Columnwedstrijd _ Ook eens proberen
Met een knalrood hoofd en een lichaamstemperatuur van om en bij de 40°C stap ik van mijn paard na een pittig uurtje rijles. Zo ook een vriendin van me die tijdens hetzelfde lesuur meerijdt. Het is duidelijk dat ik inspanningen heb moeten leveren en ik ben zelfvoldaan om de resultaten. We zadelen onze paarden af, wrijven ze droog met stro en lopen dan naar een paar familieleden die op ons wachten. De broer van mijn vriendin ziet ons aankomen en vraagt: “Hoe kan dat toch dat jullie zo’n rood hoofd hebben, paardrijden is toch geen sport?” Ik kijk naar mijn vriendin en zij naar mij, allebei stomverbaasd over zijn reactie. Paardrijden geen sport?!
Het is echter niet de eerste persoon die zoiets tegen mij zegt. Velen onder hen denken dat paardrijden niets anders voorstelt dan op een paard zitten en een paar rondjes draaien, de rest doet het paard vanzelf wel. Voor zulke mensen is een paard blijkbaar niet meer dan een robot waarvan je enkel nog de knopjes moeten leren gebruiken. Ze vergeten blijkbaar dat een paard net als wij, mensen, een eigen persoonlijkheid hebben. Daarnaast is het net zoals ons dat sommige paarden weleens met het verkeerde been uit bed stappen ’s morgens. Iedere keer dat je jezelf in het zadel hijst moet je zorgen dat je op dezelfde golflengte zit met je paard. Dat is dan nog maar het begin, je wil dan nog dressuuroefeningen rijden, wisselen van tempo of over balkjes springen. En geloof het of niet dat kost de ruiter echt wel moeite!
Mijn kant en klare antwoord voor ongelovigen is simpel; probeer het zelf is. Gegarandeerd dat ze de volgende dag spierpijn zullen hebben op plaatsen waarvan ze niet eens wisten dat er daar spieren zaten. Het is niet de eerste die liever niet op een harde stoel gaat zitten na een eerste kennismaking met paardrijden of zijn rug zo recht mogelijk houdt om zo de spierpijn te verzachten. Als doorwinterde ruiter is dat trouwens niet anders, 3 weken niet paardrijden door de examens of door vakantie en je voelt de spieren de volgende dag weer zitten. Je gebruikt je spieren van kop tot teen. In je hoofd gebruik je de hersenen, je tenen daar steun je op en dan heb ik het nog niet over het hele stuk lichaam dat zich ertussen bevindt.
Het is waar dat fietsers, voetballers, zwemmers en nog zoveel andere sporters een duidelijk zichtbare inspanning doen. Maar dat is net het knappe aan paardrijden, bij hele goede ruiters lijkt het vanzelf te gaan. De topruiters uit onze sport vormen een perfecte eenheid met hun paard en schrijden moeiteloos door de piste of vliegen als het ware over obstakels heen. Daarbij moet je ook niet denken dat je niet aan je conditie moet werken, een goed uithoudingsvermogen is geen overbodige luxe als je deftig wil paardrijden. Waar het probleem van zoveel ongelovigheid tegenover paardrijden zich bevindt is moeilijk te zeggen. Is het omdat paardrijden als iets elitair wordt gezien? Is het omdat de media zich veel meer concentreert op andere sporten? Is het omdat het er comfortabeler uitziet om een paard te zitten dan op een fiets? Volgens mij is het een combinatie van deze drie en misschien spelen andere factoren ook nog wel een rol.
Ik spreek niet alleen voor mezelf maar ook voor een hele hoop andere ruiters als ik zeg dat wij niet zomaar op een paard zitten maar wel daadwerkelijk aan sport doen. Onze sport is evenveel waard als voetbal, tafeltennis of elke andere sport die je kan bedenken. Tenslotte is ook onze sport erkend als Olympische sport, de absolute top van iedere sport. Dus de eerstvolgende die zegt dat paardrijden geen sport is: Eerst proberen, dan pas oordelen.
Sophie Verryssen
Klik hier voor het columnoverzicht.
Lees hier alles over de columnwedstrijd 
| |
|
reacties
Er zijn nog geen reacties





