Ga naar hoofdinhoud

Dressuurruiter Tommie Visser maakt tv-programma

Tommie Visser met Vingino
Foto Yvonne Termeer

Dressuurruiter Tommie Visser komt met een tv-programma. In het programma, dat wordt gemaakt door RTL Nederland, staan paarden centraal.

Visser werd het afgelopen jaar door RTL Nederland benaderd voor het maken van het programma. Hierin wordt iedere week een topruiter bezocht. Visser gaat mee op concours en ook informatieve items hebben een plaats gekregen. De planning is dat het programma in 2013 op de televisie te zien is.

Bron: Horses.nl / Hoefslag

2 reacties op “Dressuurruiter Tommie Visser maakt tv-programma

  • Marian Raven

    Super kans om de paardensport eens wat serieuzer over het voetlicht te brengen. Hopelijk gaat een programma als dit eens wat verder dan een journalist die nog nooit op een paard heeft gezeten nu wel op een paard te zetten.
    Naar aanleiding van een filmpje met Erben Wennemars in het genre van bovenstaande, plus een uitzending over Jeroen Dubbeldam en de Sjiem, heb ik de volgende email naar NOS gestuurd. Deze gaat vooral over springen, maar men kan zich voorstellen dat de training voor dressuurpaarden minstens zo intensief is.

    Andere Tijden Sport, 22 juli 2012.

    Prachtige documentaire over Jeroen Dubbeldam en de Sjiem. Geweldig dat Andere Tijden Sport dit heeft uitgezonden. Als paardensportbeoefenaar en liefhebber geniet ik hiervan.
    Toch heb ik nog een wens. Volgens mij weet iedereen die paardrijdt hoe moeilijk ècht goed rijden is, maar mensen die niet paardrijden denken hier over het algemeen vrij licht over. ‘Het paard doet immers al het werk’. Ik zou nog graag eens zien dat wordt belicht wat er allemaal nog meer komt kijken bij de training van de Internationale spring- en dressuurpaarden.
    Van de schaatsers weten we inmiddels hoe veelzijdig en intensief de training is, maar bij de paarden is het echt niet anders. Van 4jarig paard tot Olympische deelnemer is een jarenlang proces van trainen. Het paard moet kracht, coördinatie en snelheid krijgen, zodat hij na een aantal jaren in staat is op het maximale van zijn kunnen te presteren. In die jaren moet hij ook nog gezond en fit blijven en plezier in het werk houden, terwijl hij niet kan praten en niet met zijn ruiter ‘het werk kan evalueren’. Als ruiter moet je dus heel scherp blijven op de lichaamstaal van het paard. Gelukkig komt de wetenschap ook steeds meer beschikbaar voor de paardensport, want er zijn ook paarden die stug doorgaan, ook al zijn ze niet fit, wat dan op een onverwachts moment voor blessures kan zorgen.
    Het filmpje van Erben Wennemars bij Jeroen Dubbeldam maakt al duidelijk dat leren paardrijden niet zomaar wat is. Maar leren paardrijden, d.w.z. het ‘blijven zitten, sturen, gasgeven en remmen, dat leer je wel ongeveer in een jaar. Maar dan ben je nog lang niet goed genoeg om wedstrijden te rijden. Dan moet je nog leren heel fijngevoelig blijven zitten, sturen, gasgeven en remmen. Dan heb je kans dat het paard niet echt last meer van jou daar bovenop hem heeft en dat het er ook nog een beetje mooi uit gaat zien. Dat duurt weer een aantal jaren. Het kan zijn dat je dan zover bent dat je ècht goed gaat leren paardrijden en dus ook prijzen kunt gaan winnen.
    Dan moet je nog een héél goed paard hebben, maar dan ben je er nog niet, want dit paard moet ook goed opgeleid worden. Op de landelijke wedstrijden wordt maximaal 1.35m gesprongen (hoog en breed). Dit is voor het allergrootste deel van paardrijdend Nederland niet weggelegd, want ga er maar eens naast staan, dat zijn al hele kastelen om overheen te springen. De meeste mensen durven dat niet, maar ook veel paarden kunnen niet zo hoog.
    Internationaal zijn de hindernissen nog veel hoger, tot 1.60m.
    Heb je een paard die dit kan, dan moet hij nog leren om precies te doen wat zijn ruiter zegt. De parcoursbouwer bouwt namelijk, hoe hoger het niveau wordt, diverse moeilijkheden in, waarbij de ene keer het paard op kracht, de ander keer op rek aangesproken wordt en soms op beide tegelijk. Ook optische moeilijkheden worden ingebouwd. De ruiter heeft het parcours verkend en weet dit, maar het paard weet dit natuurlijk niet en zou zonder de begeleiding van zijn ruiter hopeloos in de knoei komen. De ruiter moet in zijn training zijn paard optimaal hebben voorbereid op alle situaties die hij in het parcours tegen kan komen.
    U mag er vanuit gaan dat op de Olympische Spelen het maximale gevraagd wordt qua hoogte, breedte en moeilijkheid.
    De training die het vergt om een paard hierop voor te bereiden en de verstandhouding die je met je paard op moet bouwen, zodat hij dit allemaal voor je wil doen is een grote kunst. Net als tijdens het moment supreme alles precies goed doen, zodat er geen fouten gemaakt worden (dit geldt voor alle sporten, vandaar dat Olympische Spelen zoveel onverwachte winnaars kent). Toen Jeroen Dubbeldam goud won, werd de gedoodverfde favoriet: Rodrigo Pessoa, met één van de beste paarden van de wereld, uitgebeld wegens 3x weigeren voor een hindernis. Had dit paard zich net even geblesseerd? Had dit paard het tot dan toe nooit echt moeilijk gehad en nu wel? Dus was het lichamelijk of psychisch? We zullen het nooit weten.
    Dit aspect, deze kunst, ben ik nog niet eerder tegengekomen op de televisie. Men laat een reporter, die nog nooit heeft paardgereden, op een paard zitten. ‘Ja, het is toch wel moeilijk.’
    In 1992 won de Nederlandse springploeg goud in Barcelona. Tijdens de uitzending ‘Sportman- vrouw- ploeg van het jaar’ werd een filmpje van deze mensen getoond, waarin ze in spijkerbroek de piste bekeken. Dat deze mensen in het dagelijks leven al gauw 10 paarden per dag rijden, daarna nog een aantal uren lesgeven en gemiddeld al gauw 80 uur per week werken weet niemand die niet zelf paardrijdt.
    Wat Anky van Grunsven allemaal heeft getraind weet ook niemand. Misschien dat daarom al die Olympische medailles die zij heeft gewonnen, individueel en met het team, niet op waarde geschat zijn (ze had toch echt sportvrouw van het jaar moeten worden).
    Het kan zijn dat het proces van trainen voor deze topruiters zo vanzelfsprekend is, dat zij de kunst hiervan daarom niet méér onder het voetlicht brengen in interviews.
    Misschien is hier een taak weggelegd voor de overkoepelende organisatie, de KNHS.

    Met vriendelijke groet,

    Marian Raven
    Donkerbroek

  • E. Vos

    Het zou eens leuk zijn als de gewone doorsnee ruiter/amazone die ook serieus met zijn paard bezig is in een mooi daglicht gezet wordt.
    Met alle respect voor de professionele paardensporters, maar verlies het merendeel van de paardenliefhebbers niet uit het oog !!!
    En dan kan daarin ook een stukje nuttige informatie over het houden van paarden verwerkt gaan worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook