Ga naar hoofdinhoud

Missen dressuurruiters handigheid om in bijzondere situaties met paarden om te gaan?

Van: De Paardenkrant
Aan: Judith Ribbels (dressuur- en springamazone), Cor Loeffen (NHB-instructeur), Emmelie Scholtens (dressuuramazone)
Instructeur, jurylid en ORUN-examinator Peter Versteijnen stelde in zijn Kettingbrief dat ruiters en amazones die alleen maar dressuur rijden vaak de handigheid en het ‘horsemanship’ missen om in bijzondere situaties met paarden om te gaan. Daardoor ontbreekt ook een stukje plezier. ‘Het zal toch niet voor de lol zijn dat veel dressuurruiters aan het touw door een begeleider naar de rijbaan worden gebracht’, aldus Versteijnen. Heeft hij gelijk, of zijn ererondes met veel stampei ook weggelegd voor dressuurruiters?


Judith RibbelsVan: Judith
Belangrijk is dat de jeugd zich niet zo snel moet specialiseren. Hierdoor worden ze handiger in het oplossen van moeilijke situaties. Natuurlijk zou het niet nodig hoeven te zijn dat dressuurruiters aan een touwtje de ring in begeleid worden. Maar vergeet niet dat de fokkerij dusdanig veranderd is, met hoog in het bloed staande dieren, dat het soms echt niet verantwoord is een prijsuitreiking te rijden. Veiligheid voor ruiter en paard moet voorop staan.
De huidige dressuur is van dusdanig niveau dat paarden onder hoogspanning het uiterste van hun kunnen laten zien. Springpaarden daarentegen zijn meer ‘toeters en bellen’ gewend. In volle galop door de ring gaan, is voor deze paarden dagelijkse kost! Daar komt bij dat de prijsuitreikingen tegenwoordig ook niet mis zijn. Het zou denk ik welkom zijn de dressuur minder afgeschermd te maken, zodat een prijsuitreiking normaal plaats kan vinden zonder de veiligheid in het geding te brengen.


opi1- Cor Loeffen (midden) (Large)

Van: Cor
Vroeger deden ruiters met één paard aan alle disciplines mee. Zo kwamen zowel ruiter als paard met onder meer springen, dressuur en vier- en achttallen in aanraking. Tegenwoordig wordt er vroeg gespecialiseerd, terwijl juist ponyruiters in alle disciplines ervaring moeten opdoen. Ik denk dat hierin ook een taak voor de KNHS is weggelegd, bijvoorbeeld via ponyspelen.
Dat alles aan de dressuurpaarden ligt omdat ze hoog in het bloed staan, is onzin. De springpaarden staan nog hoger in het bloed en zijn prima te rijden. Wel is het belangrijk een paard te kopen dat bij de doelstelling van de ruiter past. Je kunt het vergelijken met de koop van een auto. Als ik een Formule 1-wagen koop en er enkel mee op de autoweg wil rijden, heb ik meer kans op ongelukken dan met een simpele auto, door de mogelijkheden van de auto die ik onbenut laat. Wat betreft het aan de longe naar de ring begeleiden is het heel simpel: gewoon verbieden, dan moeten ze wel en leren ze het vanzelf.


opi1- Emmelie Scholtens met Astrix (Large)

Van: Emmelie
Je kunt niet alle dressuurruiters over één kam scheren. Er zijn meerdere dressuurruiters met handigheid die ook in bijzondere situaties goed met hun paard om kunnen gaan. Ik heb eerder zelf ook gesprongen en ga nu met alle paarden het ruiterpad op. Maar veiligheid moet vooropstaan en ik vind het geen probleem als iemand aan het touw naar de ring wordt begeleid.
Natuurlijk moeten paarden gehoorzaam zijn, maar met jonge paarden is het soms wel beter voor paard en ruiter als iemand meeloopt. Al is het natuurlijk niet zo dat je bij het minste of geringste direct aan een touwtje begeleid moet worden. Dan leert je paard nooit om zelf door te lopen. Prijsuitreikingen vind ik een heel ander verhaal. Sommige paarden kunnen hier nu eenmaal wel tegen, anderen niet. Al kunnen ze er natuurlijk geleidelijk wel aan wennen, maar dan moet dit wel met beleid gebeuren.

Deze [email protected] verscheen donderdag 4 april 2013 in De Paardenkrant.


Poll

Aan een touw naar de ring begeleid worden moet verboden worden. Lees meer

Laden ... Laden ...

11 reacties op “Missen dressuurruiters handigheid om in bijzondere situaties met paarden om te gaan?

  • Annelies Buuron

    Veiligheid staat voorop !! Voor paard ruiter en omstanders !!

  • Ellen Scheper

    Ik ben het helemaal met Peter eens. Maar laten we dan beginnen met de instructie. Je kunt kiezen tussen allround en dressuur. Instructeurs die alleen de dressuur doen zullen niet gauw een sprongetje neerzetten, dus leren de ruiters niet onder begeleiding springen. Een hele slechte zaak. Als je instructeur wil worden moet je van alle markten thuis zijn. Dus ophouden met die splitsing en alle instructeurs allround laten doen.

  • Jennifer Vermee

    Het is goed als kinderen leren om wat hindernisjes te nemen en lekker door de bossen te crossen. Op die leeftijd zijn ze ook niet bang en het is belangrijk om een kind zonder angst voor paarden en voor wat er eventueel zou kunnen gebeuren te laten opgroeien. Hier zie ik een rol weggelegd voor de overbezorgde ouders die vaak banger zijn dan hun kroost. Maar als een kind op een gegeven moment volgens zijn talent en interesse aangeeft de dressuurkant op te willen gaan, dan mag je dat ook niet krampachtig tegenhouden. Belangrijk is dan weer wel dat ze genoeg de kans krijgen om te oefenen in de omgang met paarden en om ze zoveel mgelijk te leren hoe ze zelf moeilijke situaties kunnen oplossen. Als mams de pony constant vasthoudt of het beestje wordt een dik uur aan een behoorlijk tempo gelongeerd voordat het kind er op gaat, dan leert zo een kind nooit omgaan met een frisse pony. Veiligheid staat zeker voorop, maar het valt me op dat dressuurmensen steeds banger worden. Ik zie het overal rond mij. De prachtigste paarden worden aangekocht, maar bij de minste misstap doet de ruiter het in zijn broek van de schrik. Akkoord, niet iedereen is even heldhaftig en dat hoeft ook niet, maar als je met paarden om gaat moet je een zeker niveau van durf hebben. Alleen dan kun je ontspannen met ze om gaan en breng je die ontspanning ook over op je paard en dat geeft volgens mij veel minder kans op ongelukken. Als je steeds maar ervan uit gaat dat er iets mis zou kunnen gaan dan maak je jezelf alleen maar bang en kun je een lastige situatie niet goed opvangen. Waarmee ik overigens niet pleit voor nonchalance want dat kan dan weer nefast zijn voor de veiligheid van ruiter en paard. Maar ga ervan uit dat vallen erbij hoort en dat het altijd kan gebeuren dat je paard het op een lopen zet. Maar ga er niet van uit dat dat per definitie slecht afloopt. En wees eerlijk ten opzichte van wat jezelf kan. Als je zelf verschrikkelijk nerveus en angstig van aard bent, blijf dan weg van de hittepetitjes ook al zijn ze nog zo mooi. Er zijn zat rustigere paarden die echt niet lelijk zijn en die ook een best leuk proefje kunnen lopen, maar waar de ruiter ontspannen en met een gerust hart op kan gaan zitten. Dat is leuker voor ruiter, paard en toeschouwer.

  • Edith Louw

    Het zijn vaak niet alleen de ruiters (ook in andere takken van paardensport) maar ook de paarden die veel ervaring missen. Vaak jonge dieren (met 12 ben je als paard tegenwoordig al bijna aan je pensioen toe) paarden die zeer gespecialiseerd gefokt, gehouden en getraind worden. Te veel op stal en in de binnenbaan…

    Laat ook dressuurpaarden meer in groepen buiten lopen en ze zullen al een stuk minder heftig reageren op andere paarden. Neem ze mee naar buiten, rijdt desnoods met de trailer naar een omheind buitengebied als je niet door het verkeer durft.
    Misschien is springen voor sommige ruiters te heftig, maar je kunt met balken, staanders en pionnen ook een slalom maken, drafbalken leggen, gebruik je creativiteit! En haal dat ponymeisje van vroeger weer boven. Ga niet alleen trainen, maar heb ook gewoon plezier met je paard. In dit opzicht kunnen wedstrijdruiters nog veel leren van doorgewinterde recreatieruiters.

    Zonde van je tijd? Echt niet. Het zal de ontspanning, souplesse en het vertrouwen in elkaar versterken. En dat laat zich zien, ook in de ring! Bonus: je wordt er ook nog handig van in “bijzondere situaties”.

  • Bianca Schoenmakers

    Zonder alle dressuurruiters meteen over een kam te willen scheren, denk ik dat Peter Versteijnen hier wel een goed punt heeft.
    Ik denk niet dat dressuurpaarden sensibeler zijn, dan springpaarden, maar ik denk dat sommige van hun ruiters dat wel zijn, want ook wanneer je springbloed in de dressuurring ziet, is die vaak heel erg speciaal en sensibel, volgens dit soort ruiters.
    Nou is het voor een springpaard ook iets makkelijker om met een angst om te gaan, omdat een schrikreactie in de ring, niet direct strafpunten hoeft te kosten. Zo kan bijvoorbeeld een springpaard dat panisch is voor wapperende dingen, toch foutloos springen in een ring met vlaggen, omdat deze paarden na een angstig moment vaak weer snel gefocust zijn op de sprong en dat hoeft dan geen strafpunten te kosten.
    In een dressuurproef ligt dit natuurlijk veel ingewikkelder, omdat een schrikreactie vaak meteen een mindere oefening oplevert en spanning veroorzaakt bij zowel paard als ruiter, wat dan weer lagere punten veroorzaakt. Ook omdat het paard, naast de ruiter om zijn rug, weinig tot geen afleiding heeft van het ‘enge’ding, wat bij springpaarden dan weer wel zo is.
    Daarom kan ik goed begrijpen dat ‘enge’ dingen rondom de dressuurring vermeden worden. Helaas slaan veel ruiters hier dan in door, door buiten de wedstrijdring al het ‘enge’ te vermijden en hun paard dus nergens aan te laten wennen, waardoor de ruiters zelf niet wennen aan een eventuele schrikreactie van het paard en waardoor die ruiters dan vaak al gespannen raken wanneer ze verwachten dat hun paard ergens schrik van kan gaan hebben.
    Misschien moeten dus juist maar niet alle ‘enge’ dingen rondom de ringen op gewone basiswedstrijden weggehaald worden, zodat deze groep dressuurruiters die normaal al het spannende uit de weg gaat, nu deze dingen juist gaan leren opzoeken, om op concours niet voor verassingen te komen staan en dan, net als springruiters, zelf hun (jonge) paard zonder begeleiding naar de ring kunnen rijden.

  • Laura Ginsel

    Er zijn veel mensen met paarden en maar weinig “paardenmensen”, ben het helemaal met Peter en Cor eens. Het ligt niet alleen aan de hoog in het bloed staande paard, er wordt gewoon te weinig “gedurft”, hoeveel mensen durven er tegenwoordig niet eens een buitenritje te maken met hun paard? Er zijn er zoveel die het vertrouwen niet hebben, dan vind ik wel dat veiligheid voorop moet staan,als je al geen controle en lef genoeg hebt om een polderrondje te stappen dan moet je zeker geen prijsuitreiking willen rijden, en Ellen Scheper heeft een goed punt!

  • eddy Crul

    Dit zal wel waar zijn ,alhoewel we niet alle ruiters en amazones over dezelfde kam moeten scheren.
    Dressuur is allicht de minst spectaculaire en minst gevaarlijk discipline en daardoor ervaren deze ruiters en amazones niet dezelfde belevenissen op hun paard zoals bvb bij springen.Ik stel dit ook vast bij mijn eigen dochter,die het gevaar zoveel mogelijk zal trachten uit de weg te gaan.
    Maar wat heeft dit te maken met een stukje plezier dat je mist? De ene heeft zijn plezier met gevaarlijke momenten te paard mee te maken en de ander geniet van minder gevaarlijk paardrijden.
    Wat het touwtje betreft waarmede sommige dressuurcombinaties naar de ring worden gebracht,dit zou ik eerder zien als een veiligheidsmaatregel van verstandige mensen die hun paard kennen en er dus een reden voor hebben.
    Wij hebben oa een hengst (zeer braaf) die zich uitzonderlijk eens zou durven rechtstellen.Ook wij gebruiken met deze hengst een langer touw om hem naar de ring te brengen. In geval het paard zich dan opricht hebben we het paard onder kontrole en vermijden wij eventuele schade of verwondingen bij andere aanwezigen.Dit is gewoon risicobeheersing,maar ja, iedereen beslist voorzichzelf hoeveel risico men wil lopen om in een rolstoel te geraken of tussen 4 planken voor altijd te gaan rusten.

  • Paardenfokkerij-Olympus

    Het zou een goede zaak zijn dat kinderen instromen in de wedstrijdsport pas nadat ze een tijd voltige training achter de rug hebben. Dat zorgt voor natuurlijke balans die juist nodig is in moeilijke situaties. Ruiters die meer vertrouwen op teugels en stijgbeugels gebruiken deze ook in moeilijke situaties. Ze drukken zich uit het zadel omhoog en naar voren en het ongeluk is geboren. Laten we toch ophouden om anderen van alles te gaan verbieden. Omdat ze dan maar flinker moeten zijn dan ze werkelijk zijn? Dat is pas echt gevaarlijk en onverantwoord!!
    De verdere voordelen na een voltige opleiding voor paard en ruiter in de wedstrijdsport (b.v. op gebied van onafhankelijke zit en hand) zijn legio. Maar dat is hier niet het onderwerp.
    Sjaak Hoedjes
    Bergen NH

  • Manon van Nimwegen

    Ik ben van mening van de veiligheid van ruiter en paard ten alle tijden voorop moet komen te staan. Maar wat ook belangrijk is, is dat dressuurruiters niet alleen maar moeten trainen voor wat er binnen de witte hekjes gevraagd wordt maar ook wat daar buiten kan afspelen. Naar mijn mening is het geen overbodige luxe om, ook met een hoog in het bloed staand paard, veel te oefenen in verschillende situaties. Zo leert het paard zich vanzelf netjes te gedragen in verschillende situaties. Dan is meelopen naar de bak overbodig en komt dit de veiligheid van ruiter en paard ten goede.

  • Albert Voorn

    Het handig zijn boven op een paard heeft niets te maken of een paard wel of niet fijn en met rust
    de ring in wil.
    Bij ons springruiters gebeurd het regelmatig dat een paard het niet prettig vind om de ring in te gaan daar het weet dat het daar moet gebeuren het is dan heel fijn dat er hulp is om het paard in alle rust op de plaats van bestemming te brengen, niet elk paard is mentaal even sterk en wij helpen elkaar dan even of we rijden even voor, wat is het probleem? Je kunt trainen wat je wilt je kunt zo handig zijn als je wilt het geeft geen enkele garantie of het paard wel of niet graag de ring in wil dus helpen we elkaar een beetje!

  • mj kochx

    ik ben ook nog van de generatie waar we naast dressuurproeven ook parcoursen sprongen, acht- of viertal reden en zelfs meededen aan paardenspelletjes en daar erg veel plezier aan beleefden. Daarnaast gingen we met zijn allen te paard tijdens de parade, inclusief ereronde … ook heb ik tijdens mijn commandantencursus met meerdere paarden moeten springen. Tegenwoordig is iedereen meteen aan het ‘trainen’ en specialiseren, hoe jong men ook is, zo jammer!
    Ik heb 11 mei deelgenomen aan een schriktraining van de bereden politie met m’n tweejarige voice x figaro, aan het handje, en ja … hij vond met name het zeil enorm spannend, maar na een paar noodsprongen had hij vertrouwen genoeg om erop te blijven staan (voor foto’s ga naar http://www.deschimmelkroft.nl, sessie 11-05-2013 16.00 uur). Zo jammer dat dit niet veel vaker georganiseerd wordt en dat veel mensen niet vaker zelf hun paard in de eigen omgeving laten kennismaken met vreemde zaken in plaats van alle mogelijke enge dingen te laten verwijderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook