Albert Voorn

Albert groeide op in een agrarisch gezin. Vader Krijn was tuinder en moeder Wil dochter van een veeboer. Op achtjarige leeftijd kocht Albert van zijn spaargeld een new-forestveulen dat hij uiteindelijk met behulp van de buurman beleerde. Hij bracht in zijn jeugd veel tijd door op de manege, in ruil voor klusjes kreeg hij extra rijlessen. Na zijn schooltijd ging Albert aan de slag bij paardenhandelaar Tom Olsmeyer in Doorwerth, waar hij ook zijn vrouw Irma ontmoette.

Voorn reed in de loop der jaren voor bekende paardenmensen als Francois Mathy, Paul Schockemöhle, Henk Nooren en Cees van Opstal sr. In 1992 en 1993 stapte hij over naar de military om later weer terug te keren naar de springsport. In 1999 poogde hij nogmaals de springsport te verlaten om de overstap te maken naar de rensport. Afwijzingen van de renstallen en de belofte aan zoon Vincent dat ze samen in de Nederlandse hippique zouden rijden zorgden ervoor dat hij bleef springen.

Zijn houding tegenover paarden veranderde in de loop der jaren. Hij stond vroeger bekend als De Slager, The Butcher ,,En terecht, ik was hard tegen mijn paarden”, zegt Albert. Later gebruikte hij een eenvoudigere rijmethode. Franke Sloothaak leerde hem de basis om met zoveel mogelijk lichtheid te rijden. Ian Millar leerde Voorn dat je paard altijd het beste geeft als je hem laat springen zoals hij dat van nature doet. ,,Hoe ouder ik ben, des te meer ik nadenk over waarom het allemaal zo moeilijk moet. Ik laat paarden tegenwoordig gewoon springen zoals ze zelf willen. Het enige wat ik een paard leer is harder, zachter, links en rechts.”

Voorn heeft een logische kijk op paarden en steekt zijn mening nooit onder stoelen of banken. ,,Als ik een paard was en een ruiter op mijn rug kreeg ging ik in een hoek liggen. Wij ruiters zijn succesvol dankzij het acceptatievermogen van het paard dat we rijden. Hoe hoger het paard in het bloed staat, hoe minder het accepteert van de ruiter. Volbloeden werden altijd gezien als lastig. Zo zie ik dat niet. Ze hebben een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Ze accepteren minder.'' Voorn heeft geen goed woord over voor ruiters die niets van een ander willen aannemen. ,,Het grootste probleem is hun trots. Als ik twintig jaar iets op een bepaalde manier gedaan heb en iemand legt me uit dat het met een andere methode nog beter werkt, dan probeer ik die. Ik ben blij als iemand mij erop wijst dat ik iets niet juist doe en het makkelijker kan. Men wil heel graag belangrijk zijn. Ik ben maar zo goed als mijn paard is. Als ik in de springpiste geen fouten maak, dan ben ik zo goed als het paard is.''

Zijn rijmethode wierp uiteindelijk zijn vruchten af. In 2000 won hij met Lando - volgens hem het lastigste paard in het circuit - goud op het Nederlands kampioenschap en zilver op de Olympische Spelen in Sydney. In februari 2002 ontving hij van dhr. Porte du Theil van het Cadre Noir in Frankrijk de titel Ere Ruiter vanwege zijn manier van trainen en lesgeven. In 2004 kocht hij met zijn vrouw Irma en zoon Vincent een boerderij met vergunning voor het houden van paarden. Hier startten zij het paardenbedrijf Golden Dream Stables. Albert Voorn wil zijn kennis delen en verzorgt daarom wereldwijd lessen en demonstraties.

Nederlandse kampioenschappen
1982: Devon S 3e
1983: Opstalans Purplex 5e
1988: Optiebeurs Winnipig 2e
1990: Opstalans Oisterwijk 2e
2000: Lando 1e

Wereldkampioenschappen
1982: Jonker 4e
1984: Opstalans Nummerdor 4e
1986: Opstalans Rasputin 1e
1994: Amethyst 1e

Olympische Spelen
2000: Lando 2e, 5e met landenteam