Ga naar hoofdinhoud

Bewondering is nieuwe trend

Tineke BartelsToen ik eind juni naar aanleiding van het concours in Rotterdam riep dat we met de Nederlandse dressuursport vijf à tien jaar voorlopen op andere landen, was iedereen verbaasd. Verschillende internationale media berichtten hierover. Na het EK afgelopen weekend, valt niemand er meer over. Het is niet zo dat er afgelopen weekend ineens een nieuwe trend is ontstaan, die was er al. Het verschil is alleen dat we nu niet meer bekritiseerd, maar juist bewonderd worden om ons systeem.

De medailles van afgelopen weekend zijn een resultaat van tien jaar of langer hard werken. De Duitsers zullen hun handen vol hebben om op hetzelfde niveau terug te komen als Nederland nu is. Ze hebben te laat opgemerkt waar wij mee bezig zijn, nu pas hebben ze er oog voor. Ze zullen het weer helemaal vanaf de basis opnieuw moeten opbouwen.

Topsportmentaliteit
Waarom zijn we in Nederland dan zo goed? Het is een complex van factoren. Ten eerste is het de kracht van het systeem van Sjef Janssen. Hij eiste topsportmentaliteit van zijn mensen. Je mag geen kleinigheid over het hoofd zien: alles moet tot in de puntjes op ten top geregeld zijn. De Nederlandse dressuurruiters zien er stuk voor stuk atletisch uit. Imke, Anky, Adelinde en Edward zijn ook bezig met hun eigen fysieke conditie. Je ziet dat op dit punt Engeland al volgt. Er zijn echter ook genoeg landen die daarin achterblijven.

Waarin Sjef en Anky ook voorop lopen, en waar wij met z’n allen veel van hebben geleerd, is hun leertheorie. De wijze van trainen is een zeer goed uitgewerkt vraag-antwoordspel. Ze zijn daar heel consequent in: één vraag, één antwoord. Dat begint al in de basis.

Veel mensen zien alleen maar die krul, net als dat ze in Duitsland dat laag diep en rond rijden hebben bestreden. Ze hebben al die tijd niet doorgehad dat daar een hele fase aan vooraf gaat. Je moet eerst goed kunnen communiceren met een paard, voordat je hem kunt vertellen welke spier hij wanneer moet gebruiken en op welke manier.

In Duitsland houden ze vooral vast aan de klassieke manier van rijden: hetScala der Ausbildung. Rechtrichten is één van de onderdelen die in beide systemen aan bod komt, net als balans. Maar het zijn de kleine beetjes waardoor je dit kunt bewerkstelligen. In de basis komt de fijne scherpe afstelling al.

Daarbij zijn wij met z’n allen heel bewust bezig geweest met ‘hoe communiceer ik met mijn paard’. Daarvoor hebben we gekeken naar mensen als Emiel Voest en Monty Roberts. We keken hoe het paard precies in elkaar steekt en hoe we de verschillende leertheorieën toe kunnen passen. Dat werkt.

Een paard als Totilas is éénmalig. Zo’n paard wordt niet ieder jaar geboren. Je ziet wel dat Edward nog volop bezig is het vraag-antwoordspel nog fijner af te stellen. Dat komt bijvoorbeeld tot uiting in de eners die in de kür niet goed uit de verf komen. Paarden als Salinero en Sunrise hebben die fijne afstelling al wel, net als Parzival, maar die zijn ook al ouder. En natuurlijk zijn er zelfs dan nog wel eens kleine dingen die mis gaan.

Harmonie
We hebben als Nederland denk ik vier combinaties aan de start gehad die alle vier mooi harmonisch waren qua beeld. Het ziet er allemaal vanzelfsprekend uit. Maar het zijn niet alleen deze vier ruiters die dat kunnen. Hans Peter Minderhoud kan het bijvoorbeeld net zo goed en zo zijn er nog een aantal.

Ook Laura Bechtolsheimer was natuurlijk heel goed. Zij heeft een fantastisch paard. Door dat soort paarden tot in detail af te richten en alle kleine blokkades op te heffen, kun je tot dit soort prestaties komen.

Ook het Rabobank Talentenplan heeft een groot aandeel in dit geheel. Het gat tussen de top en de ‘gewone’ mensen is door dit plan een stuk kleiner geworden. Jonge ruiters komen in aanraking met de toppers. Onder andere Coby van Baalen, Anky van Grunsven en ik hebben hier aan meegewerkt. In plaats van een beker kon men toen een les van één van ons winnen. Anky was in dit geheel natuurlijk de grote trekker. Op deze manier stromen jonge mensen, bijvoorbeeld Adelinde, heel makkelijk door naar de top.

De laatste tijd merken we dat er vanuit het buitenland steeds meer vraag is naar de manier waarop het talentenplan is opgezet.

Onze jeugd groeit op met het idee dat ze naast paardrijden, ook zelf aan hun lijf moeten werken. Dingen als sportspsychologie horen er voor hen gewoon bij. Dat is een heel belangrijk onderdeel in het totaalplaatje.

Genoten
Ik heb in ieder geval enorm genoten van het EK afgelopen weekend. Natuurlijk ben ik trots op Imke. Ze had de pech dat er maar drie ruiters doormogen naar de kür. Sunrise liep fantastisch en als ze die vorm in de kür vast had kunnen houden, had ze daar ook op een vierde of vijfde plaats kunnen eindigden. In Turijn won Imke nog twee keer brons en Sunrise liep nu zeker niet slechter. Edward, Anky en Adelinde zijn moeilijk te verslaan, maar als één van hun paarden niet in topvorm is, dan kan het wel. Ik denk dat Imke heel goed aansluiting kan houden bij deze top.

Wat ik de afgelopen jaren wel geleerd heb is dat je geen energie moet steken in dingen die je niet in de hand hebt. We houden ons alleen bezig met zaken waar we wel invloed op kunnen uitoefenen. Dressuur is een jurysport, en daar moeten we mee leven.

Tineke Bartels is voormalig internationaal dressuuramazone en moeder van Imke Schellekens-Bartels. Daarnaast staat zij aan de oorsprong van het Rabobank Talentenplan en is ze bondscoach bij de dressuurjeugd.
Deze opinie verscheen woensdag 2 september 2009 in De Paardenkrant.

Vond u dit een interessant artikel?

Dit artikel is geschreven door een van onze hardwerkende freelancers. Alle medewerkers van Horses.nl staan voor u klaar, dag en nacht om het laatste nieuws snel, vanzelfsprekend en nu nog gratis bij u te brengen. Want goede en onafhankelijke berichtgeving over alles wat er in de paardensport gebeurt snel uw op digitale scherm brengen, dat is onze passie! Maar dit kunnen we niet zonder uw steun en waardering.

Vindt u ook dat Horses.nl vrij toegankelijk moet blijven voor iedereen? Geen inlogscherm en extra clicks om uw favoriete nieuws te lezen? Transparant, open, deelbaar. Help ons om dit ook in de toekomst te kunnen waarborgen. Doneer en houd ons journalistieke platform vrij toegankelijk voor alle paardenliefhebbers!

Doneer nu
Topics van dit bericht

Selecteer een topic en vind alle berichten over dit onderwerp onder "Mijn nieuws".
Lees meer over topics .

Eén reactie op “Bewondering is nieuwe trend

  • Met respect voor de persoon en de prestaties van Tineke Bartels heb ik haar opiniestuk in de Paardenkrant gelezen. Voor deze keer los van de terechte discussies over trainingsmethoden wil ik twee zaken naar voren brengen. Ten eerste denk ik niet dat wij een voorsprong hebben op Duitsland. Wel is het zo dat men in Duitsland ook de paarden in de africhting al jarenlang achter de loodlijn rijdt wat nu zichtbaar begint te worden wanneer enkele “stars” (lees excellente paarden) wegvallen. Op een “berufsreitertagung” (professionals onder elkaar) bij de familie Linsenhoff in 2007 gaf men toe dat ze beter niet meer kritisch naar het buitenland (lees Nederland) moeten kijken maar eerst in eigen land eens orde op zaken moeten stellen. Het “africhtingscala” is een al meer dan 100 jaar een bewezen africhtingsysteem, mits goed gebruikt, succes gegarandeerd en bovendien bruikbaar voor ieder paard. Het africhtingscala gaat uit van de bouw en bewegingsafloop van het rijpaard en is daarmee volkomen tegenovergesteld aan de hyperflexie methode. Het meest bevreemde mij echter de laatste alinea. Als dressuurruiter / amazone probeer je volgens eigen denken en kunnen al of niet met hulp van een trainer, instructeur je paard zo goed mogelijk af te richten en er plezier aan te hebben. Vervolgens leg je het resultaat van deze arbeid op een concours voor aan een jury. Van deze jury krijg je een beoordeling met opmerkingen en aanmerkingen die je verder moeten helpen. Zo zit dressuur in elkaar, met wederzijds respect voor elkaar. Vele ruiters en amazones geven zich en plein public bloot om te laten zien wat hij of zij met het paard voor elkaar gekregen heeft en de jury beoordeelt dit met respect. Het kan naar mijn mening niet zo zijn dat een autoriteit als Tineke Bartels zich uit zoals in haar opinie stuk, dat het geen zin heeft energie te steken in het beïnvloeden van de jury. Dressuur valt of staat met de jurering. Beïnvloeden kan men de jury door beter te rijden. Daar ligt dan ook de taak voor diegenen die overtuigd zijn van het vanuit de achterhand voor de loodlijn rijden, om systematisch volgens het bewezen africhtingscala proberen hun paarden correct te verbeteren en met plezier en trots naar concours gaan om hun werk door de jury te laten beoordelen. Dit dualisme is essentieel voor de dressuur, jury en ruiters/amazones hebben ieder een eigen verantwoordelijkheid en een eigen functie waarbij de een niet boven de ander staat. Verleg uw probleem niet bij de ander, door “ermee te leven” maar probeer goed te rijden en beter te worden. Evert Brooijmans Bereiter (FN)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook