Stilte

Carl Hester met Nip Tuck FOTO WWW.ARND.NL

Juryleden vragen me wel eens: ‘waarom doe je nou zo lelijk tegen ons?’

Ik antwoord dan: dat komt doordat van jullie de complete sport afhangt. Niet alleen of de beste wint, maar ook de eerlijkheid, de transparantie, de begrijpelijkheid, het maatschappelijk draagvlak, alles hangt van jullie af. Als jullie ’t goed doen is de sport prachtig. Zo niet, dan wordt het al gauw een drama.

Marianne Thieme

Dressuur wordt er al eeuwen gereden, dat gaat niet meer weg. Zelfs niet als Marianne Thieme in de Tweede Kamer een meerderheid krijgt voor een verbod op de paardensport. Niet geheel denkbeeldig, met al dat gekwaak over strakke sperriemen en druppeltjes bloed. Dan zal er geen sport en zullen er geen juryleden meer zijn, maar wel ruiters die plezier beleven aan het opleiden van paarden.

Oneerlijk en onbegrijpelijk

Ik schrijf dus lelijk over juryleden als ze iets doen wat oneerlijk, niet-transparant en onbegrijpelijk is en zeker als door hun toedoen het maatschappelijk draagvlak onder de paardensport wordt aangetast en mevrouw Thieme zich in haar handen begint te wrijven.

Kreupele Totilas

Ik ben dus razend op de juryleden van het EK. Hadden ze dan helemaal niets geleerd van het vorige kampioenschap, twee jaar geleden in Aken, met die gênante vertoning van Matthias Alexander Rath en zijn kreupele Totilas? Nu, in Gothenburg, was er weer een prominente ruiter op een onregelmatig paard dat triomfen vierde en met 74,90% in de Grand Prix bijdroeg aan de vierde plek voor zijn land.

Nip Tuck

Nip Tuck van Carl Hester was in de landenwedstrijd onregelmatig, maar ontving doodleuk dikke zessen en zelfs zevens voor zijn uitgestrekte draf. Ik zou het paard graag kopen, aan een amateur ter beschikking stellen en op mijn zitstok langs de ring van de L-dressuur plaatsnemen. Ik weet zeker dat het jurylid van dienst dikke onvoldoendes zou geven. Of de bel zou luiden.

Klassiek en harmonieus

Maar Carl Hester is Carl Hester. Waarschijnlijk de aardigste en één van de meest capabele ruiters en trainers die de wereld kent. Met wie je enorm kunt lachen. En die het klassieke en harmonieuze paardrijden in Groot-Brittannië introduceerde. Zo iemand kán toch niet op een onregelmatig paard zitten?

Artistieke uitvoering

Annette Fransén Iacobaeus zette de kers op de taart van mijn verbijstering. Waar de juryleden zoal op letten bij de beoordeling van het cijfer voor artistieke uitvoering, wilde een Franse journalist weten. ‘Nou ja, we luisteren naar de muziek en we kijken naar de interpretatie’.

Kunt u dat nog wat verder expliciteren, vroeg mijn collega. ‘Uuhh, nee, het spijt me’, luidde het antwoord van de voorzitter van de jury van het EK in Gothenburg.

De stilte die er toen viel laat ik nu ook maar vallen.

Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur

d.rosie@eisma.nl

Reageren? Dat kan hier.