Columnwedstrijd _ Barbie concours

Column Rianne van der HeijdenVorige week ben ik met Sigrid naar haar eerste pony dressuurwedstrijd geweest. Neem die pony maar figuurlijk met allerlei toeters en bellen, want alle kinderen hadden hun favoriete pony bij zich in een prachtige outfit! Zelfs ik had het idee dat ik de reus was tussen al die Barbie-pony’tjes.

Het is natuurlijk bijzonder spannend die eerste wedstrijd, voor zo’n heus ponydressuurtalent zoals je onze dochter hoort praten. Het meisje is ooit begonnen met de paardjes van Playmobil waarvoor haar broertje zijn vrachtauto moest starten. Zij gingen dan samen met ons buurjongetje naar ‘konkoer’ waarbij broerlief het transportmobiel moest voorrijden. Zo het buurjongetje al interesse toonde voor onze paarden, werd hij anderzijds wel stevig aangemoedigd door Sigrid. Het ‘konkoer’ zoals het geschreven is, zo sprak ze het immers uit. Het begrip ‘konkoer’ snapte ze inhoudelijk wel maar zij had totaal nog geen idee van wat een concours in werkelijkheid was. De indruk van het ‘konkoer’ is nu vereeuwigd in haar geheugen tot een heus concours. Het trio thuis vormde zich om van een stel kleuters die naar het konkoer gingen, naar een fanatiek trio wat nu op concours gaat. Zij hebben zich vol overgave op de ponywedstrijdsport gestort.

Afgelopen zomer stond het trio zich twee weken lang tijdens een ponykamp hun rol als dé ruiters en dé amazone te vervullen. Ja stond, want van slapen kwam weinig terecht, dat deden ze thuis wel. Tijdens het ponykamp was een vage scheiding te zien tussen het trio en de leiding, zeker als het om nachtrust ging. Met drie dressuurvoorstellingen per dag, een knuffelronde, een poetsronde en het verstoppertje spelen werd het kamp met deze ponyfanaten energiek draaiende gehouden. Daar ging Sigrid met haar roze poetskoffertje dan voor het eerst bij mama vandaan. Tja, ‘loslaten’ zeggen ze dan, maar geloof me, als moeder hoor je dan niks.

Nee, dan geef mij maar een Internationaal concours waar ik heerlijk met onze kinderen als supporter kan genieten van al dat talent. Zo ging ik met het trio naar Indoor Brabant. Als een terriër heb ik me vastgebeten in de telefoon. Resultaat: drie hele kaartjes! De laatste keer dat ik zó blij was, was het moment dat ik kaartjes had weten te bemachtigen voor K3. Tja, ook de tijden veranderen voor dit trio. De middag voor Indoor Brabant stortte het trio zich met hun hele ziel en zaligheid op ‘speciale’ tekeningen en knipten ze het uit in paardvorm…Hoe kríjgen ze het bedacht…

‘Eh, wat is dit?’ vroeg ik dan voorzichtig. Op een bestraffende toon werd ‘een paard natuurlijk!’ mij dat snel uitgelegd. Daar zou Anky inderdaad héél blij mee zijn, met zo’n paard. Toen we die middag - met ‘paard’- in onze zwaarbevochten stoelen zaten bedacht ik opeens dat ik vergeten was zoethoudertjes mee te nemen. Oftewel misschien beter bij moeders bekend als ‘omkopertjes’. Anderhalf uur was toch best lang voor dit trio. Eenmaal thuis presenteerden zij een - nogmaals- geweldig dressuuroptreden. Het was entertainment ten top. Het trio haalde de Barbie-pony’tjes van stal, de speelgoedvrachtauto werd gestart en het buurjongetje wist zijn taak als groom niet beter te vervullen als eerder. Ingebed in een rollenspel stond ons ‘dressuurtalent’ een optreden te geven met ‘haar Tara’ alsof ze net de wereldbeker had gewonnen. Het grootste geschenk op aarde, volgens Sigrid. Maar welke wereldbeker zal ik dan op dát moment suprême als paardenliefhebber bedenken? Op zolder stond tussen de collectie dan die ene beker, van mijn eerste ponyconcours, nu tot ‘wereld’beker omgedoopt.

Helaas reed Sigrid niet het meest favoriete dressuurnummer op haar eerste concours. Het was niet dat prachtige optreden van een nette gedresseerde pony in Barbie-outfit, maar dat kon haar niet deren. Ze heeft anderhalf uur gedressuurd, daarnaast uren gepoetst, outfit geoptimaliseerd, knuffeltijd gehad en viel ’s avonds voldaan in haar bed als een wereldkampioen. Het ‘grootste geschenk op aarde’ bleek uiteindelijk de vriendschap te zijn. Want als iedereen vriendjes was, had niemand meer ruzie. (persoonlijk denk ik dat veel kinderen deze diepere laag hebben gemist….). Dit is mijn grootste geschenk zuchtte ze, terwijl ze naar de foto van haar pony keek. ‘Leuk was het hè’ zegt ze zachtjes. ‘Ja’, antwoordde ik, het was nog leuker dan díe ene internationale wedstrijd.

Rianne van der Heijden



Klik hier voor het columnoverzicht.
Lees hier alles over de columnwedstrijd

DocHorse.nl


Reageer Reageer Stuur door Stuur door Afdrukken Afdrukken




reacties

Er zijn nog geen reacties

voordelig abonnement