Ga naar hoofdinhoud

Het sprookjesverhaal van Laura Graves en Verdades

Laura Graves met Verdades. Foto: Arnd Bronkhorst / www.arnd.nl

De afgelopen paar jaren behoorden Laura Graves en Verdades (Florett As x Goya) tot de absolute top van de dressuursport. De Amerikaanse en haar oogappel behaalden gedurende hun carrière indrukwekkende resultaten, met onder andere zilver op de Wereldruiterspelen in Tryon. Toch kwam het succes zeker niet aanwaaien. "Ik was altijd het meisje dat het zich niet kon veroorloven, niet kon doen en die het niet mocht hebben."

Laura Graves en haar moeder kochten Verdades van een video, maar eenmaal op Amerikaanse bodem bleek het hengstveulen bijna onhandelbaar. “Hij was zo groen, hij had tegen de tijd dat hij hier kwam nog nooit een halster aan gehad”, blikt Graves terug.

Slechte ervaring

Verdades werd na zijn vlucht erg ziek en moest in zijn quarantainetijd behandeld worden met antibiotica. Niet gewend aan omgang met mensen, bleek dat een grote uitdaging. “Zijn eerste ervaring met mensen betekende dat hij in een stal werd gehouden en werd geprikt met naalden. Best een moeilijke overgang, voor een jong paard dat alleen nog maar samen met zijn moeder op de wei had gestaan.”

Vertrouwen kwijt

Verdades werd na de quarantaine naar huis gehaald, waar Graves alle tijd en energie in hem stak. “We ontdekten dat hij niet snel iets vergat, als hij even zijn vertrouwen in je verloor.” De familie Graves vond uiteindelijk iemand die met de inmiddels driejarige ‘Diddy’ aan het werk wilde gaan.

Geen paraplu’s

Verdades liet goede progressie zien, maar toen de ruiter hem met een paraplu benaderde, ging het mis. “Diddy besloot dat de man nooit meer bij hem in de buurt mocht komen. Tot op de dag van vandaag kan je nog geen paraplu bij hem in de buurt openen.”

Veel stress

Graves besloot het zadelmak maken voor haar eigen rekening te nemen. “Op zijn rug zitten was niet zo zeer een probleem, maar het dekje en zadel op hem leggen veroorzaakte veel stress.” De familie Graves had geen rijhal, dus reed de amazone hem langs de weg, totdat hij bang werd en weer naar huis wilde. Graves, toen nog een tiener, begon zich af te vragen wat de lol daarvan was.

Verkoop

Hoewel de familie Graves vrijwel nooit paarden verkoopt, belandden ze op het punt de ruin te willen verkopen. Hij werd in training gezet. “Een week later belde de amazone op. Ze kon zich niet voorstellen dat ik op hem kon stappen en draven. Hij liet haar niet eens opstappen en ze vertelde ons hij zo ook niet verkocht kon worden.”

Twee kanten

De trainer kon Verdades op een gegeven moment rijden, maar Graves bleef hem ook rijden. Ze werd er een paar keer van af gebokt en brak haar kaak. Na haar herstel stapte Graves weer op. Hij was inmiddels vijf, maar nog steeds bang voor dekjes en zadels. “Anderzijds, als ik op hem zat, deed hij alles. Ik hoefde het maar te denken en hij deed het. Dit paard leek twee compleet verschillende kanten te hebben.”

Niet ‘het paard’

Op een gegeven moment reed Graves de ruin bij Madeline Austin. “Ze zei tegen me: ‘Weet je, dit is een paard met internationale kwaliteit’. Ik had daar geen idee van en was helemaal verrast. Maar toen ik hem op de trailer zette dacht ik bij mezelf: met geen mogelijkheid is dit ‘het paard’. Ik moet hem nog steeds verkopen.”

Zenuwen

Van verkoop kwam het niet, dus ging de amazone bij jurylid Anne Gribbons aan het werk als onbetaalde working student. De Amerikaanse leerde daar veel en reed zelfs haar eerste wedstrijd met Verdades. “Ik had altijd last van zenuwen en door de jaren heen had ik verschrikkelijke ervaringen met wedstrijd rijden opgedaan. Het was nooit een succes voor me, totdat ik Diddy meenam naar Wellington. Hij vond het geweldig en deed het alsof hij nooit iets anders had gedaan.”

Serveerster

In 2010 ging Gribbons aan het werk voor het Amerikaanse team. Graves’ ouders lieten haar naar huis kopen en besloten haar een jaar financieel te helpen. Daarna keerde ze weer terug naar Gribbons. Na haar dagen daar, ging ze aan het werk als serveerster en niet veel later als barkeeper om haar eigen appartement te kunnen veroorloven.

Naast de stal slapen

In het jaar daarna brak Verdades zijn kaak en Graves was bang dat hij nooit meer een bit in kon. Hij werd geopereerd en ze sliep vijf nachten lang bij hem. Na een tijd begon de ruin zich te vervelen en Graves begon hem weer te rijden. Met bit, maar zonder neusriem. Hij begon te herstellen en in 2012 trainde Graves hem op Lichte Tour-niveau.

Andere arm

Toen Graves vervolgens samen met haar partner Curt Maes een eigen stal had, begon ze met trainen bij Debbie McDonald. “Het was alsof ik altijd al één arm had gemist en Debbie mijn andere arm was.” Kleine veranderingen pakten groots uit en Graves maakte de overstap naar de Grand Prix.

In tranen

Ze bracht Verdades aan start op het Adequan Global Festival en hoopte daar gespot te worden. “Na mijn proef zag ik dat er niemand stond te kijken. Ik ging in tranen terug naar de stal en bedacht me dat ik het nooit tot de top van sport zou schoppen. Gedurende dat weekend vroeg ik me af: ‘Waarom scoor ik niet beter? Hij is zoveel leuker dan de andere paarden.”

Gespot

“Toen kwam Debbie naar me toen gerend. Ze hadden me gezien. ‘De potentie die we in jouw paard zien, is zoveel hoger dan bij de rest. Zeg me wanneer je een les wil, en ik ben er voor je’, zei ze tegen me. Plotseling was maakte feit dat ik ‘maar’ 64% had behaald niet meer uit.”

Het volgende talent

“Ik was altijd het meisje dat het zich niet kon veroorloven, niet kon doen en die het niet mocht hebben. Maar dat is juist waar je het volgende talent kan vinden.”

Bron: Dressage Today

Topics van dit bericht

Selecteer een topic en vind alle berichten over dit onderwerp onder "Mijn nieuws".
Lees meer over topics .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook