Ga naar hoofdinhoud

Tineke Bartels over kür met Jazz in bosstadion: ‘Dat was sprookjesachtig’

Tineke Bartels, hier met Jazz. Foto: Arnd Bronkhorst / www.arnd.nl

Nu CHIO Rotterdam in 2020 vanwege de coronamaatregelen niet door kan gaan, blikt de organisatie met een aantal topruiters, vrijwilligers en medewerkers terug op de hoogtepunten van de afgelopen 71 jaar. Dit keer met Tineke Bartels, zelf ooit begonnen als springruiter op het CHIO Rotterdam, later succesvol bij de dressuur en van 2006 tot en met 2011 directeur sportief dressuur.

Nooit eerder was Tineke Bartels in het Kralingse bos geweest, laat staan op het CHIO wanneer ze in 1967 als 16-jarige mocht starten in een nationale junioren rubriek. “Ik reed met mijn eigen paard Anitra en vond het ongelooflijk spannend. Sowieso was het voor mij al een hele wereldreis naar Rotterdam, ik was in die tijd nog niet veel gewend”, blikt Tineke Bartels terug. “Ik zie het nog voor me, het was een rubriek met twee manches en een brede sloot. De eerste manche sprong ze er zo over, maar de tweede manche stopte ze. Ik herinner me dat Henk Nooren ook in die rubriek startte. Hij was nog jonger dan ik en werd toen al gezien als supertalent. Rotterdam was toen één van de eerste wedstrijden, waar hij na zijn pony-tijd met een paard startte.”

Kür met Jazz

“Mijn mooiste herinnering aan mijn tijd als ruiter in Rotterdam is zonder twijfel de kür op muziek toen nog in het bosstadion op de zaterdagavond. Sprookjesachtig was dat. Het publiek hing met armen en benen uit het stadion. Eén jaar was het zo erg, dat de oude meneer Dura persoonlijk probeerde iedereen tegen te houden, ook mij. Hij herkende me niet met mijn gewone kleding. Echter de sfeer was zo waanzinnig, dat vergeet ik nooit. Ik reed toen Jazz en één van de andere combinaties was Anky met Bonfire.”

Dressuur naar hoofdstadion

“Mijn mooiste herinnering aan mijn tijd als directeur sportief dressuur is dubbel genoeg, dat ik heb gezorgd, dat de dressuur van datzelfde bosstadion verhuisde naar het hoofdstadion. Toen ik gevraagd werd voor de functie, was dat één van mijn punten die ik veranderd wilde hebben. Ondanks de sfeer vond ik, dat er te veel nadelen zaten aan het rijden in het bos, zowel voor de ruiters als het publiek.”

Eventing, springen en dressuur

Wat betreft mijn totale carrière als ruiter heb ik veel mooie herinneringen. Als ik echt hoogtepunten moet kiezen, kies ik er één voor elke discipline waarin ik heb gereden. In 1974 werd ik Nederlands kampioen in de eventing. In 1977 werd Imke geboren en met haar nog aan de borst (Bartels verontschuldigt zich voor de woorden, maar ze weet het niet anders duidelijk te maken, red.) wonnen we in Zwitserland goud met het team op het EK voor landelijke springruiters. In 1992 wonnen we op de Olympisch Spelen in Barcelona de zilveren team medaille bij de dressuur, dit was de eerste dressuurmedaille na de tweede wereldoorlog.”

Allergrootste band

“Dit alles heb ik natuurlijk te danken aan mijn paarden. Ook dat zijn er veel geweest, maar ik wil graag het trio noemen waar ik de allergrootste band mee had. Courage, hem reed ik in 1992 in Barcelona. Hij was niet het allergrootste talent, maar zat echt onder mijn vleugels, hij was super lief en ik had altijd het idee dat hij het echt speciaal voor mij deed. Jazz, mijn stoere kerel, ik hield echt van hem. Sunrise, die gelukkig nog steeds bij ons is. Ze loopt in de wei en is voor de hele familie speciaal. Ondanks haar dominantie heeft ze een heel charmant karakter.”

Doelen

Op de vraag of Bartels na al deze mooie herinneringen nog doelen heeft, antwoordt ze resoluut met nee. “Of misschien toch. Als je op de sport doelt dan is het goed zo, echter privé hoop ik, dat mijn leven nog lang zo doorgaat zoals het nu is. Dat ik nog lang gezond mag blijven en in het huis kan blijven wonen waar ik nu woon, met mijn kinderen en kleinkinderen om me heen.”

Financieel super spannend

Over de huidige situatie door corona zegt Bartels: “Laat ik negatief beginnen, want ik wil graag positief eindigen, dat zit in mijn karakter. Financieel is het momenteel super spannend, vooral op het gebied van evenementen, de wereld waar mijn zoon Gijs actief in is. We zijn echt nerveus en hebben op dit moment geen idee over de toekomst. Op het gebied van sport zijn de gevolgen wat minder groot, we hopen snel de trainingsweken te kunnen hervatten.”

Meer tijd

“Positief is dat de buitenlandse klanten er gewoon zijn. Zij wonen in appartementen op het terrein en zijn serieus aan het werk. Ook positief is dat ik wat meer tijd heb dan normaal. Ik geniet echt elke dag van alles thuis, het is schitterend op ons terrein en ik realiseer me hoe goed we het hebben en hoe uniek het is om met de hele familie op één terrein te kunnen wonen en werken.”

Voorbeeld aan springruiters

Tenslotte krijgt Bartels de gelegenheid het gesprek zelf af te sluiten. “Ik hoop dat we snel weer aan de gang kunnen. Ik denk dat we een voorbeeld moeten nemen aan de springruiters, die meer ambitie hebben om weer op pad te gaan om zich te meten met elkaar en te kijken waar ze staan. We hebben inmiddels een poos kunnen trainen, we zijn weken bezig geweest om onze paarden en ons zelf te verbeteren en dat moeten we nu maar weer laten zien aan elkaar en alle dressuurliefhebbers. We moeten laten zien dat de communicatie met onze paarden beter is geworden, want dat is het mooie van dressuur, het niveau stijgt naarmate de communicatie tussen mens en dier beter wordt.”

Bron: CHIO

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook