K. Cromheecke _ 10-06-11 _ Moeilijk, niet onmogelijk

De jongens van Rob Ehrens pakten vorige week in het Zwitserse Sankt-Gallen hun eerste puntje en prijken in de tussenstand op de negende plaats met alleen de puntenloze Polen achter zich.

Straks degraderen vier teams uit de Meydan Nations Cup. Geen mens die eraan twijfelt dat de Polen straks terug mogen naar af, maar de strijd om zich naar een veilig plaatsje in de top zes te hijsen wordt straks ongemeen heftig.

Verbazend is het dat het voorlopig de Fransen van Laurent Elias zijn die oppermachtig door de competitie razen. Zij wonnen op overtuigende wijze de eerste drie landenwedstrijden van het seizoen. Het overwicht van de Fransen tot dusverre is verpletterend. Voor de drie wedstrijden liet Elias acht verschillende combinaties aandraven, waarbij Pénélope Leprévost en Kevin Staut elk twee paarden hebben voor dit soort werk. Het resulteerde in een totaal van zestien strafpunten over zes manches. Het verschil met de nummer twee in de tussenstand, de Britten, is indrukwekkend groot. Rob Hoekstra liet zeven combinaties aantreden en die hielden de schade tot nu beperkt tot 39 strafpunten.

Opvallend is dat zowel de Fransen als de Britten voorlopig niet op ‘volle’ kracht kunnen aantreden: voor de Fransen houden de eigenaren van Lamm de Fétan voorlopig het been stijf in hun dispuut met de federatie en dus blijft ook Timothé Anciaume aan de kant. Bij de Britten liet Ellen Whitaker weten dat Hoekstra dit seizoen niet meer op haar moet rekenen.

De gedoodverfde favorieten, de Amerikanen en de Duitsers, hebben het voorlopig veel moeilijker. De Amerikanen houden voorlopig weliswaar nog een zo goed als compleet team achter de hand, maar prijken slechts op een zesde plaats en totaliseerden ondertussen een indrukwekkend totaal van 67 strafpunten. Bij de Duitsers lijkt het erop dat Otto Becker troepenschouw houdt. Becker liet maar liefst tien combinaties aantreden en loodste z’n team naar een derde plaats met 31 strafpunten.

Troepenschouw houden, dat is ook wat de Zwitserse chef d’équipe Rolf Grass doet en het laat zich aanzien dat de Zwitsers straks een tandje zullen bijsteken om zich naar een veilige plaats in het klassement te hijsen.

De grote verrassing vormt het Ierse team, dat zich probleemloos bovenin weet te handhaven op de vierde plaats. Teammanager Robert Splaine kan slechts over een beperkt potentieel beschikken en dat doet vermoeden dat het voor de Ieren heel moeilijk zou kunnen gaan worden. Dat geldt eigenlijk ook voor de Zweden en de Spanjaarden. Ierland, Zweden, Spanje, het zijn landen waar het aantal combinaties voor dit soort werk beperkt blijft tot pakweg vijf. Op dat vlak heeft het Oranje-springteam van Ehrens een streepje voor op de teams die het in de strijd om het behoud achter zich moet zien te houden. Dat zijn in de eerste plaats dus de Polen en verder de Zweden, de Ieren en de Spanjaarden. De Nederlandse bondscoach had na Sankt-Gallen tijd nodig om één en ander op een rijtje te zetten. Rotterdam wordt het uur van de waarheid; daar moet Oranje zich opnieuw in de race knokken.

Koen Cromheecke, journalist
Deze column verscheen vrijdag 11 juni 2010 in De Paardenkrant.