Ga naar hoofdinhoud

Maiburg schoffeert het voltallige internationale jurycorps

Kees VisserGraag wil ik bij deze reageren op het artikel van Jan Maiburg in de Paardenkrant van 25 september. Gezien mijn directe belang in Totilas zal ik mij niet uitlaten over de jurering tijdens het EK in Windsor. Of de gegeven cijfers voor de oefeningen te hoog of te laag waren, moet ieder voor zichzelf uitmaken. Het enige dat wel gesteld kan worden, is dat de juryleden op één lijn zaten.

Vakkennis
Wat ik wel aan de orde wil stellen, is de uitlating van de heer Maiburg dat het de internationale juryleden volledig aan vakkennis ontbrak, om dit vervolgens te onderbouwen door te stellen dat hij, Jan Maiburg, wel duizend piaffes heeft gezien en de juryleden misschien maar 500, waarvan er tien goed waren. Ter verdere verduidelijking zegt Maiburg “Het beoordelen van een goede piaffe zit hem in het opmerken van de details. Je moet leren hier oog voor te hebben, simpelweg door kennis op te doen.”

Met bovenstaande uitspraak schoffeert Maiburg het voltallige internationale jurycorps en daarmee de bijbehorende organen zoals de FEI, KNHS, FN etc. Door stelling te nemen tegen deze juryleden spreekt hij een waardeoordeel uit over alle juryleden, van de klasse B tot en met Grand Prix-juryleden met een olympische status. Immers, alle opleidingen en benoemingen van juryleden vallen onder eerdergenoemde verenigingen.

1000 piaffes
De 1000 piaffes van Maiburg lijken veel, maar een simpele rekensom leert ons dat het eigenlijk weinig voorstelt. Een EK-jurylid heeft in Windsor 54 starts in de Grand Prix gezien, 30 in de special en 15 in de kür. Met gemiddeld twee piaffes komt dit dus neer op een kleine 180 stuks in vier dagen. Een gemiddeld jurylid heeft in zijn carrière vele duizenden piaffes gezien en een olympisch gekwalificeerd jurylid een veelvoud daarvan. Ik hoor Maiburg denken: “Allemaal troep, uitgevoerd door onkundigen, beoordeeld door onbekwamen en laten zien aan een onwetend publiek.”

Wat zo typerend is in het betoog van Maiburg, is de minachting en het gebrek aan tolerantie voor andersdenken. De literatuur die hij erbij haalt en de personen die hij ter onderbouwing aanvoert, te weten Oberst Hans von Heydebreck en Szigismund Josipovich (Weense en Duitse School van de klassieke rijkunst) en hun werk ‘Dressursport von Heute’, is voor velen “etwas von gestern”. En ja, dan is hij er weer, haast onvermijdelijk, de grootinquisiteur uit Duitsland, Herr Doktor Gerd Heuschmann.

Neersabelen
Geen gelegenheid laat deze man onbenut om de hedendaagse rijkunst neer te sabelen en zijn vloek over het systeem uit te spreken. Als het kon zou hij een fatwa over ons uitvaardigen. Zo langzamerhand begint de zuiverheid van deze trado’s (traditioneel denkende mensen) sektarische vormen aan te nemen.

Maiburg praat nog weinig over het goede van zijn systeem. Nee, de focus is op het vermeende kwade in het andere systeem. Maiburg en de zijnen vallen terug op een fictief moment in de geschiedenis van de rijkunst dat hun uitkomt en beschouwen dat als het ultimum (het perfecte). Voor hen geen voortschrijdend inzicht, geen verdere ontwikkeling van de sport. Nee, er is maar één waarheid en die is Maiburg en zijn medestanders voorbehouden. Dit fanatisme is verdovend en maakt blind voor wat werkelijk in de sport gebeurt.

Zouden wij dit proberen te vergelijken met de medische wetenschap, dan is Maiburg voor aderlating en wij voor penicilline. Natuurlijk is er oude literatuur te vinden waar de aderlating als een probaat middel wordt voorgeschreven tegen menige kwaal. Voor ons toch maar de penicilline als we ziek zijn.

