Ga naar hoofdinhoud

Paardenleed in cursusboek

Foto Lonneke Ruesink

Ter uitbreiding van mijn kennis besloot ik mij afgelopen najaar op te geven voor de tweede fase van de Orun-opleiding tot meninstructeur. Bij aanvang van de cursus werd ons, cursisten, twee boeken uitgereikt; een volumineuze cursusmap en het dunnere ‘Leren mennen voor het Koetsiersbewijs’, derde herziene druk uit 2001. Afgelopen zondagmorgen, op een tijdstip dat ik al wel wakker was maar van mezelf nog niet hoefde op te staan, besloot ik eens een blik te werpen in ‘Leren mennen voor het Koetsiersbewijs’. Dekbed tot aan de kin opgetrokken, kopje thee erbij, boek open; ik was klaar het nuttige met het aangename te verenigen.


Fjorden en IJslanders behoren tot de categorie ‘pony’s’ legde het boek mij allereerst uit. Had ik in het stamboekbestuur gezeten van één van de twee rassen dan had ik de samenstellers van het boek vriendelijk doch dringend verzocht een erratum bij te voegen, maar gelukkig begeef ik mij vooral in de wereld der warmbloedfokkerij dus voor deze ‘slip of the pen’ hoefde ik mijn warme bed nog niet te verlaten.

Na een slok thee genomen te hebben las ik verder tot aan het hoofdstuk ‘Voeding en huisvesting’. Gelukkig had ik het theekopje al op mijn nachtkastje in veiligheid gebracht, anders was mijn servies nu één onderdeel armer. Welke vorm van huisvesting voor het paard komt namelijk als eerste aan bod in het boek ‘Leren mennen voor het Koetsiersbewijs’? De stand!

Anno 2013, in een tijdperk waarin stichtingen, instanties en politiek over elkaar heen vallen om de onnozele paardenhouder bij te brengen hoe hij zijn edele ros naar eer en geweten dient te behandelen – het spijt me, maar ik erger me altijd dood aan het bemoederende toontje waarin mij gevraagd wordt wat ik doe om paardenleed te voorkomen. ‘Lekker helemaal niks!’ schreeuw ik dan tegen mijn beeldscherm terug. Maar dat terzijde – leert de aankomend koetsier dat hij zijn paard, om bouwkosten en ruimte uit te sparen, in een stand kan stallen.

De stand moet dan wel drie meter lang zijn en net zo breed als de stokmaat van het paard. Dat per 1 januari 2017 in Nederland een verbod op stands geldt vergeten we dan maar snel, want het in onmin geraakte ding is ook een prima hulpmiddel om een paard van dat ergerlijke kribbebijten af te helpen. Gewoon je paard er achteruit inparkeren, probleem opgelost. En heb je een veulen dat de staart van z’n moeder aanvreet? Om de drie weken de tastharen van de kleine afscheren verlost je van deze ellende. Aldus het cursusboek ‘Leren mennen voor het Koetsiersbewijs’!

Mijn resterende thee was ondertussen koud geworden en ik besloot uit bed te stappen om mijn beeldscherm enkele wedervragen te stellen: wat doet dit boek in de handen van de nieuwe paardenliefhebber? Waarom is hier al niet veel eerder de kachel mee aangemaakt? Dit kán en mág niet meer als lesmateriaal gebruikt worden. KNHS en SRR: wat doen jullie om paardenleed te voorkomen?

Albertine Nannings
coördinator mensport

Topics van dit bericht

Selecteer een topic en vind alle berichten over dit onderwerp onder "Mijn nieuws".
Lees meer over topics .

5 reacties op “Paardenleed in cursusboek

  • Dick Nijhof.

    Nou, die zit !

  • sandra van bommel

    Ronduit schandalig dat dergelijk materiaal anno 2013 als leermateriaal wordt gebruikt bij de Orun. Dat zegt heel erg veel over (het ontbreken van) de kwaliteit van de opleiding en hun visie op paardvriendelijkheid.
    Hebben ze alle info over het belang van weidegang, sociaal contact e.d. gemist?
    Hebben ze nooit over de onderzoeken naar de oorzaken van stereotype gedrag gehoord?
    Onbegrijpelijk.

  • Dries Boink

    Als het bi de cursus organiserende instanties al zo droevig gesteld is met het zich verdiepen in de lesstof en af en toe eens te kijken of het verhaal nog wel van deze tijd is.
    bekruipt mij sterk het gevoel dat ea georganiseerd wordt uit winstbejag en niet omdat een vereniging of sportbond zijn opvoedkundige taak serieus neemt
    waar gaat het heen met onze paarden vraag ik mij dan af ?

  • H.D. de Vries

    HaHa, het lijkt wel een klucht!
    Alsof ze er bij opleidingsorgaan ORUN (of is het O,rund!) op uit zijn om de discussie
    over het paardenwelzijn weer aan te zwengelen. Moeten we de maatregelen ter bevordering van het
    paardenwelzijn nu wèl of niet serieus nemen? Bij de hippische opleider in kwestie doen ze dat blijkens het artikel blijkbaar (nog) niet! Gelukkig kunnen ze zich natuurlijk verschuilen achter het jaartal van de herziene druk, 2001, al weer ruim een decennium geleden. Kun je trouwens zien wat inzichten in onze maatschappij aan verandering onderhevig zijn! Wat ik me nog wel afvraag is wat er aan die druk van 2001 herzien is. Niets, lijkt mij, het is gewoon een andere term voor hernieuwde uitgave. Met zelfs voor die periode nog ongeloofelijk abjecte adviezen: het afscheren van de tastharen van een veulen! Dat weet zelfs de meest oude(rwetse) paardenfokker wel: dat is not done! Maar daar heeft de ORUN opleider geen boodschap aan: als er maar verdiend wordt, daar draait het om. Helemaal niet erg. Maar wel op goede condities aljeblieft! Want er gaat een geweldige voorbeeldfunctie uit van een opleider die ook de ‘groene’ hobbyist als klant heeft.
    Die houdt zich namelijk levenslang vast aan wat hij van zijn opleider meekrijgt.
    Laat dat dus in het vervolg volgens de huidige normen gebeuren!

  • M. Reulink

    Bedankt (namens alle paarden!) dat je de moeite hebt genomen om dit onder de aandacht te brengen.
    Hopelijk gaan de desbetreffende personen hun verantwoordelijkheid nemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook