10-07-28 Fokkers betrokken houden bij keuringen en sport

De recessie is op veel vlakken merkbaar. Er zijn hengstenstations met populaire hengsten die er misschien weinig van merken, maar er zijn ook collega’s die het heel moeilijk hebben. Deelname aan de stamboekkeuring loopt ook terug. We gaan er straks naar toe dat de fokkers alleen nog hun betere paarden aanbieden en de rest thuis laat of tevreden zijn met enkel stamboekopname. Het aspect keuringen is zodanig geprofessionaliseert dat er hoge kosten mee gemoeid zijn om een merrie zo optimaal mogelijk voor te stellen. Ik merk dat steeds meer mensen zeggen: ‘Stamboekopname prima en dan is het mij goed’. Of de merrie wel of niet ster wordt, wordt dan buiten beschouwing gelaten. Dat is geen goede zaak. De paarden die uiteindelijk wel aangeboden worden hebben over het algemeen wel iets extra’s waardoor ze ster worden. Als ik heel eerlijk ben: Wil je je paard voor de sport verkopen en de merrielijn is niet heel interessant, dan heb je ook niet veel aan een predikaat. Het voordeel van het wel aanbieden is dat je ze in de aanloop naar de keuring mooi in conditie brengt en dat het paard alleen daardoor al makkelijker te verkopen is.

Keuringsman
Ik hoop dat fokkers ondanks alles toch naar de keuringen blijven gaan. Zelf ben ik in hart en nieren een keuringsmens. Ik wil een mooi paard fokken dat met souplesse beweegt. De keuring hoort erbij. Daarnaast geeft het ons - hengstenhouders - heel veel informatie. Je kan heel vlug zien hoe de producten van jonge hengsten zijn en of een hengst wat brengt. Heeft hij de potentie wel of niet in zich om een goede fokhengst te worden? Dat is fokkerij en daarom juich ik de teruglopende animo voor keuringen niet toe.

De laatste jaren is de voorbereiding van de merrie op de keuring wel heel belangrijk geworden en dat moet niet allesbepalend zijn voor de uitslag. Je wil in een vroeg stadium bepaalde dingen van een paard weten, maar wel op een natuurlijke wijze. Je kan een dressuurpaard zodanig trainen, terugzetten op het achterbeen en voor wat tegenhouden, waardoor zij beter wordt maar dat heeft niets met fokkerij te maken. Teveel professioneel werk is niet goed en het mag niet de overhand nemen. Een gewone fokker komt daarin al te kort. Daarom is het belangrijk dat de jury verstand van zaken heeft en op de hoogte is van de ontwikkelingen op trainingsvlak.

Dit jaar hebben onze merries en die van klanten goed gepresteerd op de stamboekkeuringen hier thuis, maar er was ook één teleurstellend resultaat. De Phin Phin-merrie van fokker Griessen uit Eibergen werd niet ster verklaard, terwijl ze bij ons op stal één van de favorieten was. Ze kreeg 80 punten voor exterieur en 70 voor het springen. De merrie springt normaal heel goed, maar ze raakte afgeleid door al het publiek. Je kon zien dat ze snel van het hout springt en veel reflexen heeft, maar het was niet mooi rustig met een mooie flapper er achteraan. Ze was te gretig. Dat was jammer. Als een paard meer aandacht bij het publiek heeft en ook nog de staart in de lucht steekt, kun je er op dat moment weinig aan sturen. De uitslag was niet wat wij verwachten, maar aan de andere kant moet je de betrekkelijkheid er ook van inzien. Je weet wat je hebt. Ze is nu eenmaal iets ritselig. We kunnen er wel mee naar een herkeuring, maar ze moet het straks toch onder het zadel doen en zich waarmaken via het springcircuit. Haar moeder was net zo. Het zijn scherpe paarden die de knopjes dicht bij elkaar hebben.

Vrijspringen een spelletje
Wat dat betreft is het een spel, dat vrijspringen. Met de hengst Non Stop R (Lux x Amor) dachten we ook: Die springt zo goed, daar schrijft straks iedereen over. Maar op de hengstenkeuring wilde hij onder de hindernissen door kruipen. Als vierjarige werd hij kampioen van Zweden, daarna sprong hij fantastisch op het WK jonge paarden en nog later liep hij internationaal 1.60 m. Zo kan het dus gaan. Het kan tegenzitten op een keuring, maar als je weet wat je paard kan moet je rustig blijven. Ik zeg altijd: ‘Een slecht paard springt nooit goed. Een goede kan een keer slecht springen’.

Toch merk ik dat er bij fokkers onverschilligheid optreedt. Als ze hun merrie niet professioneel klaar kunnen maken, gaan ze er niet meer mee naar de keuring. Dat is jammer. We moeten de fokkers betrokken houden bij dit soort selectiemomenten, net als dat de sport en fokkerij hand in hand moeten gaan. Door adviezen te geven kunnen we als hengstenhouders veel bereiken. Er zijn best veel mensen met goede paarden, met wie je samen tot een goede fokkerijkeuze kan komen. Maar ook in de fokkerij werkt het als een kudde schapen. Als er één naar een bepaalde hengst, rent de hele kudde erachter aan.

Sommige fokkers menen met elke merrie naar een en dezelfde hengst te kunnen gaan, maar zo zit het niet in elkaar. Je moet eerst je merrie goed bekijken. Als voorbeeld noem ik onze hengst Sorento. Die kan wat bloed in de moederlijn gebruiken, dus past hij het beste bij een merrie met veel ras. Als je dat weet, zal het product minder tegenvallen. Maar garanties kan natuurlijk niemand bieden. Het mooiste van de fokkerij is dat degene met de meeste kennis nog altijd moet afwachten wat het resultaat van een dekkeuze wordt. Dat is de charme van het vak.

Johan Venderbosch uit Varsseveld is fokker en hengstenhouder van dekstation De Radstake.
Deze opinie verscheen woensdag 28 juli 2010 in De Paardenkrant.