RSS
11-07-20 Wildgroei in wereld van paardentherapie
door Annet Geerling
Het paard van Troje. Zo kun je de wereld van therapie, coaching en training met paarden beschouwen. Als leek heb je geen idee wat je binnen haalt. Het is belangrijk dat daar verandering in komt. Ik wilde als afstudeerproject voor toegepaste psychologie een onderzoek doen naar de kwaliteit van het gebodene. Dat bleek een stap te ver. Er was namelijk helemaal niet duidelijk wat zich op dit gebied afspeelt in Nederland. Dat heb ik in kaart gebracht in opdracht van Stichting Aaizoo, dat staat voor ‘Animal Assisted Interventions in Onderzoek en Onderwijs’.
Er zijn zo’n driehonderd bedrijven in Nederland die ‘paardondersteunde interventies’ aanbieden. Er is sprake van wildgroei. Het aanbod is vooral explosief gestegen sinds 2007. Therapie met paarden is al sinds de jaren negentig in zwang, maar coaching en managementtrainingen, waarbij paarden worden ingezet, zijn typisch iets van de laatste jaren. Je ziet dat momenteel allerlei vormen van coaching populair zijn. De tijd is er rijp voor. Personeelsbeleid is steeds meer gericht op het ontwikkelen van talenten. Een leven lang leren, coachend leiderschap, allemaal kreten van nu. Komt nog bij dat steeds meer mensen die hobbymatig met paarden bezig zijn naar iets zoeken om daar hun beroep van te maken. Er zijn steeds meer mensen met paarden. En je ziet dat paardenbedrijven door de crisis gedwongen zijn neveninkomsten te zoeken.
Niet inzichtelijk
Uit mijn onderzoek bleek dat 33 procent alleen een diploma heeft op gebied van de menskant. Die zijn bijvoorbeeld psycholoog of maatschappelijk werker. Maar ze hebben geen erkende paardenopleiding. Dus hun expertise met paarden is voor een leek niet inzichtelijk. Ik heb jarenlang ervaring met het verzorgen van praktijktrainingen met paarden. Daardoor weet ik dat mensen die geen ervaring hebben met paarden in hun onwetendheid dingen kunnen doen die gevaarlijke situaties opleveren. Een touw door hun hand laten trekken of echt riskante acties, waardoor een paard schrikt. Als aanbieder van paardondersteunde interventies moet je dat voorzien. Mijn indruk is dat dit element soms wordt onderschat.
Aan de andere kant is 31 procent opgeleid in de paardensector, maar heeft geen diploma op gebied van therapie of coaching. Ook dat biedt de klant geen garantie. Door de inzet van paarden komen er vaak diepliggende emoties naar boven, waarmee wel op de juiste manier moet worden omgegaan. Als daarvoor onvoldoende deskundigheid in huis is, kan het leed berokkenen. Een goede coach oordeelt zelf nooit, maar stelt vragen naar aanleiding van wat het paard laat zien, zodat de klant zijn eigen conclusies kan trekken ten aanzien van de hulpvraag.
Risico voor aanbieders
Doordat er geen richtlijnen en certificering is, lopen aanbieders een risico. Ze kunnen aansprakelijk worden gesteld als er iets mis gaat. Hoe ga je je deskundigheid aantonen als je geen diploma op paardengebied èn op coachings- of therapeutisch gebied hebt? Ik vind dat de risico’s vaak worden gebagatelliseerd. Rijden wordt vaak als grootste risico gezien door aanbieders, maar ook als alleen grondwerk wordt gedaan kunnen zich genoeg andere gevaarlijke situaties voordoen. Ook voor de paarden is uit welzijnsoogpunt behoefte aan richtlijnen. Er wordt wel steeds gezegd dat men rekening houdt met ze, maar ik heb met eigen ogen gezien dat de interpretatie daarvan verschilt, soms ook uit onkunde.
