Ga naar hoofdinhoud

Op leven en dood

Opinie

Mijn collega schreef het een tijd terug al in haar column: het dressuurgemiep is het ergst. Dat leverde nogal wat verontwaardigde reacties op. Maar ondanks dat ik zelf dressuur rijd en bijna wekelijks op de landelijke concoursterreinen te vinden ben, kan ik niet anders dan haar gelijk geven. Het verbaast mij keer op keer dat de sfeer bij een dressuurwedstrijd heel anders is dan bij een spring- of eventingwedstrijd. Waar komt dat toch door?


Zodra je het terrein van een dressuurwedstrijd op komt rijden, waar je met een ‘gewone’ trailer tussen alle vrachtwagens vaak al een uitzondering bent, lijkt het wel of je in een heksenketel terecht bent gekomen… Dan komt het gestress van menig deelnemer, voordat ze überhaupt op het paard zitten, om de hoek kijken. Tijdens het losrijden moet je uitkijken, want je wordt zo van je sokken gereden. Om het nog maar niet te hebben over de manier van rijden an sich.

Lintje

Het goed willen presteren in de ring lijkt voor sommigen een kwestie van leven of dood. Waar is de basis van de rijerij gebleven, vraag ik mij af. Waarom is dat lintje winnen van zo’n groot belang dat het opleiden en het laten opdoen van ervaring van de paarden ineens naar de achtergrond verdwijnt?

Vier keer per week

Het prijzengeld kan het niet zijn. Ligt het puur aan de competitiedrang en het graag willen delen van de oranje linten op social media of zijn dressuurruiters gewoon zo perfectionistisch? Geregeld zie ik ook ruiters die hun paard meerdere keren per week op wedstrijd uitbrengen om maar zo snel mogelijk naar de volgende klasse over te kunnen. Zo zag ik een combinatie onlangs vier keer (!) in één week tijd in actie komen. Vanwaar die haast? En hoe zit het qua welzijn?

Plezier

Deze prestatiedruk komt de sfeer in ieder geval niet ten goede. Nee, wat dat betreft bevind ik me toch liever op een eventing- of springwedstrijd. Waar ruiters elkaar helpen, waar er onderling met elkaar gesproken wordt over welke lijnen te rijden, waar je niet met gevaar voor eigen leven het losrijterrein betreedt, maar waar iedereen rekening met elkaar houdt en waar het plezier en het opdoen van ervaring voorop staat.

Van de apenrots

Natuurlijk kan ik niet alle wedstrijden of ruiters over één kam scheren en gelukkig zijn er ook deelnemers die wel met de juiste instelling richting het concoursterrein vertrekken. Voor alle anderen: kunnen we weer gewoon op concours gaan zonder ons druk te maken over al die bijzaken en bezig zijn met waar het om draait: goed paardrijden? Kom van de apenrots en gun een ander ook een goede klassering. Dan wordt het vanzelf weer gezelliger.

Tamara Buunk, redacteur
[email protected]

Vond u dit een interessant artikel?

Dit artikel is geschreven door een van onze hardwerkende freelancers. Alle medewerkers van Horses.nl staan voor u klaar, dag en nacht om het laatste nieuws snel, vanzelfsprekend en nu nog gratis bij u te brengen. Want goede en onafhankelijke berichtgeving over alles wat er in de paardensport gebeurt snel uw op digitale scherm brengen, dat is onze passie! Maar dit kunnen we niet zonder uw steun en waardering.

Vindt u ook dat Horses.nl vrij toegankelijk moet blijven voor iedereen? Geen inlogscherm en extra clicks om uw favoriete nieuws te lezen? Transparant, open, deelbaar. Help ons om dit ook in de toekomst te kunnen waarborgen. Doneer en houd ons journalistieke platform vrij toegankelijk voor alle paardenliefhebbers!

Doneer nu

7 reacties op “Op leven en dood

  • Myrande

    Hulde.

  • Miranda

    Zelf heb ik altijd het idee dat veel dressuurruiters (lees: amazones m/v) gauw erg interessant lopen te doen op het wedstrijdterrein. “Pas op, opzij, want mijn paard is heel heet. Ik heb een groom. Hé, groom, schep die poep eens weg. Ik doe altijd even piaffe bij het losrijden voor de L, dus ik heb voorrang. Ik heb les van een leerling van een leerling van Anky en ik zat in drie maanden tijd in de Z”. Heet dat niet het Calimero-syndroom?

  • petty

    Geweldig geschreven! ook hier Miranda, ja zo is het echt.

  • Irene

    Wij hebben altijd gestart op plaatsen waar de sfeer gezellig is en waar iedereen normaal doet en er ook ruimte is voor een gezellig praatje.

  • peter

    Hallo! Maak geen reclame voor die disciplines waar het wel goed gaat, dadelijk stappen ze over en verzieken ze het voor ons.

  • Grietje

    En dan dit. Zo zie je menig iemand die met een oortje losrijden die in de de L1 blijven hangen en die bv selecties rijden. terwijl ze allang naar de M1 kunnen of hoger. Die al vaker Z of hoger hebben gereden, om maar zo hoog mogelijke punten te halen en de gelsprijzen opstrijken.
    De gewone man/vrouw heeft zo geen kans om een leuk prijsje te bemachtigen, met een eerlijk opgeleid paard. Ze rijden je idd van de sokken. Kijk mij eens!

    Helemaal goed dat dit eens onder de aandacht komt!

  • Leid de Ruyter

    Ik wenste eens een amazone, die voor mij mocht starten veel succes….ik werd aangekeken met een gezicht: bemoei je er niet mee…
    Meerdere keren ben ik bij onze rijvereniging, ringmeester geweest bij dressuur wedstrijden en springwedstrijden. Bij de springruiters waren geen problemen, maar bij de dressuur…vreselijk! Op het laatste moment moesten de knoppen er nog opgezet worden, want als ik iemand opriep, kreeg ik te horen: nee, ik ben er nog niet klaar voor. Dan antwoordde ik wel eens, als je het hier nog moet leren, kan je maar beter stoppen met rijden.. En wat heb ik vaak een grote mond gekregen van die dressuurruiters. Nu ben ik op een leeftijd, dat ik dat toch echt niet meer accepteer.(65+)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook