Columnwedstrijd _ PROK of GOK?

Een paard met een PROK-predicaat voldoet alleen aan het veterinaire reglement van het stamboek en wordt niet beoordeeld op sesambeentjes, OCD in de kogel, hals en rug! Los van een röntgenologische keuring heb je nog het klinische beeld. Zo kan een PROK-merrie wel degelijk kreupel zijn of voos beenwerk hebben. Aandoeningen aan spieren, gebit, pezen en banden, schiefels, gallen, versleten kraakbeen, artrose en meer komen ook voor bij jonge paarden in het bezit van een PROK-predicaat. Alleen een veearts kan beoordelen of een paard op een bepaald moment geschikt is voor het doel waarvoor het wordt aangeschaft zonder dat daar een garantiesticker op te plakken is.

Vanuit het oogpunt van de fokker vind ik het moeilijk te verteren dat hengsten, die soms voor honderden nakomelingen zorgen, goedgekeurd worden met één of meerdere OC’s. Zou ik dezelfde foto’s van een merrie insturen, dan wordt ze in veel gevallen geen PROK. Wie zegt mij dat zo’n OC geen weggepoetst fragment is en dat de hengst in kwestie dus geen OCD vererft? Het is nog niet duidelijk in welke mate OCD erfelijk is. Het blijkt zelfs zo te zijn dat op bepaalde plekken in het lichaam de erfelijkheidsgraad lager is dan op andere plekken. Een OCD vrij paard kan OCD vererven en andersom.

Een merrie die glansrijk door een sportkeuring komt maar het PROK-predicaat niet krijgt vanwege een minimale afvlakking, kan een gezonde fok- en sportmerrie blijken te zijn. Maar helaas wel met de kanttekening dat als haar dochters PROK worden, er wordt gezegd dat het jammer is dat de moeder niet goed was op de foto. Probeer dan maar eens aardig te blijven.

Eén van de leerzaamste initiatieven van de afgelopen jaren vond ik als hobbyfokker het exterieurmatig beoordelen van paarden op het hoogste niveau. Met als doel om te zien of het fokdoel overeenkomt met het praktijkplaatje. Kostentechnisch niet te doen, maar wat ben ik nieuwsgierig naar het percentage Grand Prix paarden dat aan de PROK-eisen voldoet, of beter gezegd: niet voldoet!

Voor fokkers en kopers van sportpaarden is het denk ik het beste om gewoon je gezonde verstand te gebruiken. Problemen koop je niet, die krijg je er, als je pech hebt, gratis bij. Start dus met een gezond paard, predicaat of niet, en geef het de kans om een sportpaard te worden door goede voeding en voldoende beweging.

En ten slotte, alle onderzoeken van kopers, fokkers en stamboeken ten spijt, het kan verdrietig genoeg ook met een gezond paard gebeuren dat het na een goed afgelegd parcours onder je vandaan valt. Dat is soms het leed dat paardenhouden heet en hét risico dat je in huis haalt als je een edele viervoeter koopt. Hoe we als fokkers en stamboek ook ons best doen.

Janneke Gnodde