Het lijkt mij voor de veearts ook niet bepaald fijn als een paard panisch wordt zodra hij zijn neus laat zien...dus veeartsen investeer eens in de relatie met je patient,stop zo'n dier eens een snoepje , brokje,rietsuikerklontje toe voor en na de behandeling,of kom gewoon die stal eens binnen zonder atributen in de handen maar gewoon eerst eens een paar minuten kennis maken en aaien en zacht toespreken...kan wonderen verrichten ;-))

oui, heel wijze woorden, maar ik kan je misschien verder helpen daar het een kwestie is van training en vertrouwen, dus de voorgaande spreekster heeft veelal gelijk!.

Wat je kunt doen is natuurlijk om veel van de dierenarts handelingen te oefenen zonder dat dit echt pijn doet. Vervolgens is het van belang dat jouw paard je volledig vertrouwd en dat is dus de grootste klus.

Het is net als met mensen...je verdient het of niet!  heeft geen zin te doen alsof..het paard is daarin sterker en je kunt hem of haar niet overtuigen wanneer je doet alsof.

geef hem altijd het gevoel en het vertrouwen en je kunt er van uitgaan dat het paard je volgt....zoals zij dat in de natuur doen, zelfs als zij daardoor in een ravijn storten.  Voorbeelden genoeg dus ik heb je niet te overtuigen als je werkelijk het beste wil voor je paard.

Het probleem is dat een dierenarts vaak bij een paard komt wanneer er wat moet gebeuren en dat wat moet gebeuren is voor het paard meestal niet fijn.

Wij hadden vroeger ook zo'n paard en ik had het geluk dat mijn vader dierenarts is. Mijn vader is toen extra met het paard bezig gegaan zonder dat er handelingen werden uitgevoerd. Hierdoor is ons paard wel veel rustiger geworden.

Ik snap dat dit voor de meeste mensen geen optie is, maar als je meerdere paarden hebt, of als je paard in een manege staat, is het misschien mogelijk om, als de dierenarts toch komt, te vragen of hij het paard in elk geval even "goeiedag" wil zeggen, zonder dat er iets gebeurd.

Veel succes, makkelijk is het niet en laten we hopen dat je paard behalve de entingen de dierenarts niet te vaak nodig zal hebben.

Ik heb ook 18 jaar een paard gehad die zo bang was,het is ook nooit overgegaan,het was weleens erg lastig,gelukkig mankeerde hij nooit veel,de dierenarts deed enten met een blaaspijpje want die kon niet bij hem komen,hij was ook bang voor wormspuiten die deed ik dan maar in een appel,scheren vond hij ook vreselijk,1 keer moest hij eigenlijk een spierontspanner tegen koliek maar hij sprong gewoon op haar af,dus spuit ging niet door,gelukkig is het met veel wandelen toen losgekomen

Het is gewoon een kwestie van rust en vertrouwen maar de angst bleef altijd op het gevaarlijke af aanwezig,het was een erg lief maar eenkennig paard,ik denk zelf dat het ooit in zijn jeugd is misgegaan en dat vergeten ze niet meer.

Probeer nooit je geduld te verliezen en zorg dat hij jouw in ieder geval ter gerustelling in zijn buurt heeft,ik heb nooit een oplossing voor die van mij gevonden,ik hoop dat iemand je die oplossing kan geven,ik heb er een hard hoofd in,maar als ik hetzelfde paard morgen weer kon kopen dan deed ik het wel ondanks deze grote handicap.

Hij is 21 jaar geworden en was 3 toen ik hem kocht.