Ga naar hoofdinhoud

Moet techniek het juryoog gedeeltelijk vervangen?

[email protected]
Dressuurruiter Peter de Boer pleitte afgelopen week voor het gebruik van technische hulpmiddelen, bijvoorbeeld de objectieve bewegingsanalyse met behulp van computercamera’s of de teugeldrukmeter. Ervan uitgaande dat techniek het juryoog deels kan vervangen, zou je dat winst voor de sport vinden? En zou je als jurylid met een beperktere rol – bijvoorbeeld de beoordeling van het algemene beeld – ook genoegen nemen?

Van: Paardenkrant-Horses.nl
Aan: Ghislain Fouarge, Karin Retera, Mara van Hoey Smith

 


Van: Ghislain 

Ghislain Fouarge, vijfsterren Grand Prix-jurylid.
Foto:
Arnd Bronkhorst / www.arnd.nl

Dit is wel iets wat bij de FEI speelt. Van buitenaf zijn er mensen die hier achter staan en dat aanmoedigen, alleen hebben zij weinig verstand van jureren. Door deze techniek gaat het gevoel voor het goedgaande paard verloren. Een goed opgeleid jurylid heeft veel ervaring en rijkunstig inzicht nodig om te kunnen bepalen of een paard op een juiste manier afgericht is en voorgesteld wordt. Je kunt dat niet aan een computer of apparaat overlaten, bijvoorbeeld de teugeldruk meten per computer. Er zijn blijkbaar niet zoveel mensen meer die weten wat aanleuning betekent. Bij een correcte aanleuning heeft men actieve voorwaarts bewegende achterbenen nodig, die de opgewekte energie over een soepele rug naar de handen van de ruiter voert, die uiteraard nooit mogen terugwerken. Correcte aanleuning bestaat dus uit achterbenen, soepele rug en hand. Druk op de teugels meten heeft geen enkele zin, omdat deze voorwaarden onoplosbaar met elkaar verbonden zijn. De ‘druk’ hangt gedeeltelijk af van de bouw van het paard, maar voornamelijk van de graad van zelfhouding c.q. het africhtingstadium van het paard en is dus niet voor ieder paard gelijk. Het herkennen van het juiste gevoel van de ruiter is wat jureren juist moeilijk maakt.


Van: Karin 

Karin Retera, KWPN-jurylid en Grand Prix-jurylid.
FOTO LONNEKE RUESINK

Zolang de score afhankelijk is van wat het menselijk oog heeft waargenomen en datgene wat hij gezien heeft, verwerkt heeft in zijn brein, zal de uitslag per definitie subjectief zijn en dus aanleiding tot discussie. Ik zou daarom voorstander zijn van alles wat zou kunnen bijdragen aan meer objectiviteit. Als we daarvoor technische hulpmiddelen moeten inschakelen dan vind ik dat prima. Wel zal een camera veel gedetailleerder kunnen waarnemen dan een mens en zullen er resultaten uitrollen die wij helemaal niet gezien of verwacht hadden. Volgens welke richtlijnen zouden we dan moeten trainen? En hoe moet je dan reglementen vaststellen? Het zal echt zo simpel niet zijn zoals Peter het stelt. Ik heb niks tegen een beperktere rol van de jury, maar niet om het totaalbeeld vast te stellen. In de praktijk blijkt dat daar nou net de grootste verschillen uit voortkomen.


Van: Mara 

Mara van Hoey Smith, Grand Prix-jurylid.

Dat techniek het juryoog deels kan vervangen zou uiteraard winst voor de sport opleveren. Technische metingen van teugelhulp en takt kunnen al zo een verduidelijking opleveren voor de ruiter wat betreft de beoordeling door de jury van de verrichtingen tijdens de uitvoering van de proef.
Mijns inziens is het echter strikt noodzakelijk dat elk onderdeel op de juiste wijze en volgens de juiste normen beoordeeld wordt. Geen enkel technisch hulpmiddel kan de souplesse, rechtgerichtheid, ‘smakelijkheid’ van aanleuning, kantelen, tong, gebruik achterbeen, ruggebruik enzovoort meten.
Om tot een juiste beoordeling van elk onderdeel te komen is het juiste oog hiervoor van een kundige jury nodig. Elk onderdeel dient beoordeeld te worden vanuit de eisen van het ‘totaal pakket’. Omdat ieder onderdeel verrassend anders kan zijn dan de uitvoering van de vorige onderdelen, kan men niet zonder meer volstaan met een ‘algemeen beeldcijfer’.

Deze [email protected] verscheen woensdag 29 maart in De Paardenkrant. Nog geen abonnee? Sluit dan hier een (online) abonnement af.

2 reacties op “Moet techniek het juryoog gedeeltelijk vervangen?

  • Frans Berings

    Ghislain brengt hier mooi onder woorden wat bedoeld word met harmonie, waarbij alle spieren van het paard harmonisch samenwerken en er aanleuning ontstaat. Hoeveel gewicht de ruiter hierbij in de hand heeft is dan niet bepalend. Volgens Peter kan een een ruiter prima trainen om 100kg in de hand er heel fijn uit te laten zien, dat is nieuw voor mij, want ik heb nog nooit in de 60 jaar dat ik nu meeloop een afgedwongen vertoning gezien die er fijn uitzag!

  • Maarten Aerts

    Misschien kunnen we dan ook ineens robots op onze paarden zetten?
    Of waarom niet, allemaal op een mechanisch paard en hij die volgens de computer de beste hulpen geeft wint het lintje!
    Jurering kan soms enorm frustrerend zijn, toegegeven, maar alles door een pc laten doen is volgens mij écht een brug te ver….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook