Naast al het goede advies zou je een glaasje wijn kunnen drinken voor je opstapt, net niet teveel, net niet te weinig. Net genoeg om te giechelen als hij het weer doet en dan erdoorheen. Het klinkt bizar, maar mij helpt het bij hetzelfde probleem.

Ik heb een vergelijkbaar probleem. Mijn paard is een echte angsthaas. Dat heeft ze van veulen af. Een echte oplossing heb ik niet gevonden, dus als iemand een voorstel heeft, zeer welkom. Ik heb echt ongeveer alles geprobeerd. Normaal staat ze op de weide en enkel in de winter, bij ijs en sneeuw komt ze binnen. Op de weide is er echt niets dat haar raakt. Kom je echter buiten en ze ziet koeien of schapen, raakt ze helemaal in paniek, hoewel ze die op de weide ook kan zien. Opvliegende vogels doen haar niets, zelfs niet een opvliegende reiger. Ligt er echter een boomstam of verbrand hout op de weg, ben je vertrokken voor enkel spannende minuten. Ik heb leren leven met dit probleem en werk er constant aan. Probleem, met de jaren neemt het probleem toe.

Iemand een oplossing?

Heel herkenbaar, veel overeenkomsten hier.

Hier vind ze het alleen aan de longe ook eng in bepaalde hoeken. Maar voor het paard is het totaal anders of je ernaast loopt, steun geeft, dan wanneer je erop zit. Dat is een proces, waar ze ook weer mee moeten leren omgaan en begrijpen. Eerder gezegd is, laat het paard wijken voor het been, zodat je meer controle over je paard krijgt. Zodat ze ook als je erop zit, voor druk vw of zwaarts moeten gaan. Dat zijn gehoorzaam en gymnastische oefeningen die je helpen het paard goed en veilig te berijden.

Je zou ook omdat het paard jong is, juist naast het paard  grondwerk kunnen doen, en buigingsoefeningen, zodat het beter/eerder oppakken wordt als je erop zit. Even voor het rijden eerst weer oppakken voor je erop gaat. Rust en duidelijkheid.

Consequent rijden is erg belangrijk en als je dat goed kan, zal je veel duidlijker voor je paard zijn, dan weet het paard wat er verwacht wordt, de link leggen ze dan veel sneller en beter, begrijpbaar. Zoals geen druk als het paard flijtig loopt, =been lang en stil. Wordt het paard traag of moet hij versnellen, een duidelijke hulp geven zodat dat begrijpbaar is en er gereageerd wordt. Die hulp kan daardoor steeds minder, als er maar een reactie komt, dat is een gevoelskwestie. En weer been lang en stil. Als je zo consequent = effectief kan rijden, krijg je een flijtig en attent paard. Dat zijn allemaal hele belangrijke dingen die je helpen naar een gehoorzaam paard en een veilige rit.

Het afwisselen van gang, hand en oefeningen zorgt ervoor dat je je paard gymnastiseerd en flijtig houd en attent op het werk/jouw.

Het kan ook gewoon een kwestie van vertrouwen van het paard zijn. Het is een kudde dier. Met jouw aan zijn zij kan hij best stoer overkomen. Met jouw op zijn rug is hij alleen zullen we maar zeggen. Want je loopt er niet langs. Jij laat hem op dat moment dus niet zien dat het niet eng is. Nu moet hij zelf een beslissing nemen. Is het eng of is het niet eng? Maar dat is makkelijk gezegd, daar is je probleem niet mee opgelost.

Je kunt dressuurmatig oefeningen doen om hem beter aan het been te krijgen, zodat hij respect krijgt voor je been en als je dat aanlegt hij misschien wel wat opzij gaat maar niet wegspringt. Wijken voor het been en schouder binnenwaarts zijn hier goede oefeningen voor.

Tijdens het rijden kun je het volgende doen:

In de spannende hoeken of op het moment dat je voelt dat hij gespannen wordt ga je terug naar stap of een heel langzame draf. Dan heb je zelf ook wat meer houvast en jezelf vaak beter onder controle. Probeer zijn aandacht bij jouw te krijgen door hem wat dieper in te stellen of een beetje schouder voor te zetten. Op het moment dat je voelt dat hij wat rustiger wordt ga je heel rustig aan weer wat harder. Je beloont hem pas op de stukken dat hij rustig en ontspannen is. Dus niet daar waar hij gespannen is. In het begin kan het best zijn dat je dit heel vaak moet herhalen.

Om uit te sluiten of het aan jouw of het harnachement ligt zou je van iemand een paar keer een (redelijk) goed passend zadel kunnen lenen. Of laat er een paar keer iemand anders op rijden. Doet hij het dan niet meer is het het zadel of ben jij waarschijnlijk diegene die de spanning overbrengt. Of weet hij dat hij bij jouw onder het werk uit te komen? Doet hij het met een ander zadel of bij die andere persoon ook dan toch is het waarschijnlijk angst / spanning.

Goede instructeurs zien ook vlug wat het probleem is!

Succes.

Het mooiste zou zijn dat op het moment dat hij spant, jij hem iets vraagt te doen wat hij niet verwacht, waardoor zijn concentratie naar dat moeilijke toemoet, inplaats van dat enge. Het moeilijkste is in dat geval de timing van je hulpen, ik denk ook dat het wijs is om daar hulp bij te vragen van iemand die het vanaf de grond kan bekijken en je op het juiste moment de juiste hulpen laat geven. 

Wat bij mij heel goed werkt, is je te laten coachen door iemand (bv. een goede instructeur) die jou zekerheid geeft. Mijn paard is ook altijd heel schrikachtig op een bepaald punt in de buitenbak, maar als mijn instructrice er bij is, loodst zij mij en mijn paard er moeiteloos langsheen. Als dat zou lukken, heb je de kans om de cirkel te doorbreken. Misschien dat een goede coach je ook kan vertellen wat je zelf op dat moment (eventueel) verkeerd doet.

Heel erg bedankt voor jullie reacties. In beide verhalen zit denk ik wel een punt. Fysiek ga ik onderzoeken. Onzekerheid is misschien een oorzaak, maar van die onzekerheid heb ik voorheen nooit last gehad, nu pas na de laatste 2 x zandhappen stap ik niet meer zo zelfverzekerd op en zodra hij de beruchte hoek nadert en zijn oren al naar voren gaan en de spanning stijgt, voel ik mij steeds kleiner worden. Dus ik denk dat de conslusie is dat het probleem bij mij ligt. Maar dit is natuurlijk een prachtige vicieuze circel, ik reageer op hem, hij reageert op mij en zo maken we elkaar nerveus. Het is duidelijk dat ik degene zal moeten zijn die die circel doorbreekt, maar de hamvraag is, hoe doe ik dat? 

Zodra hij stop met wegspringen zoals Janina al zei dan maakt het mij echt niet uit dat hij schrikt, daar kan ik wel wat mee, maar doordat hij telkens opzij springt span ik mij bij voorbaat al aan om te voorkomen dat ik weer vliegles krijg met als gevolg dat hij juist wegspringt. Tegenstrijdige hulpen had ik nog niet eens aan gedacht maar als ik eerlijk ben zou dat ook heel goed kunnen. Hij spant aan, ik verkramp en wil voorkomen dat ie opzij springt, geef been maar houdt ook de teugels kort om hem proberen bij me te houden. Tja, dat is ook geen duidelijkheid nee. Zo wordt er even een spiegel voorgehouden.

Als jullie tips hebben hoe ik hiermee om moet gaan, hoe ik mezelf onder controle kan krijgen en hem kan leren dat hij niet meer wegspringt, heel graag.  Bedankt!

Beste Joels,

Wanneer je hebt uitgesloten dat het probleem fysiek is, zou het goed kunnen dat het te maken heeft met (on-)duidelijke communicatie. Wanneer je naast hem loopt zijn jouw hulpen makkelijk te begrijpen voor hem: je trekt het halstertouw naar voren, dat betekent stappen en naar achteren trekken betekent stilstaan. Wanneer je op hem zit, gebruik je opeens veel meer hulpen. Zit, been, teugel en eventueel nog stem. Dit kan verwarrend zijn, omdat de hulpen niet eenduidig over kunnen komen. Beenhulpen kunnen bijvoorbeeld conflicteren met teugelhulpen. Wanneer hij zich in stresssituaties (een situatie waar hij van schikt) bevindt en jouw hulpen niet begrijpt, zal hij zijn stress uiten door te vluchten. Terwijl hij in situaties die geen stress opleveren jouw hulpen naar eigen inschatting "opvolgt", wat geen problemen voor jou oplevert. Ik kan vanuit hier natuurlijk niet weten welke hulpen je geeft, maar het is belangrijk om het vluchtgedrag altijd zsm in te dammen, door hem stil te laten staan. Wegrennen is verboden. Ik wil je nog wel uitleggen waarom. Hoor graag van je of mijn verhaal tot nu toe duidelijk is. Ik wil je graag verder helpen.

Je hebt diverse oorzaken van dit probleem:

1. je paard zit niet lekker in zn vel met jou erop doordat zijn tuig (zadel, hoofdstel) niet lekker zit, of omdat er iets niet helemaal goed zit in zn bekken of ruggengraat. Dit zou je kunnen laten controleren door een goede ostheopaat en zadelmaker.

2. het probleem ligt bij jou: Je bent zelf onzeker en brengt dit over op je paard. je paard is een vluchtdier en jij bent zijn leider, als jij afhaakt is je paard niet mans genoeg om het van je over te nemen, en kiest de meest veilige weg, namelijk vluchten. Jouw onzekerheid hoeft echt niet bewust te zijn, op het moment dat jij al een verhoogde hartslag krijgt, is je paard zo gevoelig dat zijn eigen hartslag ook omhoog gaat, en hij kan dit opvatten als een schikreactie van jou. Dit kun je controleren door allebei een keer met een hartslagmeter om te gaan rijden.

Welke van de twee van toepassing is, of misschien wel een combinatie van die twee, daar kun je alleen maar achter komen door alle mogelijkheden systematisch uit te gaan sluiten door onderzoek en je paard goed te observeren, en zelf te bedenken wat jij deed op het moment dat hij schrok. Succes!