Ga naar hoofdinhoud

Column Dirk Willem Rosie: JongKWPN

Opinie
Foto: JongKWPN

Niemand die het ziet, maar ik onderhoud al heel lang een warme relatie met JongKWPN. Toen ze ooit van logo veranderden, waren de nog niet verkochte spullen van JongKWPN in één keer onverkoopbaar en belandden ze in de Kersttombola voor het KWPN-personeel. Daar hoorde ik toen ook bij en zo kwam het dat ik met een stuk of tien T-shirts van JongKWPN huiswaarts keerde.

Die draag ik tot op de dag van vandaag. Al die keren dat ik in het verleden fulmineerde tegen een vereniging die niet meer van haar eigen leden was, deed ik dat met een T-shirt van JongKWPN aan. Ze moeten zo’n veertien jaar oud zijn. De boordjes zijn rafelig, het logo is verbleekt, maar ik wil maar geen afscheid nemen.

Striptease

Ik had er dus laatst ook één aan toen ik een verhaal mocht afsteken ten overstaan van… JongKWPN. Nee, het werd geen striptease, ik had niet eens tijd om de JongKWPN’ers te vertéllen over mijn ondergoed. Leunus van Lieren wilde dat ik zijn jonge gasten, bij hem op bezoek in Schore, vertelde over de beste dressuurpaarden ooit, een verhaal dat ik eerder afstak op het Global Dressage Forum. En ík wilde de leden van JongKWPN graag confronteren met de kennis van mannen die er meer verstand van hebben dan ik.

Greve en Marée

Dat werden dus twee verhalen in één lezing. Het ene over de waarnemingen aan het exterieur en de videobeelden van Ahlerich, Rembrandt, Matador, Bonfire, Salinero, Totilas en Valegro. Het andere over de unieke expertise van twee dierenartsen. Die hun leven lang zelf paarden fokten en trainden en tegelijkertijd duizenden sportpaarden in hun praktijk behandelden: Jan Greve en Jacques Marée. Met hen schreef ik de serie ‘Trainen en heel houden’ over datgene wat je moet doen om paarden in staat te stellen een Ahlerich of een Bonfire te worden.

Degelijk kogeldraagapparaat

Over de beste dressuurpaarden ooit vertelde ik dat ze allemaal een lange, verticale hals hadden, dat ze op Ahlerich na allemaal naar boven gebouwd waren, lange bovenarmen hadden en schuin gelegen dijbenen. Dat hun achterbenen eerder steil dan krom waren en dat ze allemaal sterk gespierde lendenen hadden. Namens Greve en Marée vertelde ik over de noodzaak van een degelijk kogeldraagapparaat, met een korte pijp, een sterke – zeker niet weke – koot, voldoende verzenen en gelijk gevormde hoeven.

Een bemerking op het fundament

Wat jammer, zei ik tegen de leden van JongKWPN, dat we juryleden bij het bespreken van de door hen gekeurde paarden steeds horen oreren over ras, adel en een bemerking op het fundament. En nooit over wat ze van biomechanici en dierenartsen hadden kunnen leren.

Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur Paardenkrant-Horses.nl
[email protected]

Topics van dit bericht

Selecteer een topic en vind alle berichten over dit onderwerp onder "Mijn nieuws".
Lees meer over topics .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook