Boerendochter Opinie

Vol trots hield de Sectorraadraad Paarden vorige maand het Keurmerk Paard en Welzijn 2.0 ten doop. Een behoorlijke aanscherping als ik het vergelijk met hoe paardeneigenaren dertig jaar geleden met hun bezittingen omgingen. Maar de PVV, de Partij voor de Dieren, de stichting Dier&Recht en verbazingwekkend veel mensen die zelf een paard in bezit hebben vonden het lang niet ver genoeg gaan.

Vandaag de dag is ‘bezit’ een beladen woord als dat bezit een dier is. Dat dier heeft immers zelf rechten. Dat lees ik althans op de site van de ANBI-goedgekeurde stichting Dier&Recht: ‘Waarom zouden dieren geen rechten mogen hebben? Baby’s en demente ouderen zonder besef van wie ze zijn, oorlogsmisdadigers en veroordeelde pedoseksuelen hebben rechten’, lees ik op de site van Dier&Recht. ‘De enige rechtvaardiging hiervoor is dat wij mensen vinden dat we geen dieren zijn. Een volstrekt verouderd standpunt! Darwin stelde al rond 1850 dat er geen wezenlijk verschil bestaat tussen mensen en dieren.’

Rechten

Dieren hebben dus rechten en de mens is ook maar een dier! Als je het zo bekijkt moeten onze paarden inderdaad allemaal op transport naar de prairie of de toendra. Maar dat is precies de plek waar het paard zesduizend jaar geleden op de evolutionaire nominatie stond om opgepeuzeld te worden. En dat was weer het moment waarop het paard bescherming zocht – en vond – door in dienst van de mens te treden. Hond, geit, schaap, varken en koe waren hem voorgegaan.

Weerloosheid

Evolutionair gesproken stond er tegenover dit ‘recht’ op bescherming door de mens een plicht om voor die mens van nut te zijn. Trekkracht, oorlogsvoering, springen of dressuur, ik zie geen verschil. Wat ik wel zie, is de totale weerloosheid van het gedomesticeerde dier. De mens bepaalt de interval tussen voerbeurten, de tijd op de wei en de mate van sociaal gedrag.

Plichten

Het deerniswekkend weerloze, dat is waarschijnlijk waarom sommige activisten rechten willen toekennen aan dieren. Maar ik zie alleen maar plichten, aan de zijde van hun eigenaren. Die hun plichten steeds serieuzer nemen. In het verleden kon een paard na een zware dag voor de ploeg of de koets alleen maar op een stand met stro, hooi en voederbieten rekenen. Terwijl paarden tegenwoordig steeds meer toendra tot hun beschikking hebben: ze krijgen vaker per dag ruwvoer aangeboden, kunnen vaker hun sociale gedrag uitoefenen en krijgen meer vrije beweging.

Minister Carola Schouten maakte dan ook gehakt van Dier&Recht en hun kritiek op het Keurmerk Paard en Welzijn. Gelukkig bevindt het dierenwelzijn zich in Nederland in de handen van een nuchtere boerendochter.

Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur
d.rosie@eisma.nl

Reageer
Discussie zien we graag op Horses, maar wel met respect voor elkaar. Wij vragen daarom om onder volledige naam te reageren. Reacties zonder naamsvermelding kunnen zonder opgave van reden worden verwijderd. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 250 woorden. Lees hier alle voorwaarden.
2 reacties op Boerendochter
  1. 1

    “En dat was weer het moment waarop het paard bescherming zocht – en vond – door in dienst van de mens te treden. Hond, geit, schaap, varken en koe waren hem voorgegaan.”

    Wat een absurde voorstelling van zaken.

  2. 2

    Heel goed! Rechten (voor het dier) zijn in feite niet zo belangrijk, het is de plicht van ons dierenbezitters goed voor onze dieren te zorgen.