Ga naar hoofdinhoud

Beste Karin

Opinie
Foto Lonneke Ruesink

Beste Karin, je schreef een interessant betoog over de werking van het onderbewustzijn. Ik weet alleen niet zeker of we je collega-juryleden allemaal aan de mindfulness krijgen. We krijgen het jurygilde niet eens tot het besef dat er iets heel vreselijk mis is met de ‘sport’ dressuur. En dat we de juryleden nodig hebben om er meer een sport van te maken.

Eerlijk gezegd vind ik dat jouw betoog de ellende van de situatie alleen maar onderstreept. Dikke voldoendes geven voor een sterk haperende overgang heeft helemaal niks met het onderbewustzijn te maken. Dat is gewoon slecht jureren. Een 4 geven voor de eerste uitgestrekte draf met twee patsers erin en vervolgens diezelfde 4 voor de tweede uitgestrekte draf met één grote fout geven is gewoon slecht jureren.

Slecht jureren

Toen Nip Tuck en Totilas onregelmatig over de diagonaal gingen, zag iedereen dat. Direct. Alleen een schrikbarend aantal juryleden van de hoogte klasse zag het niet! Slecht jureren. Punt.

“Ik verwijt de juryleden niets”, schrijf je naar aanleiding van de video-column van Rick Helmink. Daar zit denk ik het probleem. Eerst was het de positie waar het jurylid zat waardoor juryverschillen ontstonden, nu is ons onderbewustzijn de schuldige. Begin, zou ik de juryleden willen vragen, bij jezelf, bij de vraag of jíj het misschien toch beter had kunnen doen.

Onsportieve sport

Het staat al lang vast hoe het komt dat de dressuur zo’n onsportieve sport is, dat hebben de door jou bestudeerde neuropsychologen jaren geleden al geconstateerd. Juryleden staan voor een onmogelijke opgave nu het menselijke oog en brein niet in staat zijn een dressuurproef volledig te analyseren en te beoordelen. Juryleden missen daardoor stukjes van de ‘film’ en vullen dat in vanuit – inderdaad – hun onderbewustzijn. In het geval van Dujardin is het evident waar dat toe leidt.

Voorkomen dat er iets verandert

Het zou helpen, beste Karin, als jij en je collega’s tegen de FEI zouden zeggen: hou op met het onmogelijke van ons te vragen, laten we de beoordeling aanpassen aan wat we wél kunnen. Maar nee, de juryleden staan al zo lang als ik de dressuur volg vooraan om te voorkomen dat er ook maar iets verandert.

Promotie-degradatie

Ik zie meer in een promotie-degradatieregeling voor goed en slecht functionerende juryleden dan in mindfulness. In 2015 werd één van de juryleden die de kreupele Totilas over het hoofd zagen beloond met een reisje naar de Olympische Spelen! Jij wil het jurylid dat topcijfers geeft voor een proef met vijf, zes patsers erin een mentale training geven, ik zou zeggen: degraderen die hap.

Het wordt tijd dat de dressuur zich gaat zien als een sport. Als Cornado één foutje maakt, moet Marcus Ehning de gevolgen daarvan al accepteren. In de dressuur kunnen de toppers zich heel wat meer permitteren. Onsportief! Fout!

Oplossing

Ik zou het op prijs stellen, beste Karin, als je met een oplossing zou komen. In plaats van met een verklaring/excuus. De oplossing zou kunnen zijn: de wereldtop begint gewoon aan de proef met min drie procent, om het duidelijk aanwezige vooroordeel van de juryleden te compenseren. Een andere, voor televisie zelfs te prefereren maatregel zou het gemaskerd bal kunnen zijn: alle deelnemers verkleden zich tot onherkenbare personages.

Dienstbaar aan de sport

Maar het meest verkieslijke zou toch zijn als we met z’n allen, als redelijke mensen, geadviseerd door wetenschappers, zouden kiezen voor een transparanter juryformat. Hoe dat zou kunnen is al lang bekend. De alles omvattende taak van de juryleden moet in stukjes worden geknipt. Nu moeten de juryleden nog over hun eigen schaduw heen willen springen, een kleinere rol accepteren en zichzelf echt dienstbaar maken aan de sport.

Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur

[email protected]

Lees ook: 

https://www.horses.nl/sport/karin-retera-over-dujardin-proef-de-juryleden-valt-niets-te-verwijten/

https://www.horses.nl/sport/column-rick-helmink-videohandboek-jureren/

 

6 reacties op “Beste Karin

  • Pim Koudijs

    Beste Dirk Willem,
    Werkelijk genoten van je column. Allereerst was ik erg onder de indruk van de score van Charlotte Dujardin toen ik die bij jullie op de site las. In eerste instantie dacht ik: dat belooft wat voor Tryon! Maar na het zien van de beelden was ik even totaal gedesoriënteerd (lees: de weg kwijt). Maar omdat ik geen deskundige ben wijtte ik dat aan mijn onkunde.

    Na het lezen van het stuk van Karin dacht ik bij mezelf: toch klopt het ergens niet dat ik nu moet lezen dat het niet aan de objectiviteit van de juryleden lag maar aan allerlei moeilijke psychische zaken waar ik al helemaal geen kaas van heb gegeten. Wat ik wil zeggen is: dank je voor je tekst en uitleg in je geweldige column. Ik begin weer een beetje in mezelf te geloven.

    Met groet,
    Pim Koudijs

  • Dick de Jong

    De heer Rosie heeft hierin helemaal gelijk. Hoewel ik de argumenten van Karin wel begrijp maar een goed jurylid zou zich niet door dat soort dingen bewust of onbewust niet moeten laten beinvloeden. Ik kreeg toen ik het artikel van Karin las een beetje het idee dat ik eerst mijn aluminium pyramide op mijn hoofd moest zetten. Een beetje te zweverig en de gemaakte fouten teveel goed praten. Een goed (internationaal) jurylid is ook topsporter en moet goed opgeleid en goed voorbereid beginnen en puur naar de proef op dat moment kijken en niet naar het verleden. Dan wordt de dressuursport een eerlijke sport. Aan de FEI is het om te zorgen dat het jurylid dus goed wordt opgeleid en goed voorbereid in zijn juryhokje kan plaatsnemen.

  • Irene

    Mooi verwoord.

  • H. Paerels

    Moeten we ons niet eerst eens afvragen wat we nu eigenlijk willen zien in de ring?
    Wat zegt het FEI hierover en jureren deze juryleden daar wel of niet naar?
    Bestaan überhaupt zgn. “Foutloze proeven”? Mijns inziens niet.
    Is het niet zo dat de graad van africhting altijd het belangrijkste item zou moeten zijn ipv de uitvoeringsfoutjes, wat een kwestie is van “bijschaven”.
    Tegen dat licht bekeken kan ik niet anders concluderen dat de graad van africhting het hoogst ligt bij Dujardin.
    Is deze combinatie echter rijp voor dit werk en dit niveau? Nee, dat is duidelijk van niet.
    Maar zijn de andere combinaties dat wel? Combinaties die door en door de proeven en kunstjes er feilloos en “foutloos” in hebben gestampt, maar waarvan het gehele Skala níet af te lezen is van het paard?
    Tja, …. wat willen we zien in de ring?
    Wat wordt er hier in Nederland nog onderricht aan zowel instructeur, jurylid en ruiter?

  • Fem

    Ik vind alle drie de artikelen iets missen. In de column van Rick Helmink mis ik onder andere hoe het gewaardeerd zou moeten worden volgens de FEI normen of regels. Bijvoorbeeld Hoe zwaar moet aangalopperen afgestraft worden? Ik kan me voorstellen dat je dit minder zwaar afgestraft als bijvoorbeeld onregelmatigheden in de beweging. Pas als je dit soort dingen weet dan kun je pas oordelen of het jureren goed of slecht is gebeurd. Karin spreekt over onderbewustzijn en onbewuste beïnvloeding door eerder waargenomen prestaties. Dat zou natuurlijk nooit van invloed mogen zijn. Het is de prestatie van dat moment die bepalend moet zijn voor de score. Het siert haar dat ze het voor haar collega’s wil opnemen maar het zijn volwassen mensen mensen die dat ook wel zelf kunnen. Ook op de mening van Dirk Willem Rosie valt van alles op en aan te merken. In een promotie degradatie systeem zie ik helemaal niets. Want wie gaat dan weer die juryleden beoordelen of ze het wel of niet goed hebben gedaan. Dat is gewoon niet te doen. Kijk als je nu echt futuristisch wilt denken dan zie ik meer in elektronische techniek. Het is immers al mogelijk om door het aanbrengen van bepaalde stickers op het paard de beweging door computers te laten analyseren. Maar goed Ik denk dat we dan nog wel een decennia verder zijn. Ik denk dat het veel interessanter is om eens naar de FEI regels omtrent de uitvoering van de proeven te kijken en in hoeverre die wel of niet duidelijk zijn of misschien achterhaald en moeten worden vernieuwd. Het zou misschien ook niet onverstandig zijn om eens te gaan kijken hoe ze dat in de Turn wereld hebben geregeld. Het enige positieve aan deze drie artikelen vind ik dat het in ieder geval de discussie op gang brengt en Laten we hopen dat er iets goeds uit voorkomt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook