Ga naar hoofdinhoud

Is een landelijk meldpunt voor paardenziekten een noodzaak?

Foto www.arnd.nl

Er is een ‘nieuwe’ paardenziekte opgedoken onder jonge paarden, waarvan de oorzaak nog onbekend is. Gedupeerden houden het liever stil, want voor je het weet brengt niemand zijn paard meer bij jou in opfok. Maar geheimzinnigheid draagt niet bij aan het vinden van een oplossing. Een schone taak voor de Sectorraad Paarden, die al lang een landelijk meldpunt had moeten hebben om paal en perk te stellen.

Van: Marijke
Ik pleit voor meldplicht op besmettelijke paardenziektes! Jaarlijks sterven er paarden door deze ‘geheimzinnige’ ziektes. Iedere paardenhouder die een ‘geheimzinnige’ ziekte heeft gehad, weet wat voor stress dit veroorzaakt. Jarenlang al pleiten verschillende paardenhouders om meldplicht en een sluitend protocol, om besmettelijke ziekten het hoofd te bieden en verspreiding ervan

Marijke Kromkamp, fokker

te voorkomen. Een meldpunt had er allang moeten zijn! Op Facebook is een landelijk meldpunt opgezet. Hier lopen we ook tegen het probleem van niet  openbaar maken aan. Er zijn te veel stallen die geheimzinnige ziektes stilhouden, daardoor is de infectiedruk te hoog. De Sectorraad weet dit!

Het enige wat de Sectorraad momenteel doet, is onrust stoken. Meldingen komen bij hen binnen, maar ze houden het stil. Het I&R-systeem is niet sluitend. Ze hebben geen idee waar en hoeveel paarden er in Nederland zijn. Bij uitbraak van een grotere ‘mysterieuze’ ziekte, heeft de Sectorraad een groot probleem. Het protocol van de Sectorraad wordt bijna niet opgevolgd. Bijvoorbeeld bij het KWPN, daar konden de hengsten na een rhino-uitbraak al na twee weken opgehaald worden, terwijl het protocol van de Sectorraad aangeeft: vier tot zes weken dicht. De wet moet veranderd worden, maar met de huidige politiek en een lakse Sectorraad gaat dit niet lukken. Geen enkele organisatie slaat met de vuist op tafel. Kennelijk is een keurmerk, predicaten, handel en concoursen belangrijker. Ik ben van mening dat openheid van zaken, sluitende protocollen en een sluitend I&R-systeem zullen bijdragen aan een gezond paardenbestand in Nederland.

Van: Marianne
Ja, er is een aandoening met mogelijk meerdere verschijningsvormen die ‘beiderzijdse of groepsgewijsoptredende-stembandverlamming’ wordt genoemd. Hierbij functioneren de keel en met name de stembanden niet meer normaal.

Prof.dr. Marianne Sloet, Faculteit Diergeneeskunde Universiteit Utrecht

Het paard kan (erg) benauwd worden met een (enorm) bijgeluid en soms ook ataxie vertonen. Soms probeert het paard zo ‘hard’ om lucht binnen te krijgen dat longbloedvaatjes knappen en een longbloeding ontstaat. Dat kan leiden tot de dood van het paard. In andere gevallen komt het niet zo ver, maar heeft het paard bij iedere inspanning al een fors bijgeluid en kan niet werken. Ook is er een beeld waarin de benauwdheid niet op de voorgrond treedt, maar er op één bedrijf een onwaarschijnlijk hoog percentage paarden met een stembandverlamming is. Het gaat hier dan dus niet om de bekende erfelijke cornage. Incidenteel worden vormen van ‘groepsgewijs-optredende-stembandverlamming’ al sinds begin negentiger jaren gezien op diverse plaatsen ter wereld. Het voorkomen is echter zo zeldzaam dat onderzoek erg moeilijk is. In 2018-2019 hebben zich in Nederland meerdere bedrijven met één of meer aangetaste dieren gemeld. Eigenaren raadplegen ook bij dit soort problemen hun dierenartsen en deze dierenartsen overleggen open en diepgaand met de Gezondheidsdienst voor Dieren en de Faculteit Diergeneeskunde. Ook hebben eigenaren aangetaste dieren voor en na de dood aangeboden voor uitgebreid onderzoek, maar er is (nog) geen oorzaak vastgesteld. Wat betreft een meldpunt, eigenaren kunnen zich altijd tot hun dierenarts wenden en er is voor dierenartsen een Helpdesk die door specialisten van de Gezondheidsdienst voor Dieren en de Faculteit Diergeneeskunde wordt bemenst.

Van: Jan Cees
De ‘nieuwe’ paardenziekte is zeldzaam en weinig bekend. Dat is logisch, want een aandoening waar we nog geen oorzaak voor weten is moeilijk uit te leggen. Als SRP zien we graag dat paardenhouders die een ‘nieuw’ probleem hebben goed met hun dierenartsen overleggen.

Jan Cees Vogelaar, voorzitter Sectorraad Paarden

De betrokken dierenartsen moeten dan samen alle veterinaire kennis die beschikbaar is boven water halen. Het is echter weinig zinvol de publiciteit te zoeken zolang er nog niet zoveel te vertellen is. Gelukkig, zoals al eerder in de Paardenkrant is vermeld, lijkt de aandoening – voor zover nu bekend – niet besmettelijk. Wel komt het groepsgewijs voor. De SRP heeft een Werkgroep Diergezondheid en daarin worden problemen zoals deze ook besproken en zo nodig aangepakt. De SRP heeft meegewerkt aan de oprichting van de Helpdesk voor Dierenartsen. Deze Helpdesk wordt onder meer door het ministerie gesteund. De SRP heeft zelf slechts beperkt financiële armslag. Een meldpunt voor paardenhouders is inderdaad een gehoorde wens, maar zal hoge kosten met zich meebrengen en niet zoveel toevoegen aan de Helpdesk voor Dierenartsen. Als de Nederlandse paardenhouderij graag naast de Helpdesk en het Landelijk Meldpunt Dierziekten van de NVWA een meldpunt en vraagbaakpunt voor paardenziekten wil hebben, dan zal men daar ook voor moeten willen betalen.

Deze [email protected] verscheen woensdag 19 februari in de Paardenkrant. Nog geen abonnee? Sluit dan hier een (online) abonnement af


Poll

Een landelijk meldpunt voor paardenziekten is een noodzaak

Laden ... Laden ...
Topics van dit bericht

Selecteer een topic en vind alle berichten over dit onderwerp onder "Mijn nieuws".
Lees meer over topics .

Eén reactie op “Is een landelijk meldpunt voor paardenziekten een noodzaak?

  • jan jonas

    Uitbraken van virale en bacteriële ziekten die overdraagbaar zijn moeten landelijk en internationaal gemeld worden omdat paarden en andere dieren bijna evenveel reizen als mensen. Die regeling is er al.
    Andere ziekten met specifieke casussen hoeven (zoals die in artikel vernoemd zijn) niet die registratie, omdat de wetenschap de achterliggende oorzaken niet of nauwelijks-wetenschappelijk kent en dus niet overdraagbaar zijn. In het verleden (de vorige eeuw) werd ik in Engeland door een dierenarts benaderd. Deze dame wilde alle voorkomende ziekten bij paarden in een software bestand, doen. Het doel was, deze software te verkopen. Zij vroeg aan mij of ik met mijn methode (het vegetatieve systeem waar voeding in past) ook aan dit software bestand wilde toevoegen. Het bestand hete, “ziekte herkenningen bij paarden”. Dat heb ik toen geweigerd, met als argument, dat er te veel zwarte vlekken (ook in de wetenschap) zijn en dat mijn bijdrage maar een klein onderdeel (wel een heel belangrijk onderdeel) van een veel groter geheel is, die wij ook wetenschappelijk nauwelijks kennen. Dus, het is leuk om zo iets te ontwikkelen, maar het heeft geen wetenschappelijke meerwaarde. Zeker niet bij nieuwe ziekten, die wij niet kennen. Ik ben wel een man van communicatie. Paardensport of het fokken van paarden, vraagt naar communicatie en die is er mijn ogen te weinig, want het is jammer, iedere paardenhouder heeft in het beginsel het zelfde probleem. Dus zwijgen is niet verstandig. Het eerste gezonde paard/mens moet nog geboren worden. Daarom, gezondheid is “relatief”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook