboek.

Daarnaast is het krijgen van een vak als didactiek & een beetje psychologie echt geen overbodige luxe.
Zeker niet als je met die bijdehante jeugd van tegenwoordig te maken krijgt.
Of erger: hun ouders langs de zijlijn...

Door gebruiker om 01-05-2011 15:34:58
Ik ben zo'n "ja maar" ruiter. Ik ben eigenwijs en neem niet alles van iedereen aan. Omdat ik gemerkt heb dat veel instructeurs niet in staat zijn om te zien wat er in jouw paard gebeurt en hoe zijn reacties liggen. En als ik dat merk, zoek ik het liever zelf wel uit

Een instructeur moet met mij meedenken en zien waar ik tegen aan loop met rijden zodat hij dat samen met mij kan oplossen. Er zijn wel instructeurs die dat kunnen.

Verder hoef ik geen snel resultaat. Ik wil gewoon een paard dat lekker door het lijf loopt. Als het goed voelt, dan is het goed. Dat hoeft een jury voor mij niet te bepalen. Temeer omdat paarden die slecht getraind worden nog altijd beloond worden in de ring.

Door lbfginsel om 01-05-2011 15:23:20

Marjolein, dit stukje van jou is mij uit het hart gegrepen, heb precies dezelfde ervaring als jij, ben waarschijnlijk al wat ouder maar ook ik heb geleerd te doen wat er werd gezegd met eventueel na de les tijd voor vragen....
Ook ik heb zo'n 20 jaar les gegeven aan een vereniging en de mentaliteit zien veranderen tot en met het niet eens de moeite nemen om je voor een les af te melden...Ik jureer t/m Z dressuur en start ZZlicht met mijn zelf gefokte merrie van nu 12 jaar. Het les geven aan gemotiveerde combinaties is nog steeds leuk, als je deze combinaties kan bijbrengen hoe belangrijk het is om een goede basis te hebben zodat je daar altijd op kunt terug vallen als iets niet lukt krijg je blije ruiters en paarden, dan kan je altijd met een goed gevoel af sluiten en het paard de volgende dag weer normaal op pakken. Het is toch ten hemel schreiend dat de gemiddelde leeftijd van een wedstrijdpaard slechts 8 jaar is? De paarden moeten met 6 jaar al minimaal Z lopen, een kleutertijd wordt ze helemaal ontnomen, de belasting is veel te hoog met als gevolg al die uitval....

Door gebruiker om 01-05-2011 14:35:42
Treffend omschreven.

Wij hebben de paardensport ontdekt en beleeft in de periode dat het nog ging zoals door Meta beschreven. En wij en onze kinderen hebben daar ontzettend veel plezier aan gehad. Nog steeds rijden ze, ook wedstrijden, maar de gezelligheid en verbondenheid is allang weg en wordt gemist. Gelukkig is het nog niet zo erg als in de voetbal met scheldende ouders langs de lijn, maar soms schaam ik me dood als ik zie hoe sommige met hun kinderen, de jury en vrijwilligers omgaan

Door gebruiker om 01-05-2011 10:13:20
Inderdaad een "ja maar" hoeft geen tegengas te zijn, maar elke vorm van tegengas, hoe klein ook, hoort NIET thuis in de les zelf. Daar hoeft de leerling, die nog altijd de minste van de twee is, bijna klakkeloos, dus zonder nadenken, uit te voeren wat de instructeur(trice) vraagt.
De "ja maar" is voor NA de les. Daar kan nagepraat worden over het waarom.
Tijdens de les is de instructreur(trice) heer en meester.
Men wordt mondiger noemt men dat dan. Laat me niet lachen. Men wordt "DOMMER" zou veel beter gepast zijn. Men wil onder het mom van mondiger te zijn, ALLES in discussie brengen en tijdens een les hoeft er geen discussie te zijn.
Als er enige vorm van over en weer denken nodig is, of aan de orde kan komen, zal is het aan de instructeur(trice) om daar over te oordelen, en HIJ/ZIJ ALLEEN. Niemand anders.

Door gebruiker om 01-05-2011 09:46:37
Mooi stukje en ook herkenbaar! (denkt ook even over zichzelf na.. ;-)7

Door gebruiker om 01-05-2011 08:41:18
Ik vind het belangrijk dat je een drie-eenheid vormt: ruiter, paard en instructeur. De tijden zijn verandert, mensen worden mondiger, alles moet snel, snel, leggen soms voor hun paard en zichzelf de lat te hoog, de prestatie-, competitie- en winstpuntendrang komt om de hoek kijken. Een twaalfjarige van nu is niet meer te vergelijken met een van 15 jaar geleden.
Les geven aan kinderen vergt ook een andere aanpak/ benadering dan aan volwassenen.

Ik kan me goed voorstellen dat je als instructeur soms gek wordt van het tegengas in de les, maar ik ben van mening dat een stukje psychologische kennis/inzicht niet mag ontbreken. "Ja maar" hoeft niet per definitie tegengas te betekenen. In een uur les is onderlinge communicatie, vraag en uitleg over het hoe en waarom zeker zo belangrijk.

Door gebruiker om 30-04-2011 12:59:01
Het "ja maar" is voor mij al 15 jaar een reden dat ik in Nederland geen lessen geef. Als ik na een discussie over het "ja maar" eerst moet gaan uitleggen waarom ik dit vroeg is het punt waarop ik reageerde al voorbij. En indien men direct de opdracht had uitgevoerd had men kunnen voelen waarom ik de bewuste opdracht gaf. Dus eerst discusseren en dan pas uitvoeren i.p.v. andersom is voor mij niet meer aan de orde dan gaan ze maar ergens anders lessen.

Door meta van Oosten om 30-04-2011 01:13:24

Heel heel goed en dapper deze analyse,U bent uit het juiste hout gesneden!
Ook ik zal mijn eerste instructeur nooit vergeten ( oongeveer 48 jaar geleden)....hij haalde mij van mijn ponie af en zei:waarom heb je zijn hoeven niet uitgekrabt...hup...de les uit! Ik janken natuurlijk,maar Nooit heb ik het daarna nog vergeten!
Of:sinds wanneer heb jij sporen nodig bij het rijden,zeker jarig geweest? In mijn les worden geen sporen gebruikt door jou...hup af die dingen en RIJDEN!
OF:" Allemaal de buigels uit,hang ze over de schoft heen en kom maar op de volte....in draf!
je haalde het niet in je hoofd om ook maar iets tegen te spreken,sterker nog...je wilde al was het maar voor zijn complimenten goed presteren.Je instructeur was je meester EN vriend!Een " blikgat"(ontvelde billen) was geen uitzondering.
Wij gingen met de gehele ponyclub /rijvereniging het gehele seizoen met zijn allen in een veewagen bijna wekelijks op concours in de regio,als een grote familie + instructeur!
We deelden lief en leed en moedigden elkaar aan de gehele dag.Paarden waren ook veelzijdiger,we hadden s'ochtends dressuur en s'middags springen of cross in het bos.Viertal /achttal,caprilliproef,aan alles wilde je deelnemen. Tegenwoordig neemt men priveles en gaat individueel op wedstrijd.
Winstpunten scoren .zoniet...ander paard aangeschaft met "de juiste knopjes erop" (totdat ie geen zin meer heeft en op marktplaats beland)Wij reden aan het eind van de dag een parade en voerden ons vaandel als rijvereniging en iedereen reed mee.Het vaandelrijden was een kunst op zich,meerderen konden het uitvoeren.We leerden ermee te rijden...Alles voor de club!

Misschien wat cynisch...maar vroeger leek alles mooier en sportiever,ook het dier speelde een hele andere rol.Het was geen winstpuntenmachine.

Je had gewoon een bruin hoofdstel en zadel,een roskam en een hoevenkrabber en een deken in de winter was niet nodig,vanwegen de dikke bontjas van het paard.heel nomaal allemaal en je gaf haver in de winter!Hahahahh(lol) en paarden werden gezond stokoud!