Columnwedstrijd _ Paarden is samen genieten!

Anne is één van de vele vrijwilligers die wekelijks bij ons op de zorgmanege komt helpen. Snel was er een klik tussen de rustige ruiter Dave en de soms onzekere Anne. Anne heeft een druk en hectisch leven. Tijdens het uurtje paardrijden met Dave voelt ze zich rustig en tevreden. Via het opstapperron helpen we Dave op het paard. De merrie staat onbewegelijk stil langs het perron. Ze buigt haar hoofd naar beneden zodat Dave makkelijk zijn pijnlijke been erover kan tillen. Ik doe dit werk al jaren maar als ik het vertrouwen en gevoel tussen mens en paard op dat moment bewonder krijg ik vaak nog kippenvel. Anne ook. “Sinds ik hier werk heb ik zoveel meer zelfvertrouwen gekregen met paarden,” vertelt ze me blij. “Ik blijf hier echt tijd voor vrijmaken.” In een serene stilte verlaten we de binnenrijbaan. De zon speelt op Anne’s gezicht. Terwijl Dave met losse handen op de warme rug van de pony zit. De merrie stapt rustig en zelfverzekerd langs de boomgaarden. Met zijn vieren genieten we van de winterzon. Even is het stil. “Als ik mijn ogen dichtdoe is het net of ik loop”, zucht Dave. Anne kijkt even achterom en glimlacht.

Op dinsdagochtend komt Madelief. Madelief is al vanaf de eerste rit van baby Stefano zijn vaste vrijwilliger. Samen ondersteunen we de kleine. Die kraaiend van plezier van het rijden geniet. Madelief heeft zelf een zoon met een autismestoornis. Haar zoon logeert regelmatig op de manege. “Als ik hier op de manege ben heb ik echt het gevoel dat ik wat terug kan doen. Ik wordt ook blij van Stefano.” Als Stefano Madelief ziet begint hij te lachen. Liefdevol tilt ze hem op. Hij vleit zacht zijn hoofdje met de zachte baby haartjes tegen haar borst. Lachend kijkt ze op. “Wat een heerlijk ventje heh!”

Donderdagavond rijden er bij mij twee groepen van zes ruiters. Hier werken per avond minstens zeven vrijwilligers aan mee. Het is een gezellige bende. Vele vriendschappen zijn ontstaan op de donderdagavond. Over en weer worden er grapjes gemaakt en nieuwtjes uitgewisseld. “Deze avond zou ik voor geen goud willen missen,” zegt Els. Zelf heeft ze al oudere kinderen en ze vindt het heerlijk om te “moederen”over de ruiters. Die stuk voor stuk gek op haar zijn. De jonge Silvia loopt ook al een tijdje mee. Silvia studeert Sociaal Pedagogisch Werk. Voor haar is het een uitdaging om met de iets lastigere klanten om te gaan. “Zo oefen ik gelijk mijn vaardigheden voor mij opleiding,” zegt ze. “Ik vind het ook heerlijk om hier op de manege te zijn, lekker tussen de paarden.”

De meeste vrijwilligers zouden niet kunnen genieten van het helpen, zonder de ruiters met een beperking. Vrijwilligers zijn noodzakelijk om paardrijden voor ruiters met een beperking mogelijk te maken. Gelukkig zijn er velen! Binnen de Federatie Paardrijden Gehandicapten draaien hele maneges op het werk van vrijwilligers. Geweldig! Ik geniet van “mijn” vrijwilligers. Stuk voor stuk geweldige mensen die een paar uur per week met mij samen willen werken. Teamwork! De paarden, de ruiters, vrijwilligers en instructeurs. In de andere takken van de paardensport is het niet anders. De mensen die talloze wedstrijden organiseren, de jury’s, grooms, voorlezers; duizenden vrijwilligers die zich inzetten omdat ze de paarden en de sport een warm hart toedragen. We mopperen weleens op elkaar en niet iedereen is het met de (vrijwillige) jury eens. Maar die mensen staan er vroeg voor op, laten hun strijk liggen en ruimen morgen de post wel op. Dat allemaal om met de paardensport bezig te zijn. Blijkbaar heeft het wel wat, die paarden. Paarden is samen genieten!

Babette de Bruijn

Klik hier voor het columnoverzicht.
Lees hier alles over de columnwedstrijd