RSS
Columnwedstrijd _ Mijn foksuggestie
Het leuke van paardrijden is dat je moet ontspannen, en hoe strakker je lijf, hoe meer je kan loslaten. Daarvoor is het nodig, dat je niet te veel ergernissen hebt. Ikzelf bijvoorbeeld heb een pony. Waarom een pony? Welnu, als 60-jarige, wil ik liever niets breken.
Natuurlijk kun je altijd ten val komen, en je moet er zeker niet al te bang voor zijn, maar mijn pony krijgt mij met haar korte beentjes niet gauw het zadel uit. Bijna de ideale situatie, een helaas wel wat dwarse pony, die dankzij haar bouw het nodige draagvermogen en door haar vlakke gang een zekere veiligheid biedt. Korte benen, ronde ribbenkast, korte lendenen. Kortom, een pony die mij als 80 kg persoon kan dragen. Ofwel, behoudens haar wat eigenwijze karakter een ideaal paard voor de uitgezwaarde doch fitte senior met af en toe wat ingesleten houterige reflexen. Jawel, ook dat. Toch: deze combinatie van eigenschappen bij het paardje is een toevalstreffer. Het gaat hier om een wat zwaarder uitgevallen Haflinger. Voor de Haflinger-leken: het zwaardere type wordt ook aangeduid als het ouderwetse type. Een lichtgewicht exemplaar vormt tegenwoordig het fokdoel.
Een paardenfokkerij gericht op degelijk draagvermogen en de combinatie van bedaardheid en levendigheid, daar hebben mensen als ik behoefte aan. Kortom, een seniorenpaard. Onze groep van vijftigers, zestigers, en ook zeventig-plussers wil graag sporten en de fitheid testen, en dat kan beide al rijdend. De Haflinger, alsmede het andere bergpaardje, de Fjord, is echter soms net wat te eigenwijs om met de nodige ontspanning mee in de weer te zijn.
Dat bracht me de Riding Cob in herinnering. Bestaat die nog? In mijn jeugd had ik van mijn oma het boekje “Paarden en pony’s, Rassen en hun herkomst” van J.H. Dam gekregen. Daarin werd deze Cob geroemd als een heus seniorenpaard. Geblokt, formaat grote pony, welgemanierd. Het is geen apart ras, maar als type toch duidelijk genoeg, volgens Dam. Ik kom hem nergens tegen, dus als die nog bestaat, dan zou er in de fokkerij wellicht meer aandacht aan besteed kunnen worden? Misschien zou zo’n fokkerij kunnen plaatsvinden met onze Groninger als basis. Nog wat suggesties voor ingrediënten: het Noordzweedse paard, ons Nederlandse trekpaard wellicht, en voor wie wel eens in de hoofdstad komt, op de Dam is er een koetsje met een kittig zwaar bruin ding ervoor, een Rijnlands paardje heb ik mij laten vertellen. Daar zou ik ook zo op willen stappen. Moet kans van slagen hebben. Wij babyboomers vormen een markt. Welke fokker neemt de uitdaging aan?
Tanja Weyl
Klik hier voor het columnoverzicht.
Lees hier alles over de columnwedstrijd 
Reageer
Stuur door
Afdrukken| |
|
reacties
Vanochtend zag ik in de Boslaan een pittige rode, maar het geluid beviel me niet helemaal. Daarna verscheen er bij ons in de straat een dampende beauty, maar ...dat bleek een tweezitter. De aangenaam ronkende bruine die vervolgens aan mij voorbij zoemde bleek een 'collecters ithem', een Mercedes uit de jaren zeventig. Pfoeh.., wanneer wordt nou de auto geproduceerd die mij het beste past? Er is wel haast bij want over twee jaar begin ik met les nemen om te leren autorijden.....
'De Haflinger, alsmede het andere bergpaardje, de Fjord, is echter soms net wat te eigenwijs om met de nodige ontspanning mee in de weer te zijn.'
Beperk voorlopig de activiteiten met uw paard tot hetgeen wat wel goed gaat, zodat het vertrouwen en de ontspanning kan groeien. Verleg elke dag een minmale grens. Verdiep u in de geest van uw paard, dag in dag uit, jaar in jaar uit. Misschien bent u dan nog tot op zeer hoge leeftijd intensief bezig met hetzelfde paard en u zelf. In de hoop dat u, vlak voordat u definitief 'afstapt', kan zeggen, '...ik had me geen beter paard kunnen wensen!'
Er is geen fokker in de wereld die daar voor kan zorgen.
Ik heb een klacht over deze reactie