Ik denk dat Stichting Aaizoo de aangewezen instantie is om criteria te omschrijven. Dat kan consumenten een houvast bieden. Daarnaast zou een keurmerk en een beroepsvereniging wenselijk zijn. Aaizoo is neutraal, werkt zonder winstoogmerk en is een goede gesprekspartner voor de overheid. De overheid zit om criteria te springen. Er zijn wel bedrijven die nu met een certificering schermen, maar dat is dan een zelf gedeponeerd handelsmerk. Een slager die zijn eigen vlees keurt, al geeft het wel aan dat er behoefte is aan een keurmerk.
Ik zie ook een mogelijkheid voor Erkennen Verworven Competenties. Mensen met veel ervaring, maar zonder diploma’s, leggen dan een examen af waarmee ze een officiële erkenning kunnen krijgen. Wie niet aan de eisen voldoet, valt vanzelf door de mand. Ik denk dat er binnen nu en vijf jaar een grote stap wordt gemaakt. Die is in mijn ogen dringend nodig. Je hoort er weinig van, maar er is heus al eens wat misgegaan.
Er was tot mijn verrassing veel animo om mee te werken aan mijn onderzoek. In tegenstelling tot het buitenland, waar ook dergelijke inventariseringen lopen. Vervolgonderzoek naar de kwaliteit is nodig. Dan zal het kaf zich van het koren scheiden. Uit de reactie op mijn onderzoek blijkt dat de aanbieders dat zelf ook belangrijk vinden. En een peiling onder de consumenten, hoe zij het hebben ervaren is nodig, als we dit werkveld verder willen professionaliseren.
Annet Geerling is cum laude afgestudeerd in de toegepaste psychologie naar aanleiding van haar rapport ‘Het paard als partner, een exploratief onderzoek naar paardondersteunde interventies in therapie, coaching en training’.
Deze opinie verscheen woensdag 20 juli 2011 in De PaardenkrantÂ
Reageer
Stuur door
Afdrukken| |
|
reacties
Ik heb een klacht over deze reactieWat u mistig noemt, noem ik "Het paard van Troje". En dat was precies de aanleiding van het onderzoek.
In kaart brengen wie de aanbieders zijn, wat ze doen, hoe ze het doen etc.. Om de mist op te laten trekken, om het paard van Troje te identificeren.
En inderdaad, de stichting Aaizoo was de opdrachtgever van dit onderzoek omdat zij ook een duidelijk beeld willen hebben van de wereld van paardondersteunde interventies in Nederland.
Wie interesse heeft in het volledige rapport, kan een mail sturen naar: onderzoekaaizoo@gmail.com of kijken op de site: www.aaizoo-ned.nl
@ Claus ;-)
rechts boven op deze pagina staat een leeg wit balkje voor de zoekfunctie.Type er een gewenst woord of artikelnaam/titel in,druk op "zoeken" en voilà !
(Beetje flauw dat je haar enigzins neerbuigend een "paarden Miep "noemt en niet goed gelezen....de schrijfster is gevraagd een onderzoek te doen op dit gebied en maakt er gelijk een afstudeeropdracht van.Er staat nergens geschreven dat ze zelf de intentie heeft om iets dergelijks op te gaan zetten. Bovendien heeft ze een kritische noot in het artikel verwerkt.)
Zoek een echt baan
Ik geloof zowieso niet in al dat gecoach om niets. Zelf zeg ik altijd dat ik de 7 habits van Covey toepas, waarbij 'denk win-win' en 'begin met het eind in gedachten' de belangrijksten zijn.
oh, kan ik nu ook even 300 euro aftikken voor deze korte les?
Het is een teken van deze tijd!En een gat in de markt.
Werkgevers moeten aan alle kanten inkrimpen en bezuinigen op hun personeel,maar er moet wel gepresteerd worden en profit worden gemaakt.
Dus wat wordt er gedaan,werknemers moeten worden geprikkeld en enthousiast gemaakt ,terwijl ze veel meer werk moeten verzetten met minder mankracht in een kortere tijd!
De gehele zorgsector is hiervan een voorbeeld.
Dus mensen worden omgeschoold en krijgen verplichte workshops aangeboden in de baas zijn tijd (als je mazzel hebt)
Opeens moeten werknemers zich gaan bekwamen in competenties ,zoals coachend leiding geven motiveren van collega's en vooral zichzelf om hun talenten te ontdekken en zich volledig te ontplooien tot het leiderschap.Men moet flexibel worden en tal van "nieuwe 'vaardigheden leren en ontdekken bij anderen en zichzelf.En LUISTEREN naar elkaar en vooral leren FEEDBACK te geven en vooral te ontvangen !Het gedrag moet positief veranderd worden (vriendelijk zijn en uitnodigend,beleefd en geïnteresseerd) en het moet vooral gericht zijn op interesse en groei naar hogere en toekomstige functies.
Men moet leren makkelijker en opener met elkaar te communiceren en men richt zich vooral op de interesses van anderen.
Voor deze nieuwe manier van aanpak worden door de onderwijsontwikkelaars leerplannen en competentiegerichte ontwikkelingsplannen opgesteld.....
Uit ervaring (zelf zo'n cursus moeten volgen ) weet ik dat heel veel werknemers hier helemaal niet op zitten te wachten,vooral de ouderen niet die met jarenlange ervaring en grote bekwaamheid hun werk verrichten en zo een prima voorbeeld zijn voor collega's en jongere werknemers,stagiaires en leerlingen. Men is er zelfs bang voor om zich met ziel en zaligheid bloot te geven. Je bent perslot de persoon die je bent,met al je leiderschapskwaliteieten of niet,integer,verlegen extrovert,humoristisch,muzikaal ,dominant of what ever.
In de jaren 70 was het helemaal "in "om het personeel van een niet zo goed functionerende afdeling een sensitivity traing te laten ondergaan,wat vaak een zeer bedroevende en soms persoonlijk kwetsende of beledigende uitwerking tot gevolg had voor vele individuen,sommigen konden gelijk door naar de GGZ.
Wat moeten we ons voorstellen bij "paardondersteunende interventies"....
Dat je met je hele afdeling van laten we zeggen de Rabobank naar een paardenbedrijf gaat en dat je dan als doodsbang zijnd mens voor een paard, als leider een box in moet gaan ,bibberend om de kont van het paard moet lopen,een halster bij hem om moet doen ,hem mee moet nemen naar de rijbak en er dan 5 rondjes mee moet lopen ,met een extra bonus als je hem in draf krijgt ,met aplaus van je medecursisten en een sertivicaat als beloning voor je inmiddels opgebouwde PORT FOLIO?
Laten we het paard beschermen tegen deze commerciele Marketing maatschappij!
Het paard is een edel dier,dat het als spiegel van de ziel kan dienen heeft de echte liefhebber al lang ondervonden en respecteert dit en zal het dier dan ook volgens die normen behandelen,koesteren en in ere houden.
Ga lekker met z'n allen fietsen op Texel,een cursus landschapschilderen of een workshop afrikaanse trommels beslaan of wellicht naar Emile Ratelband...TSJAKKA
NB de zogenaamde Zorgboerderij daarintegen lijkt mij voor bepaalde doelgroepen uit onze samenleving DE uitgelezen plek om zich te bekwamen in het verzorgen van en leren over dieren en hun leefomgeving en behoeftes een prachtige en zinvolle tijdsbesteding cq medicijn.
Dat zou een optie zijn voor deze sector.
Verder denk ik dat in de paardensector, waar bv de certificering voor hoefsmeden niet meer verplicht is, enige andere verplichting niet de aandacht heeft van de wetgevende instanties.
Het zou volgens mij wel een goede zaak zijn een database op te stellen van de opererende bedrijven, waar aangegeven kan worden welke opleidingen, diploma's of jaren ervaring er zijn, plus waar gebruikers hun ervaringen achter kunnen laten, of cijfers kunnen geven, of iets dergelijks. Maar wie voelt zich geroepen om dit op te zetten?
Bij vele diensten is mond op mond reclame de belangrijkste aanbeveling. Met internet zou hier toch iets mee gedaan moeten kunnen worden.
En wat mij betreft geldt dit niet alleen voor deze sector. Ik zou het geweldig vinden als ik dit soort informatie zou kunnen vinden over tandartsen, fysiotherapeuten en meer van dat soort mensen, niet alleen voor de behandeling van mijn paard, maar ook voor mezelf.
