Ga naar hoofdinhoud

Goede voornemens

John SwaabAan het begin van een nieuw jaar besluit je vaak een aantal dingen beter te gaan doen dan in het verleden. Goede voornemens noemen we dat. Voor sommige mensen betekent dat ophouden met roken, anderen willen lijnen en dus minder eten. Ook zijn er die willen gaan sporten om hun lichamelijke conditie te verbeteren.

Als je met je studie of werk bezig bent, neem je je voor harder te gaan werken om het resultaat te verbeteren. Alles is er dus op gericht in het komend jaar je leven een positieve impuls te geven. En omdat deze column in De Paardenkrant wordt gepubliceerd, komen we dan bij de goede voornemens in de paardensport. Bijvoorbeeld, u raadt het al, het opleiden van mensen die na hun opleiding in staat zijn paarden op klassieke wijze af te richten en op te leiden. En ik heb het dan niet over Grand Prix-niveau maar over de basis. Populair gezegd: de knoppen voor de B en L dressuur aan het paard bevestigen. Het leren op kleine hulpen te reageren. Met andere woorden gebruiksklaar maken voor de recreatie of de sport.

Gelooft u mij, dit is de belangrijkste fase in de opleiding en africhting van een paard: de kennismaking met het dominante wezen (mens) die – om zijn wensen kenbaar te maken – alleen maar beschikt over lichaamstaal en hopelijk genoeg verstand heeft om daarmee om te gaan. Wetende dat een paard niet is staat is, zoals mensen, verstandelijk te combineren dat wanneer je zwart met wit vermengt je grijs krijgt en dat is maar gelukkig ook voor ons. Want als het paard dat wel zou kunnen begrijpen, zou hij misschien wel lekker in de manege gaan liggen en was er geen mens die hem nog kon zadelen of inspannen.

Als je deze stelling betrekt, dan word je niet kwaad op je paard als hij je niet begrijpt, maar vraag je het opnieuw. Net zolang totdat hij je wel begrijpt, zodat je hem kunt belonen. Als ik een jong paard iets wil leren, dan is alles wat hij niet begrijpt vanzelfsprekend voor mij, en alles wat hij wel begrijpt een wonder. Bij het eerste word ik niet kwaad, bij het tweede heel erg blij en dat laat ik hem duidelijk blijken door te belonen.

Als ik met mijn Remonteschool in staat zou zijn een aantal mensen dit bij te brengen en het zitten op een paard zodanig te verbeteren dat er middels lichaamstaal kan worden gecommuniceerd en op die manier het paard de basis kan worden bijgebracht, dan is mijn 2011 geslaagd.

John Swaab, columnist
Deze column verscheen vrijdag 28 januari 2011 in De Paardenkrant.

7 reacties op “Goede voornemens

  • Ela

    Dan is 2011 voor U & voor mij geslaagd…dat MOET lukken!!!! We gaan ervoor met veel plezier.

  • Laura Ginsel

    U bent al hard op weg, al begonnen met zitlessen in 2010, een aantal deelnemers doet nog steeds mee….
    Zelf heb ik een zitles cadeau gekregen van twee cursisten waar ik afgelopen week gebruik van heb gemaakt, ik vond het een eyeopener, ik weet weer waar ik op moet letten!
    60 jaar maar nooit te oud om te leren!

  • marja de rek

    ik zou graag meer weten van de Remonteschool, ik kan er niet zo veel over vinden. Tips?
    bij voorbaat dank

  • tineke

    Petje af voor dit initiatief en deze duidelijke stellingname, daar was wel behoefte aan in nederlands dressuurland. Vele wedstrijdruiters heb ik voorbij zien gaan in de competitie, mensen waaraan je niet graag je paard wilt uitlenen of laten berijden enkel en alleen om het feit dat zij nooit hebben leren “zitten” en de “onafhankelijke hulpen” hebben leren geven. De basis ontbrak nogal eens!
    En wat doe je op een wedstrijd als je punten wilt halen? Je forceert het paard tot dingen waartoe hij niet in staat is of omdat jij hem te veel in zijn bewegingen belemmerd.

    Heel hartelijk bedankt hr Swaab

    een ex-cursiste

  • saskia stoker

    Prachtig verwoord en fijn om te lezen!!!!

  • Sharon van Wijnen

    Om meer te weten te komen van de Remonteschool, is het beste om telefonisch contact op te nemen met de heer Swaab persoonlijk: 06-53540850

  • Rinda

    Een goede ruiter hoort zijn paard praten, een uitstekende ruiter hoort zijn paard zelfs fluisteren maar een slechte ruiter hoort zijn paard niet eens schreeuwen!

    En wat zijn er veel paarden die schreeuwen, is dat vreemd nee, niet als je kijkt naar hoe er vandaag de dag les wordt gegeven in manege’s ik wil niet zeggen dat het in alle maneges slecht is maar een aantal zou de deuren toch moeten sluiten in mijn ogen, alleen al vanwege de minder dan matige instructeurs(niet allen!) Ik ben een enthousiaste beginner te paard maar niet onnozel, ik lees heel wat af en door dat mijn pa zelf fokker(merriehouder) is geweest wist ik al het een en ander o.a. dat je een paard niet moet dwingen, daar heb je niks mee gewonnen en alles mee verloren!

    Ik ben met name geintresseerd in de klassieke dressuur en centred riding, ik probeerde dat dan te integreren in de les die ik kreeg, met als gevolg dat ik nogal eens in de clinch lag met mijn instructeur……ik vraag om het hoe en wat en waarom, nou leg me dan maar eens uit hoe ik moet zitten,……hoe vind ik balans en hoe krijg ik die stille benen!?

    Ik kan blijven zitten op een paard dat heb ik wel geleerd en ja ik ben over mijn angst heen gekomen, ik durf weer te galoperen, heerlijk als angst goede vrienden met je is geworden!

    Maar toen ik laatst dan weer eens op onze eigen paarden zij mijn zus heel eerlijk “Rinda stop maar met die lessen en neem zitlessen” en ze heeft gelijk, ik wil een onafhankelijke zit ontwikkelen, ik hoef geen topamazone te worden, ik wil netjes leren paardrijden zonder dat ik mijn paard hinder en dat leer je niet op de manege, das me inmiddels wel duidelijk!

    Ik ben het dan ook eens met wat de heer Swaab stelt!

Reacties zijn uitgeschakeld.

Lees ook