Een hart van goud

Youri, het paard van Eline Postma, is jarenlang manegepaard geweest. ,,Toen de manege tien jaar geleden failliet ging heb ik het geluk gehad om hem te kunnen kopen. Youri was een manegepaard die niet opviel bij de ruiters. Hij had namelijk geen vreemde nukken, was niet heel groot of heel mooi. Dat is ook precies waarom ik hem heb gekocht. Ik had al jarenlang gespaard en met wat financiële hulp van mijn ouders (wat ik later terugbetaalde) kon ik hem voor 1500 gulden kopen. Ik weet nog heel goed dat ik 5 gulden ‘zegen-geld’ terugkreeg van de manegehoudster. Deze 5 guldenmunt heb ik nog steeds, ik bewaar hem bij mijn laatste leskaart. Youri is inmiddels 25 jaar en ziet er nog heel goed uit voor zijn leeftijd. Hij heeft wel de ziekte van Cushing en mist nogal wat kiezen, maar hij is nog ontzettend fleurig en vrolijk. Sinds kort sta ik gestald bij een pensionstal vlak bij een klein bos en we maken nog drie keer per week een ritje of wandeling door dit bos en hij vindt het heerlijk!”

Regina de Graaf uit Winterswijk leerde Bonita tweeënhalf jaar kennen. Het was geen liefde op het eerste gezicht. ,,Ze was nieuw bij ons op de manege. Mijn man was meteen enthousiast over haar, maar ik vond het maar niets. Ik was ook blij dat ik niet op haar hoefde te rijden, want ik had al wel eens gezien hoe ze was in de bak. Iedereen had er problemen mee. Ik was ook een keer aan de beurt. Met tranen over mijn wangen heb ik haar geborsteld en gezadeld. De stalmeester zei: ,,Deerntje ie mot neet bange wezen voor dit peerd.” Maar dat was ik wel! Eenmaal in de bak werd Bonita iets rustiger. In eerste instantie vond ik haar erg groot, maar ik kreeg steeds meer vertrouwen. Zelfs de galop ging goed. Mijn instructrice zag gelijk dat er een klik was tussen ons. Na een paar weken ging het zo goed met ons dat ik zelfs in een andere groep kwam waar ik haar elke week kon rijden. Na een paar maanden kwam het nieuws dat de manege ging sluiten en de paarden en pony's verkocht werden. Dit was het, geen paardrijden meer voor mij, dacht ik. Op de manege zeiden ze dat ik Bonita kon kopen. Pfff kopen? Waar stal ik haar en hoe gaat het verder met lessen? Ik kon haar op de manege blijven stallen in de pensionstal en privéles nemen. Ik heb er nog wel even over nagedacht en toch de knoop doorgehakt om haar te kopen. Ik was zo blij als een klein kind. Had ik toch zomaar een paard voor mezelf. Ik rijd recreatief, maar ik heb elke week privéles waar ik toch wel fanatiek mee bezig ben om zelf en m'n paard dingen te leren. De voltigevereniging baalde toen Bonita verkocht werd, want de leden gebruikten haar voor de lessen. Ik heb gezegd dat ze Bonita mochten blijven gebruiken. Ze waren door het dolle heen toen ze het nieuws hoorden. Inmiddels zijn we alweer twee jaar verder en Bonita is zo veranderd qua gedrag. Met rijden is ze een stuk rustiger geworden. Ze is echt een knuffelpaard voor de meiden van de voltige. Bonita heeft haar voltigeurs binnen een jaar een groep hoger gebracht. Ze halen vaak de eerste plaats, winstpunten en niet te vergeten een NK-punt. Bonita is van een toch wel een vervelend manegepaard naar een geweldig, lief, eerlijk knuffelpaard gegaan! Bonita heeft sinds ruim een jaar een maatje: een ruin van 25 jaar. Hij stond ook de manege, maar door omstandigheden kon de eigenaar hem niet meer betalen. Mijn dochter van veertien rijdt op de ruin. Ze kan nog veel van hem leren en we hopen nog lang van hem te genieten.”

Eline de Goeij (11) uit Oudewater reageert: ,,Ik heb gehoord dat jullie nog een paardje zoeken die je hart van binnen raakt. Ik weet er wel een. Mijn paardje heet Bandit en is 14 jaar oud, hij staat op Hollandsche IJsselruiters in Oudewater. Hierbij een foto van hem.”

Ineke de Groot gaf niet een paard op, maar weet zelfs negen bijzondere manegepaarden! ,,Onze Stichting Opvang Oude Manegepaarden en -Pony's in Friesland vangt negen oude manegedieren op. Nr. 10, pony Loulou, is helaas drie jaar geleden aan een hartstilstand overleden. Elk van de paarden heeft zijn eigen verhaal. Berthus, 'de stichter van het bedrijf', nu 27 jaar oud, stond bijna zeven jaar geleden kreupel in zijn stand. Dat Berthus 'er uit zou gaan' hoorde ik tijdens een etentje van mijn rijclubje. En toen ik vroeg wat dat betekende was het antwoord: de slacht… Zijn versleten hoef maakte hem definitief ongeschikt als rij- of trekdier. Daar heb ik de hele nacht wakker van gelegen. Paarden waarop je het paardrijden geleerd hebt, dieren die er altijd voor je zijn, die iedere week hun best voor je doen. Paarden waar je zoveel mee beleeft. En dat is dan het einde na al die jaren trouwe dienst… Ik kon er niet mee leven. Even heb ik overwogen om te stoppen met paardrijden in een manege. Maar stoppen met paardrijden was net zoiets als stoppen met leven. En Berthus hielp ik er niet mee. Dus was Berthus' lot was voor mij de aanleiding in actie te komen en de stichting op te richten. Met alle vragen die er dan zijn: Waar breng ik Berthus onder? Lukt het om voldoende donateurs te werven om zijn pensioen te betalen? En werken en nog eens werken - naast mijn fulltime baan - om een site op te zetten, Berthus' stalling te regelen, nieuwsbrieven te schrijven, acties te houden, een incassoregeling bij de bank te treffen, etc. Maar waar een wil is, is een weg. Met een stichting voor oude manege dieren is het net als met paardrijden: nooit opgeven. En als je een keer valt: weer opkrabbelen, zand afkloppen en hup in het zadel. Doorgaan! Met onze Berthus gaat het uitstekend. Grijzer om de neus geworden, maar heel gezond en vitaal. Hij draaft en galoppeert nog als de beste. Voor hem geldt al bijna zeven jaar lang: nooit meer onder het zadel of voor de koets, maar genieten van het goede paardenleven dat hem en alle andere oude manegemerries en -ruinen die er bij gekomen zijn toekomt.

De stichting heeft zelfs begin 2010 een loods met weiland in Beetgumermolen (Friesland) aan kunnen kopen waarin inmiddels 10 stallen gebouwd zijn. 1 oktober 2011 is Fellow (foto) opgenomen in de stichting. Een ruin van 24 jaar oud, blind aan zijn rechteroog. Hij heeft 18 jaar als manegepaard gewerkt in Manege Waarland in de kop van Noord-Holland. Een schat van een paard (maar dat zijn ze natuurlijk allemaal). Fellow is het lieve betrouwbare paard dat veel werd ingezet voor lessen met gehandicapten. Maar ook het paard dat veel ruiters over hun angst voor paarden en paardrijden heen hielp. Bij Fellow's pensioen meldden zich 40 maanddonateurs van 2,50 euro per maand aan. Per oud manegedier hebben we 70 donateurs van 2,50 euro per maand nodig om het pensiongeld van euro 175,= per maand te betalen. We zijn een kleine stichting, maar we kunnen gelukkig grote dingen doen voor geweldige dieren. Fellow in de steek laten: dat nooit! Alleen we hopen van harte dat via dit artikel zich donateurs voor Fellow aanmelden. We hebben het bedrag dat we maandelijks tekort komen hard nodig. Die 2,50 euro per maand is het kopje koffie of het patatje dat je in de manege bestelt. Een klein bedrag. Maar met zijn allen kun je er wel iets geweldigs mee doen voor een dier dat zijn goede oude dag helemaal verdient.”

Denise Gortzak is gek op Tinia, een lieve KWPN-merrie van tien jaar oud. ,,Ik kreeg haar toen ik mijn andere verzorgpaard verloren was, hij moest weg van stal. Ik dacht dat ik me nooit meer zou kunnen hechten aan een ander paard, mijn oude verzorgpaard betekende zoveel voor me. Maar toen kwam Tinia en het was liefde op het eerste gezicht. Ze was perfect! Ik heb uren met dr geknuffeld en toen wist ik het zeker: zij is de ware voor mij! Zij maakt alles goed van wat ik heb verloren. Ik kan echt niet zonder haar, ze is alles voor me.”

,,Ik ben Rachelle Geilen en van 2001 tot 2004 heb ik op een geweldig manegepaard gereden. Haar naam was Bella. Bella was bijzonder, omdat er in totaal maar twee mensen op wilde rijden. Haar karakter was toen namelijk niet echt wenselijk. Niemand wilde op haar rijden. Toen ik op elfjarige leeftijd op haar begon, was ik behoorlijk bang. Maar toen ik er voor het eerst op zat, bleek ze helemaal niet gevaarlijk te zijn, maar wel behoorlijk moeilijk om te rijden. De eerste drie maanden lang heb ik niks anders gedaan als kleine voltes rijden in het midden van de bak. Ze kon gewoon niet in een rechte lijn lopen. Uiteindelijk begon er een goede klik te ontwikkelen en begonnen we toch een leuk team te vormen. Helaas werd de manege in 2004 verkocht en de nieuwe eigenaren zagen dat Bella niet echt geld opbracht. Zij besloten om Bella te verkopen. Maar naast haar karakter, was Bella ook afgekeurd aan haar achterbeen. Ze had er geen last van, maar deze is wel een stukje dikker dan haar ander achterbeen. Ik wist toen wel wat de opties waren voor Bella, en ik wist dat ik daar iets aan moest doen. Ik heb toen maandenlang gezeurd bij mijn ouders. Zij wisten heel goed dat Bella en ik een band hadden opgebouwd, maar ze stonden er toch niet helemaal achter om haar te kopen. Op vrijdag 15 april 2005, op mijn 15e verjaardag, kwam ik op de manege voor mijn wekelijkse les. Toen ik bij de stal van Bella kwam, hingen er slingers en een groot board op de schuifdeur met daarop: 'Your wish has come true, Bella belongs to you, Love Mam en Pap'. Bella was het beste geschenk wat ik ooit heb gekregen en vanaf die dag is onze band alleen maar sterker geworden. Haar valse karakter was eigenlijk al binnen twee weken totaal verdwenen en het rijden ging ook steeds beter.

In 2008 hebben we zelfs iets geprobeerd, waarvan ik dacht dat het niet mogelijk was. Wij zijn begonnen met wedstrijden rijden. Helaas waren het maar vier wedstrijden, omdat ze na de vierde wedstrijd kreupel bleek te zijn. Maar voor een manegepaard met een groot verleden is ze toch ongelofelijk ver gekomen. Ook al zijn wij nooit in de prijzen gevallen, we eindigden toch altijd in de bovenste helft van de uitslag. We hebben hele mooie, jonge paarden achter ons gelaten en Bella heeft echt laten zien dat zij in de wedstrijd ring thuis hoorde.

Bella is een paard van goud. Ze is behoorlijk eerlijk, ze blijkt toch heel aanhankelijk te zijn en ze is bovendien ongelofelijk lief geworden. Af en toe geef ik met haar lesjes aan kinderen, waar zij ook heel beschermend over is. Als er een kind naast haar staat op de poetsplaats, krijg je haar niet van haar plaats af omdat ze bang is om er per ongeluk op te staan. Hoe lomp ze wel graag op mijn voet gaat staan, hoe teder dat zij is om kleine kinderen geen pijn te doen. Bella heeft mij door veel dingen heen gesleept. Ze heeft het snel door als er iemand verdrietig is en weet ook meteen hoe ze iemand beter kan laten voelen: die neus van haar achter in de nek en lekker de hele rug vol kriebelen met haar lippen. Ik kan mijn leven zonder Bella niet voorstellen. Ik heb haar nu 6,5 jaar, en deze jaren zijn fantastisch geweest. Zij is mijn beste maatje geworden en onze band is niet meer stuk te krijgen. Ook al is Bella geen manegepaard meer, vind ik wel dat zij het verdient om even in het zonnetje gezet te worden. Er is maar een Bella en ik ben vereerd dat zij nu van mij is!”