Beperking
Maiburg omschrijft zichzelf, of laat zich als zodanig benoemen, als ‘deskundige op het gebied van de klassieke dressuur’. Daarmee bedoelt hij de dressuur die hem aanstaat. Hij geeft daarbij zelf ook de beperking aan die hem waarschijnlijk parten speelt, namelijk dat hij niets begrijpt van de hedendaagse dressuur. Misschien is het als historicus ook moeilijk om in het heden toekomstgericht te werken. Wel vraag ik mij af of de heren Von Heydebreck, Josipovich en Heuschmann zich kunnen vinden in de uitspraak dat het de juryleden in Windsor “volledig ontbrak aan vakkennis.”

Maiburg schrijft verder “oordeel zelf”. Daarmee bedoelt hij te zeggen: “oordeel op mijn manier, volgens mijn definitie en volgens mijn dictaat.”

Wat hij hierbij vergeet, is dat er reeds geoordeeld is. Dat dat hem niet past, is zijn probleem. Dat hij dit over zichzelf afroept, komt door de onwil of het gebrek te erkennen dat er een uiterst succesvol hedendaags systeem is. Het angstvallig vasthouden aan het oude krijgt haast fundamentalistische trekjes en is daar waar het zich voordoet remmend en contraproductief voor de ontwikkeling en modernisering van de sport.

Gezonde sport
De toegankelijkheid voor een breed publiek en beoefenaars is van essentieel belang voor een gezonde sport. Met mij hebben vijf juryleden, 8000 bezoekers en miljoenen televisiekijkers genoten van hedendaagse dressuur tijdens de kampioenschappen in Windsor. Het moet voor Maiburg als historicus toch fantastisch zijn dat Nederland daar geschiedenis geschreven heeft.

Kees Visser is eigenaar van Moorland Stables en Investments te Gorssel.
Deze opinie verscheen woensdag 7 oktober 2009 in De Paardenkrant.

Vond u dit een interessant artikel?

Dit artikel is geschreven door een van onze hardwerkende freelancers. Alle medewerkers van Horses.nl staan voor u klaar, dag en nacht om het laatste nieuws snel, vanzelfsprekend en nu nog gratis bij u te brengen. Want goede en onafhankelijke berichtgeving over alles wat er in de paardensport gebeurt snel uw op digitale scherm brengen, dat is onze passie! Maar dit kunnen we niet zonder uw steun en waardering.

Vindt u ook dat Horses.nl vrij toegankelijk moet blijven voor iedereen? Geen inlogscherm en extra clicks om uw favoriete nieuws te lezen? Transparant, open, deelbaar. Help ons om dit ook in de toekomst te kunnen waarborgen. Doneer en houd ons journalistieke platform vrij toegankelijk voor alle paardenliefhebbers!

Doneer nu
Topics van dit bericht

Selecteer een topic en vind alle berichten over dit onderwerp onder "Mijn nieuws".
Lees meer over topics .

13 reacties op “Maiburg schoffeert het voltallige internationale jurycorps

  • Christel Provaas

    Circus is ook leuk en trekt veel publiek.

  • Ane Visser

    Ik ben het hier erg mee eens. Maiburg vergeet dat ‘classical dressage’ en de dressuursport twee heel verschillende dingen zijn. Paarden voor klassieke dressuur worden anders gefokt en anders gereden dan die voor de dressuursport, en je kunt die dus niet op dezelfde manier beoordelen.
    Je voorliefde voor het ene kan geen waardeoordeel over het andere zijn.

  • wouter swets

    goedendag,
    Laat deze man nou maar denken dat hij zo goed is , alleen teon hij tijdens de lessen een fiaf met eigen paard voordeed , zo uit de stal gehaald, trapte dit paard zijn been aan puin.
    tijdens het examen van mennen neemt de heer Maiburg een zo vreselijk oud tuigje mee van brandweerslang dat ook deze jury (lees examinator) verbijsterd was.
    Ik ben van mening dat opbouwende kritiek altijd goed is maar dat de heer Maiburg inderdaad met zijn ideen uit het jaar 0 , van toen hij stalknecht in duitsland was, maar beter zijn mond kan houden en rustig thuis naar videobanden op zijn zwart/wit t.v. kan kijken.

    het resultaat in Engeland is toch geweldig voor de totale paardensport in nederland, BRAVO.
    WOUT

  • Alexandra

    Om ook te verwijzen naar de medische wetenschap; daar wijzen de reguliere artsen vaak de ‘alternatieve’ geneeskunst af en andersom. Net als in de dressuur zou er veel meer samengewerkt moeten worden. Waarom het een navolgen en het ander afwijzen. Ik heb ooit van een goede instructeur geleerd dat je nooit voor elk paard exact dezelfde methode kunt gebruiken. Kijk naar het paard en haal het goede uit zowel de klassieke als de moderne dressuur. Ervaar wat werkt voor dat paard.

  • anna-marie

    Het is maar welk belang je laat spelen: Die van het paard, het publiek of het geld.

  • elly

    Bij het artikel van Maiburg heb ik verschillende feiten en de bij oproepende gevoelens onthouden
    – bpm, daar had ik echt nog nooit van gehoord
    – zijn dit echt de woorden van maiburg of heeft de journalist er een sensatie tintje aan gegeven
    – wat een negativiteit over de huidige dressuursport, jammer want daardoor sla je de plank altijd mis.
    Maar vooral “Hoge bomen van veel wind” en wat moet je als hoge boom toch sterk in je wortels staan.

    Dat de heer Visser op dit artikel wil en durft te reageren vind ik een hele verandering in de dressuursport. Een positieve, laten we vooral met elkaar in discussie bijven om zou het goede van het oude en nieuwe mee te nemen.

  • Rogier Sebastiaan Wind

    Visser: “Wat zo typerend is in het betoog van Maiburg, is de minachting en het gebrek aan tolerantie voor andersdenkenden.”

    Dit lijkt mij een gevalletje de pot die de ketel verwijt etc.. Waarom zouden Maiburg of Heuschmann geen stelling mogen nemen tegen het hedendaagse ‘Nederlandse’ trainingsysteem?

    Zij verdedigen inderdaad vol vuur de dogma’s van de klassieke rijkunst, waar volgens hun steeds iets meer van wordt afgeweken en houden het welzijn van de paarden daarbij hoog in het vaandel.
    Zij kunnen dus gezien worden als een waakhond waardoor een mooie balans ontstaat tussen de wat meer conservatieve klassieke dressuur en de progressieve hedendaagse dressuur.
    Blijkbaar is er dus juist voor hun mening geen plaats in meneer Visser’s ‘hedendaagse dressuurwereld’ waarin de door hem verkochte paarden toevallig wel heel goed scoren.

    Subjectieve, opvallend agressieve en niet-constructieve column van meneer Visser.

  • jacq

    Zo jammer dat we elkaar niet in de waarde kunnen laten, is het nu echt niet mogelijk om naast elkaar te genieten van onze sport zonder elkaar steeds in de haren te vliegen, ik ben zelf ook van de klassieke dressuur, maar vind dat iedereen moet doen wat hij zelf denkt dat goed is. En kijk of je niet iets van elkaar kan leren ipv alleen maar op elkaar af te geven. En waarom zo in de verdediging mensen van de moderne dressuur? Als je weet dat het goed is wat je doet hoef je je toch ook niet aangesproken te voelen? Doe ik met mijn klassieke werk ook niet, anders had ik wel meteen kunnen stoppen, want iedereen heeft daar ook wel wat over te zeggen of ze zich er nu in verdiept hebben of niet, dus doe allemaal wat je goed dunkt en laat elkaar met rust.

  • Gerrit Smidt

    Jammer dat wij als Nederlanders niet kunnen warderen wat onze paarden en ruiters, amazones presteren. Onze paarden presteren geweldig.
    Ik heb Totilas vorig jaar op de hengstenshow bij J. van den Uytert gezien en heb toen gezien dat hier de OLYNPISCH KAMPIOEN van 2012 liep. Geweldit wat heeft deze combinatie ons doen genieten. Mocht onverhoopt Adelinde kampioen worden. GEWELDIG TOCH!!!!! NEDERLANDSE PAARDEN EN RUITERS / AMAZONES.
    Hopelijk fokken wij ooit nog eens zo’n paard!!!!!

  • Meta

    Tipje: Dat klassieke EN hedendaagse dressuur HEEL goed samen kunnen gaan wordt bewezen door de Antoine de Bodt-methode!

    In het aertikel over Totilas in het laatste nummer van BIT las ik het belang van het rechtrichten bijvoorbeeld!

    Het is een Fenomenaal paard!

    Wees trots en geniet van zijn kunsten!

    Amen!

    😉 Boekentip voor 5 dec: “Das Gymnasium des pferdes”-Gustaf Steinbrecht

    “Reite dein Pferd vorwärts und richte es gerade”

    ISBN9789052104454(nederlands vertaald)

    In zijn boek schrijft dhr Steinbrecht oa :dat slechts enkele uitzonderlijk getalenteerde paarden in de handen van een ervaren en deskundige berijder deze mooie oefeningen op standaard wijze kunnen leren.Daarvan zal bovendien maar een enkeling het ideaalbeeld kunnen benaderen etc etc….

    En dat het nou toevallig een Nederlander is op een perfekt paard …pffff….who cares!!!…het gaat perslot toch om de prestatie….of ging het om de knikkers???! 😉

  • rockdiamant

    als ik een paard door de piste zie gaan met de oren erop en een duidelijk plezier met zoveel ijver om voor zijn ruiter te werken, dan valt voor mij de discussie klassiek of modern volledig weg.
    want dan heeft het paard alles al gezegd. en is dat niet waarom het gaat?

  • Akasha Rijkunst

    Mond open, ogen dicht…

    Met gepaste interesse, feitelijk gaat het geheel mijn pet te boven, volg ik toch de verhitte reacties op de tienen van Sir Totilas (wat een paard!) op HORSES.nl. Nou moet me toch het een en ander van het hart. De paardenwereld is al vaker in de geschiedenis verdeeld geweest. Maar op onze beurt, moet ik zeggen, spannen we wel behoorlijk de kroon.
    Vandaag de dag is klassiek tegen modern, praktisch is tegen natuurlijk en in dit land der blinden zijn nogal wat eenogen koning. Het is een puinhoop, iedereen is tegen iedereen en iedereen is voor net een pietsie andere theorie.
    Maar waar gaat dit nou eigenlijk serieus over ? Hoeveel verschillende klassieken zijn er, hoeveel stromingen en opvattingen zijn er al langs gekomen in de eeuwen. Van Xenophon via een keur van meesters en maestro’s met evenzoveel opvattingen. Velen hebben hun visie op het gelijk gegeven en dat is vandaag de dag niet anders. Leg de boeken naast elkaar en we spreken elkaar her en der regelrecht tegen. De leidraad die de FEI aan de sportruiter geeft laat de boot keurig in het midden dobberen: “Het paard dient in balans, schijnbaar vrijwillig etc.’… .JA, DAT WILLEN WE DUS ALLEMAAL. Mooi makkelijk en hoe doe ik dat dan, wat nou als het niet lukt, nog niet en nog niet en nog niet…
    Dan ga je van instructeur naar instructeur of je blijft het zelf proberen. Dan krijg je vieren op je protocollen omdat je paard op de voorhand gaat, de kast met hulpstukken wordt opengetrokken en een vicieuze cirkel is je deel. Vlak je paard niet uit, ook die wordt er niet blij van als het niet lukt.

    Ik kom ze vaker tegen, de mensen die gestopt zijn met de wedstrijdsport of überhaupt ‘tegen’ zijn omdat ze niet (meer) willen worstelen met hun dier. Ze gaan voor recreatief, alternatief of tada…. klassiek. De afvalligen zijn de ergste schreeuwers. Alsof elke klassieke ruiter zachtzinnig is en elke sportruiter zijn dier uitbuit. Zo zit het dus niet!

