Overdreven zorg doet paarden meer kwaad dan goed

„Een paard is een warm, aaibaar, vriendelijk en vooral ontzettend gevoelig dier dat zich ook nog eens laat onderwerpen aan onze controle. Dat maakt het paard een geliefd knuffelobject. Het feit dat een enorm groot vluchtdier volledig op jou vertrouwt, geeft je een gevoel van bevrediging”, stelt psychologe Susanne Piët.

Om een paard te laten toegeven aan de wensen van de mens doen we voor het paard iets heel onnatuurlijks. We isoleren hem uit zijn kudde, uit zijn sociale omgeving en proberen als mens de plek van die kudde over te nemen. Het paard zal op ons reageren, omdat hij simpelweg niets anders heeft waarop hij kan reageren. „Waar het fout loopt is dat we de door ons gecreëerde afhankelijkheid van het paard verwarren met liefde.” Wie kent het vertederende hinnikje van zijn paard niet op het moment dat je de stal binnenloopt? Velen denken meteen dat het paard blij is met de komst van de eigenaar. Paardengedragsdeskundige Machteld van Dierendonck: „Het is inderdaad geen hinnik van afkeuring, maar je moet het wel in het juiste perspectief zien. Het paard maakt geluid omdat jij het lichtpuntje in de duisternis bent. In plaats van hem dat lichtpuntje te geven zou je er eigenlijk voor moeten zorgen dat de zon de hele dag schijnt.”

De verkeerd begrepen liefde van het paard kan soms heel nadelig voor de gezondheid van het dier uitpakken. Piët: „We willen onze oogappeltjes beschermen voor alles wat de boze buitenwereld heeft te bieden, die beschermzucht ligt in onze aard.” Het begint met een peesbeschermertje tijdens het rijden, maar loopt al snel uit de klauwen. Stoffig hooi, slecht weer, stekende insecten, daar kunnen we ons paard toch niet aan bloot stellen? Voordat je het weet, staat het paard alleen nog maar buiten onder dekens en met allerhande bescherming. Nog een stapje verder en het paard komt helemaal niet meer buiten, hij zou zich immers kunnen verstappen in het weiland „Het komt veel voor dat mensen hun eigen gevoelens projecteren op het paard. Het paard is hun hele leven en wordt gelijkgesteld aan een mens. De redenatie ‘als ik het koud heb, zal mijn paard het ook wel koud hebben’ is een veel gemaakte”, vertelt psychologe Piët. Van Dierendonck waarschuwt voor de gevolgen van onze beschermzucht: „Hoe minder het paard buiten staat, kan wennen aan het klimaat en sterke pezen krijgt van beweging, hoe groter de kans dat hem uiteindelijk echt wat overkomt als hij een keer los mag of zich per ongeluk los rukt.”