Dovemansoren Opinie

Everdale

Hengstenhouders en stamboeken buitelen inmiddels over elkaar heen om te bewijzen dat ze zuiver op de graat zijn inzake het Warmblood Fragile Foal Syndrome. Hoe anders was dat enkele jaren geleden.

Bij Wim van der Linde, Henk Bruijns en nog enkele fokkers werden destijds afwijkende, niet levensvatbare veulens van de populaire jonge hengst Everdale geboren. Zij meldden zich direct bij hengstenhouder Gertjan van Olst. Niet met cowboyverhalen of stemmingmakerij, maar met hun serieuze zorgen over vijf hen bekende, recente gevallen van niet te redden veulens met een afwijkend skelet en een rare huid.

Praatjes

De gesprekken die deze fokkers met hengstenhouder Van Olst voerden leverden hetzelfde resultaat op als de meldingen die zij deden bij het KWPN. Bruijns en Van der Linde spraken tegen dovemansoren. Dat kan ik me in het geval van de hengstenhouder nog wel voorstellen. Je hebt een zeer getalenteerde, populaire hengst en dan wil je geen praatjes over een tot dat moment geheel onbekend verschijnsel dat misschien wel onder de reguliere sterfte van pasgeboren veulens te schakeren is.

Mantel der liefde

Het stamboek staat deze mantel der liefde minder fraai. Op de registratieplicht na is het gezonder maken van de populatie de belangrijkste reden van bestaan voor een stamboek. Het KWPN gaf nota bene 300.000 euro uit aan de ontwikkeling van een genoomwaarde voor OCD. Er is geen excuus voor het negeren van concrete signalen van de bepaald niet als cowboys of stemmingmakers bekend staande Van der Linde en Bruijns.

Mevrouw in Amerika

Doordat Van Olst en het KWPN het erbij lieten zitten, hebben enkele honderden fokkers de hengst Everdale gebruikt zonder dat zij wisten wat Van Olst en het KWPN wisten. Dat is problematisch. Er moest een mevrouw in Amerika aan te pas komen om het grootste stamboek van de wereld en de eigenaar van de populairste hengst van Nederland tot actie te manen.

Eigen straatje

Waar ik echt een hekel aan heb dat zijn de mooie verhalen die nu verschijnen. ‘Nee, wij wisten van niks, wij hebben nooit een signaal ontvangen’. Kletskoek om het eigen straatje schoon te vegen.

Aapje

De WFFS-vererving van Everdale is het ernstigste voorbeeld van wat ik beschouw als het Dutch Deaf and Dumb Monkey Syndrome. De Nederlandse paardenwereld heeft het aapje dat horende doof en ziende blind is omarmd, als mascotte en beschermengel. Uitbraken van besmettelijke ziektes melden wij niet (hoeft trouwens ook niet van de Sectorraad), want dan kunnen we niet meer op concours of dan gaan de lessen niet door. De eurootjes die wij op de korte termijn binnen kunnen roeien, róeien wij binnen. Ook als dat ten koste gaat van collega-paardenhouders.

Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur

d.rosie@eisma.nl

Reageren? Dat kan hier.