    Heel even kwam het antwoord op al onze vragen langs toen iemand riep dat klassieke dressuur meetbaar is. Dat geldt wat mij betreft voor alle bezigheden die we met het paard verrichten.
    Nuttig of niet er zijn steeds meer en er komen nog veel meer mogelijkheden om zaken te meten, we leven in een digitaal tijdperk. Wat leuk is, is dat ze allemaal in dezelfde richting gaan wijzen.
    Hoe kan dat? We doen toch allemaal iets anders? Of niet?

    Nee, want in beginsel zijn er heel veel gezamenlijkheden, er is een rode draad. Een ieder die het welzijn van het paard vooropstelt zal uiteindelijk thuiskomen met dezelfde antwoorden, in elke tak of stroming van de sport zullen de antwoorden hetzelfde gaan worden. Handvatten die we al hebben zijn onder andere de parallellogrammen, de al genoemde metronoom, het Skala der Ausbildung en de uitstekende opbouw van de dressuurproeven van B tot Grand Prix. Als we die strikt zouden leren hanteren werd al heel veel leed verzacht. Het Skala zegt: ten alle tijden ontspannen. Veel mensen hopen dat ontspanning het resultaat gaat zijn van hun inspanningen, en missen zo de clou van het verhaal. Spanning bouwt spanning, ontspanning is een middel – niet een doel!

    Zolang ergens inefficiënte spanning wordt opgebouwd kan het paard niet optimaal gebruik maken van zijn bewegingsapparaat. Het lichaam van het paard, zijn reacties en begripsvermogen, zijn spierkracht en zijn zwakkere kanten zouden leidraad moeten zijn voor al onze ambities. Maar we lappen gewoon de eerste vier stappen van het Skala aan ons laars en trekken de boel éérst in de krul en zien dan wel verder. Te veel ruiters maken takt fouten, creëren spanning, vallen zelf nog uit (romp)balans en zitten als een sperzieboon. Zo’n 90 % van de ruiters rijdt achter de beweging op een paard dat zich alleen al daardoor (in bepaalde mate) aan inwerking onttrekt. Wat wij moeten leren is het geduld op te brengen de hele weg te lopen, het lichaam van het paard te zien als een fantastische machine die met hart en ziel voor je wil doen wat jij als voorbeeld meegeeft. Assen, loodlijnen, diagonalen, kaders en parallellogrammen zijn geen rigide muren om tegenaan te lopen maar geweldig gereedschap om je houvast te geven. Werken aan horizontaal en verticaal evenwicht door de gewichtshulpen en mobilisering (ontspanning en flexibiliteit) van de ruiter helpen elk paard naar ontspanning en mentaal welzijn. Ontspanning faciliteert (maakt vrij voor gebruik) en maakt los wat vast zit. Alleen een ontspannen paard zal laten zien waar hij precies krom is of tekort komt, waar hij geholpen moet en met welke oefeningen je bepaalde spiergroepen of het evenwicht kunt trainen. Er bestaan geen verschillende soorten dressuur. Er bestaat wel goede en slechte dressuur. Dressuur die goed is voor een lichaam of dressuur die schadelijk is voor een lichaam. Dressuur begint bij een ruiter die beter weet, zelf stil heeft leren zitten, fijne hulpen kan geven. En ja, ook ik vind dat de basisopleiding van ruiters schaamteloos tekort schiet. We zien niet eens de balk in ons eigen oog voor we splinters gaan zoeken bij het paard, het wordt ons ook niet geleerd, jammer, jammer…

    Maar er is hoop, niet alleen een groeiende groep ruiters beseft het belang van het werken aan een optimale fysiologie. Binnen de wetenschap vorderen ze gestaag, de contouren van de puzzel tekenen zich al af. Nog heel even en ze kunnen bijna alles meten, balans, ontspanning, gerichtheid en ruggebruik. Hartslag, hartritme, stresswaarden, spiertonus. Als ze alles kunnen meten kunnen ze beginnen met het schrijven van statistieken. Dan is er nog de levensloopregistratie, ook daar gaan we heel veel wijzer door worden, hoe gezond worden onze paarden oud? Worden ze oud? Ben bang dat we gaan schrikken van de resultaten die we boeken. Vervolgens zullen we uit die brei van getallen meer dan hoogst waarschijnlijk de conclusie trekken dat geen enkel paard fysiek belang heeft bij elke vorm van extreem bewegen. Gaan we dan pas onze ruiters beter scholen of zullen we liever nu vast beginnen. De ruiter is de sleutel naar een fysiek goed gaand paard. In de basisopleiding, voor de eerste B-proef dus, dient een ruiter zelf zijn onafhankelijke balans te trainen, zijn handen en voeten onder controle te krijgen, zichzelf recht te richten en de juiste timing te ontwikkelen. Een ruiter mag van mij pas verder als de combinatie in staat is – in alle gangen – takt zuiver, ontspannen, in balans en rechtgericht door de bocht te komen. Een instructeur draagt de verantwoording zijn of haar leerling geduld en inzicht bij te brengen, heeft voor elk probleem een individuele oplossing en werkt met trainingschema’s aan een stappenplan. Op deze wijze zal ontspanning, plezier, verzameling en oprichting je letterlijk in de schoot geworpen worden in plaats van dat je de vruchten uit de boom probeert te plukken voor je er rijp voor bent.

    Anne Muller, Akasha School voor Rijkunst, Nijmegen

    P.s. Overigens vindt ik het wel jammer, die 10en van Totilas. Een tien betekend namelijk: perfectie bereikt. Einde van de reis. Edward en Totilas verdienen beter, ze zijn nog maar heel kort samen en ik verwacht nog heel veel moois te zien van deze twee. Dus: mond dicht, ogen open en kijken naar je paard, wat zegt hij ervan… Voor meer inhoudelijke informatie over trainen van optimale fysiologie en werken met biomechanische principes verwijs ik graag naar onze website http://www.akasha-rijkunst.nl onder het kopje media en artikelen.

  • Dagmar Bilstra

    Geachte meneer Visser,

    Ik kom dit artikel bij toeval op internet tegen en ondanks dat het al een paar jaar geleden is dat het artikel verscheen moet ik er toch even op reageren.

    U noemt meneer Maiburg een traditioneel denkend iemand, dat kan zijn. Hij houdt inderdaad vast aan oude gebruiken en normen en waarden met betrekking tot de opleiding van paarden.

    Let er echter wel op dat klassiek geschoolde paarden, paarden waarbij uit is gegaan van hun natuurlijke kunnen, paarden die er niet op gefokt zijn spastische bewegingen te vertonen, statistisch gezien veel langer leven en kunnen presteren dan ons huidige sportpaard! Het huidige sportpaard haalt gemiddeld gezien de leeftijd van 7 jaar nog niet eens, alleen omdat ze er, puur zwart/wit gezien, op getraind worden een uitgestrekte draf te laten zien met een rug die dusdanig onder spanning staat dat de achterbenen nog geen fractie meekomen in de beweging van de voorbenen. Paarden piafferen zonder te zitten op de achterhand. Dit zijn zaken die een dusdanige overbelasting veroorzaken in het bewegingsapparaat van paarden dat het me niets verbaasd dat veel sportpaarden de 7 jaar niet halen.

    Maar ach, ga vooral door met sportpaarden op internationale evenementen uitbrengen die op hun vijftiende al noodgedwongen met pensioen moeten omdat ze het ‘niveau’ niet meer aankunnen. Niet zo vreemd als je de huidige trainingsmethoden analyseert. Jammer dat veel juryleden dit niet erkennen en inmiddels al zo ver van de sport afstaan dat het blijkbaar onbelangrijk is geworden hoe de dressuur voor een paard te gebruiken in plaats van het paard als een marionettenpop voor de dressuur.

    U kunt Jan Maiburg traditioneel denkend noemen. Het systematisch kapot maken van paarden komt bij hem niet in zijn hoofd op.

    Dagmar Bilstra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook