Ga naar hoofdinhoud

Gaat de liefde voor paarden en topsport niet samen?

FOTO WWW.ARND.NL

Van: Paardenkrant-Horses.nl
Aan: Albert van Unen, Alice Naber-Lozeman, Astrid Bongers

De Duitse zender WDR heeft onlangs opnieuw een documentaire over de paardensport uitgezonden. Albert Voorn zegt daarin: ‘Als je ruiters vraagt waarom ze paardensport bedrijven, antwoorden de meesten: vanwege de liefde voor het paard. Dat is de grootste onzin die er is. Als we echt van onze paarden zouden houden, zouden we er geen (top)sport mee bedrijven.” Ben je het met hem eens? Hoe kunnen topruiters de paardensport op een reële manier aan het grote publiek uitleggen?


Van: Albert

Albert van Unen, teamveterinair mennen twee- en vierspannen

Albert Voorn ken ik van de Olympische Spelen in Sydney in 2000. Hij als ruiter en ik als teamveterinair van de springruiters. In dit geval ben ik het niet met hem eens dat ruiters geen liefde voor hun paard zouden hebben. In mijn ogen kun je wel topsport met paarden bedrijven, als je maar goed voor ze zorgt. Je moet er een heel goed management op na houden. Als je dat management met beleid doet, kunnen paarden ook oud worden terwijl ze topsport bedrijven. Natuurlijk kun je altijd voorbeelden opnoemen van paarden die een blessure krijgen waardoor ze een paar jaar er uit liggen of definitief uit de sport moeten. Aan de andere kant zijn er genoeg voorbeelden van paarden, zoals onder andere Verdi van Maikel van der Vleuten of de paarden van Marcus Ehning bijvoorbeeld, die vele jaren meegaan in de topsport. Het gaat vooral om de frequentie en de leeftijd van de paarden die worden ingezet in de sport. Dat is een soort risicospreiding. Op het moment dat ruiters een paard kopen, doen ze dat met de intentie om er tenminste acht á negen jaar mee te sporten. Bovendien bouwen de meeste ruiters een emotionele en enorme band op met hun paard waardoor er ‘liefde met het paard’ ontstaat. Door goed management kunnen paarden oud worden in de sport en krijgen heel veel paarden een mooi pensioen. Ook uit een liefdesband. Er zijn en zullen immer uitzonderingen zijn waarbij ruiters het paard zien als een gebruiksvoorwerp welke in te ruilen en te vervangen is. De tijd van samenzijn geeft in 99 procent een vertrouwensband.


Van: Alice

Alice Naber-Lozeman, kaderlid eventing senioren FOTO WWW.ARND.NL

Alle topruiters, en dan maakt het niet uit in welke discipline, hebben een gigantisch goede band met hun paard, want anders doen de paarden niet wat van hen gevraagd wordt. Het paard moet de ruiter ook kunnen begrijpen. Met dwang kun je niks voor elkaar krijgen. De collega-topsporters die ik ken, zijn allemaal gek met hun paarden. We zijn met paardrijden begonnen omdat we paarden en paardrijden leuk vinden. Ik vind het heel leuk om paarden te trainen en beter te maken. Het gevoel dat je hebt tijdens het rijden en de communicatie met het paard is heel interessant. Het draait om wederzijds respect, daarom rijden we paard. Je moet een topsportpaard zien als happy athlete. Topsportpaarden worden het best gemanaged van allemaal, als je dat zou vergelijken met de paarden van amateurruiters. Mijn topsportpaarden lopen misschien maar vijf wedstrijden per jaar. Ze krijgen een heel goede medische begeleiding en de beste uitgebalanceerde voeding. Zeven dagen in de week krijgen ze de juiste training. Bij ons komen de paarden heel vaak hun stal uit. Ze gaan bijvoorbeeld ook dagelijks in de wei. Hun training is ook heel veelzijdig. Ik zou liever een topsportpaard willen zijn bij een topruiter, dan een paard willen zijn bij een hobbyruiter, die ruim 25 kilo te zwaar is en niet de juiste verzorging en training kan bieden.


Van: Astrid

Astrid Bongers, Internationaal TWE amazone, EK team Traditionele Working Equitation

In het antwoord van Albert Voorn zit zeker een vorm van waarheid, gezien de paardensport op topniveau niet meer volgens het natuurlijk bewegen van het paard is. In bijvoorbeeld de dressuur zie je paarden die in de natuur nooit zo zouden bewegen. Als je paardensport bedrijft vanwege de liefde voor het paard, moet je er alles aan doen om het paard zo gezond mogelijk te laten bewegen. Als je de paardensport bedrijft voor onder andere je naamsbekendheid, dan heeft Albert Voorn volkomen gelijk. In de Traditionele Working Equitation staat voorop dat een paard zo natuurlijk mogelijk beweegt. In onze sport wordt er gekeken naar de losgelatenheid van het paard, een paard wat zichzelf draagt en hierdoor het lichaam gezond houdt. Het paard zal niet naar een hoger niveau gebracht worden als het paard het lichamelijk of geestelijk niet aankan. Als in de TWE het paard zichzelf niet kan dragen via zijn achterhand en niet los is, zal het nooit op topniveau komen. Het paard in zijn waarde laten, dat is liefde voor het paard. Via die weg kun je zeker wel op topniveau presteren met het paard en liefde voor het paard hebben.

Deze [email protected] verscheen woensdag 24 juli in De Paardenkrant. Nog geen abonnee? Sluit dan hier een (online) abonnement af.


Poll

Liefde voor paard en topsport gaat niet samen Lees meer »

Laden ... Laden ...
Topics van dit bericht

Selecteer een topic en vind alle berichten over dit onderwerp onder "Mijn nieuws".
Lees meer over topics .

11 reacties op “Gaat de liefde voor paarden en topsport niet samen?

  • Frans Berings

    Topruiter Albert Voorn houdt ook van dieren, en in het bijzonder van paarden, getuige zijn inzet voor de creperende dieren in de Oostvaarders plassen.

  • Ronald Peelen

    Zoals meestal ligt de waarheid in het midden. Alice verwoordt het goed, maar het neemt niet weg, dat ook veel amateur ruiters goed voor hun paarden kunnen zorgen. Professionele ruiters kunnen hun paarden wel beter managen door een betere omgeving en netwerk en misschien betere kennis en ervaring, maar de eisen, die zij aan hun paarden stellen zijn vaak ook hoger. Mits binnen de lichamelijke en psychische mogelijkheden van het paard is daar niets op tegen. Vergelijk het met menselijke atleten. Echter heeft een paard vaak geen keus, maar met dwang zal je toch niets bereiken. Het paard zal het uiteindelijk zelf moeten willen doen!

  • sven

    Voor iedereen die de visie van Voorn volgen gewoon een paardrij ontzegging opleggen. Aan hypocrieten heb ik een hekel. Er zullen vast uitwassen zijn maar bevestigen niet de regel. Voorn doet extreme uitspraken en is in zijn karakter ook wel zo denk ik. Misschien dat in zijn glorie jaren ( jaren ’80 en ’90 geexperimenteerd werd met allerlei medicijn en doping gebruik ( vandaar dat hengsten als Carthago en Cumano ook zo snel onvruchtbaar werden misschien ). Tegenwoordig zit alles compleet dichtgetimmerd qua medicijngebruik, de bloedregel en mishandeling van paarden op het wedstrijdterrein. Wat willen de deugterroristen nu nog meer, van de paardensport af ? Laat ze dan beginnen met zichzelf !

  • Agnes Van Halewijn

    De blessures die mijn allround basis sport paard heeft gehad is in het land opgelopen!
    Natuurlijk komt hij er elke dag eruit en als het weer t toelaat zoveelmogenlijk in de wei met een vriendinnetje. Daar kleven risico’s aan maar het is een paard en die heeft zo zijn behoeften, dus krijgt hij wat hij nodig heeft om een gelukkig en blij sportpartner te blijven.

  • eddy crul

    Het antwoord op die vraag is ingewikkelder dan men denkt en niet zomaar in 250 woorden uit te leggen. Ook omdat de vraag niet echt goed gesteld is. Ze was beter als volgt gesteld. Gaat de liefde voor paarden en professionele sport en professionele topsport niet samen?” Mijn antwoord zou dan zijn ” Ja dit zou toch moeten kunnen samen gaan maar het is moeilijk.”En in veruit de meeste gevallen is het niet het geval. Er wordt een heel groot theater opgevoerd om toch maar de schijn te geven dat ze van hun paarden houden.Bij mij is het zo; Na mijn kinderen en mijn vrouw(natuurlijk) is er niets dat ik liever zie dan geld.Maar wat ik echt graag zie (mijn paarden, mijn honden en mijn kat) verkoop ik niet voor geld. Moeilijker dan dit is het niet.
    PS: Met professioneel bedoel ik dat er geld met de paarden moet verdiend worden,dus dat de boterham met beleg ervan afhangt. Niet de kwaliteit van de professionele stallen. vr gr ec

  • Engel. K

    Dit lijkt heel erg veel op slagers die hun eigen vlees keuren. Topsport is zeker mogelijk echter, de meeste topsporters zien hun paarden als middel, natuurlijk beweren ze dat ze van hun paarden houden, zolang ze doen wat ervan verwacht wordt. Ingrid Klimke, Uta Gräff, Jan Nivelle zijn goede voorbeelden echter, deze zijn extreem dun gezaaid. Ik kom regelmatig bij topsporters in de stallen, daar zie ik genoeg, zeer vaak, dingen die de buitenwereld niet mogen zien. Het paard dient op de eerste plaats te staan, daarna komt pas de sport. Overigens ken ik erg veel liefhebbers die geen sport uitoefenen maar wel buitengewoon goed rijden, zonder druk, geweld of Rollkür. Jammer vind ik dat de redactie er zo oppervlakkig op reageert. Voorn heeft zeker een punt, de paarden lijden vaak ernstig. Dat kan niemand ontkennen.

  • MJ Kochx

    Het hangt er maar helemaal van af … hoeveel druk wordt er op de ruiter gelegd om (snel) prestaties te leveren; hoe goed wordt er gemanaged en gekeken naar wat het paard qua wedstrijdritme nodig heeft EN aankan? Maar dit geldt op alle niveaus, niet alleen op topniveau.
    Voor de absolute top, die de stal voldoende gevuld heeft, zal dat goed mogelijk zijn, voor de zzp’er die alle zeilen bij moet zetten om rond te komen weet ik het niet.
    Feit is dat de professionals ervan moeten leven en daar kan het gaan wringen. Neemt niet weg dat zij wellicht beter en bewuster plannen dan amateurs die tegenwoordig de mogelijkheid hebben om dagen achtereen verschillende wedstrijden te rijden omdat de wedstrijdkalender boordevol zit.

  • Jan Jonas

    Wat is liefde voor het paard, iedereen vult dat anders in. In veel gevallen schiet men hierin door en gaan wij het paard vermenselijken en kan het paard niet meer paard zijn. Ik maak soms mee dat de emotie voor het paard zo groot is, dat mensen paarden veranderen in “MIJN BABY’S . Is dat de maat staf? Topsport is gevoelens uitschakelen anders kunnen de ruiters en amazones beter een buitenrit in de vrije natuur maken. Albert Voorn kennen wij als de ruiter, die geduld heeft met moeilijke paarden. Hij geeft die paarden een kans, al zou het jaren duren.
    Getuige Lando die zilver won in Sydney ( duurde ruim een jaar), Tobalio (duurde 3 jaar) het beste paard in La Baule. enz. enz. Ik heb het allemaal van nabij mee mogen maken.

  • marcel dufour

    Voor ruiters die op hoog niveau rijden, loopt de liefde evenredig aan hoe goed het paard is.
    Ik ben zelden (nooit eigenlijk) een springruiter tegengekomen die toch heel veel hield van zijn paard ondanks dat die er iedere rubriek 2 naar beneden sprong.
    Misschien is een ander woord voor liefde in deze dankbaarheid of respect voor het bewuste paard.
    Albert weet daar alles van want ook die heeft enkele malen in zijn leven moeten slikken en een traan laten toen hij van paarden, om welke reden dan ook, afscheid moest nemen.
    Ik geloof dat je van dieren houden kunt maar het moet wel gezond blijven. Een dier is geen mens dus moeten we dieren ook geen menselijke eigenschappen toedichten.

  • Edith Louw

    liefde en goed verzorgen wordt hier compleet door elkaar gehaald. Natuurlijk zullen veruit de meeste ruiters, ongeacht niveau, van hun paard houden. De vraag is eigenlijk: moet je een dier waar je zoveel van houdt dan blootstellen aan soms extreme training en prestaties, (1.60 parcours tot rol kur tot 160 km in de woestijn en nog veel meer) langdurige transporten, opstalling etc.? En ALS je dat doet betekent dat dan dan je niet van hem houdt? Dat zijn natuurlijk onzin vragen want houden van kun je niet op die manier definiëren. De andere vraag is: is topsport wel iets dat je überhaupt aan dieren mag “vragen” (eisen) – daar zijn de meningen duidelijk over verdeeld. Nog een vraag: als je zoveel van je paard houdt, dan verkoop je hem toch niet zomaar? Maar sportpaarden hebben heel wat meer eigenaren in hun leven dan het gemiddelde recreatiepaard…

  • H. Hegeman

    Mooie discussies die een wake-up call zijn. Het is goed met zijn allen eens na te denken over de inzet van paarden; op welke manier dan ook. Alle neuzen zullen nooit precies dezelfde kant op staan, maar dat geeft niets. We worden ons door dit soort discussies wel bewuster van de manier waarop we met paarden omgaan. Dat is winst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook