Ga naar hoofdinhoud

Laat je horen! ‘De aankoopkeuring moet op de schop’

Daniel Boudrenghien - Foto: Horses of Belgium

De Waalse topfokker Daniel Boudrenghien, die op zijn Stoeterij Horses of Belgium springpaarden fokt uit de Sitte-familie, plaatste vorige week een lang bericht op zijn facebookpagina waarin hij zijn zorgen uitsprak over de aankoopkeuring door dierenartsen. Hij deed dat naar aanleiding van het verhaal van een andere Franse fokker, die een topper voor een schijntje moest verkopen vanwege de röntgenfoto's bij de aankoopkeuring en nu op het hoogste niveau springt. "Ik denk dat iedere fokker wel zo'n verhaal kan vertellen." Lees zijn visie in onze rubriek Laat je horen!

In  mijn lange carrière als fokker, ruiter, hengstenhandelaar en handelaar heb ik de zogenaamde ‘aankoopkeuring’ zien beginnen en ontwikkelen tot wat het vandaag de dag is. 40 jaar geleden begonnen kopers ons plotseling te vragen om röntgenfoto’s van het hoefbeen van paarden, omdat wetenschappers het belang van kwaliteit van dit bot op de levensduur van een sportpaard hadden ontdekt. Op dat moment bestond de aankoopkeuring uit vier foto’s! Een paar jaar later kwamen de sprongröntgenfoto’s die ons de chips en losse fragmenten lieten zien. Meer en meer beefden we toen voor de uitkomsten… We wisten nog niet dat we pas aan het begin waren; inderdaad, in de jaren die volgden, voegden ze de kogels, de knieën en uiteindelijk de rug en hals toe.”

Dierenartsen als goden

In die tijd zagen we allemaal dierenartsen als goden en dachten dat hun wetenschappelijke kennis enorm was; ze gaven ons wetenschappelijke verklaringen, ondersteund door technische termen, die ons verblindden. We begrepen deze ingewikkelde termen niet.

Blinde geloof

Dit wonder voor de diergeneeskunde duurde ruim tien jaar, totdat we paarden zagen die niet door een keuring waren gekomen op de leeftijd van 3, 4 of 5 jaar oud, later Olympische, Wereld- en Europese winnaars van wereldklasse werden. Ons werd verteld dat dit zeldzame uitzonderingen waren, en we accepteerden het. Maar ons blinde geloof duurde slechts een korte tijd, omdat we 30 jaar lang hebben gemerkt dat de meerderheid van de grote sterren ter wereld niet door de keuring was gekomen op jonge leeftijd. Dus ze waren verkocht voor twee stuivers en nu verdienden ze miljoenen! Tegelijkertijd hadden veel paarden die perfect door de keuring kwamen, hun hele leven kwalen en konden ze geen carrière maken. Er is dus duidelijk een groot probleem met de aankoopkeuring zoals deze vandaag de dag is.

Protocol

Ik begrijp dat de autoriteiten een protocol moesten ontwikkelen waarmee minder getalenteerde dierenartsen een aankoopkeuring konden uitvoeren, maar wanneer een minder getalenteerde met een röntgenapparaat in de wildernis wordt ingestuurd, begint de vernietiging.

Niet alle dierenartsen zijn slecht

Het is moeilijk om dierenartsen te beschuldigen. Omdat we van hen houden, onze dierenartsen; soms zeggen we zelfs MIJN dierenarts zoals we zouden zeggen mijn vrouw of mijn man. Dierenartsen zijn vaak aardig, soms zijn ze schattig, soms zijn ze allebei tegelijkertijd. Maar laten we het serieus nemen, we moeten ons realiseren dat we vandaag de dag een serieus probleem hebben… En dat erkennen zonder wrok of kwaadaardigheid.

5% goed en 95% doet zijn best

In de veterinaire wereld is, net zoals bij bakkers en slagers,  5% supergoed en 95% zijn goede jongens die hun best doen. Toen ik een kind was, vergezelde ik een dierenarts uit mijn dorp die een grote reputatie in de regio had. Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, vertelde hij me:

“Weet je, jongeman, wat het belangrijkste is in ons beroep?”

“Nee meneer.”

“Dat wanneer we het dier verlaten waarvoor we kwamen zorgen, niet zieker is dan toen we aankwamen.”

Ik glimlachte om wat ik dacht dat het een grap was en hij antwoordde streng: “Het is geen grap, jongeman!”

Ik denk vaak aan die dierenarts, wiens naam Henri Raviart was, wanneer ik de wandaden van sommige dierenartsen zie.

Nutteloos

En nog een anekdote: een grote internationale handelaar vertelde me 40 jaar geleden: “Dierenartsen zijn nutteloos. Wanneer je paard niets heeft, vinden ze allerlei dingen die mis zijn met hem, en wanneer hij echt een probleem heeft, vinden ze niets of zijn de problemen moeilijk te vinden. “

Aankoopkeuring

Terug naar de aankoopkeuring: In het topsegment is vaak de sponsor de klant die het paard koopt; hij is vaak geen kenner (ook al denkt hij duidelijk het tegenovergestelde), niet zeker van zichzelf en hij wil garanties. Zijn eerste garantie is de dierenarts in wie hij volledig vertrouwen heeft (mijn dierenarts!). Geconfronteerd met de angst  van de cliënt begint de dierenarts ook te trillen. De huidige röntgenapparatuur is zeer krachtig en er is altijd een detail te vinden.

De meest gebruikelijke conclusie die tegenwoordig uit de mond van een dierenarts komt wanneer de klant vraagt: “Is het een serieus dokter?” is: “Nee, het is niet slecht voor sport, maar het kan eventueel een probleem zijn voor de wederverkoop.”

Elke keer maakt dat de klant bang. Bovenstaande is de domste zin ooit, en ik begrijp niet waarom de meeste dierenartsen het elke dag zouden gebruiken. Denk eens aan de onzin van deze zin: “Van dit kleine ding zal nooit het paard nooit last hebben in zijn carrière, maar het is beschamend als het gaat om wederverkoop.”

Super specialistische taak

Mijn conclusie is dat de aankoopkeuring van een sportpaard een super specialistische taak is. Deze veterinaire specialist moet een perfecte ruiter zijn, die moderne sport als zijn broekzak kent. Als dit niet het geval is, is het alsof “Forrest Gump de dierenarts speelt”. Het is duidelijk dat voor mij de enige persoon die de gezondheid van een paard betrouwbaar kan beoordelen, de persoon is die er elke dag op rijdt of ermee omgaat.

Het uitvoeren van een gezondheidsbeoordeling in 1 uur is een fantasie. Het huidige aankoopkeuringsprotocol vertegenwoordigt slechts 20% van de gezondheid van een paard.

Hetzelfde geldt voor reproductie

De overwegingen waarmee we rekening moeten houden met betrekking tot de aankoopkeuring, gelden ook bij de fokkerij: wanneer u een incompetente persoon een echo-apparaat geeft, begint de schade, vooral wanneer deze ‘te diep’ insemineren met een enkel rietje dure bevroren sperma. Als de merrie dan niet drachtig wordt, ligt de fout bij de hengst omdat hij geen sperma van goede kwaliteit levert.

Op de schop

Kortom: de aankoopkeuring hoeft wat mij betreft niet te verdwijnen, maar het is de hoogste tijd om naar het huidige systeem van keuren te kijken. Het lijkt erop dat steeds meer goede klanten een oogje dichtknijpen voor zogenaamde radiografische afwijkingen en nog steeds dure paarden kopen met ‘acceptabele’ problemen. Het is een stap vooruit.

Bakken met geld

Fokkers zijn schapen, het is bekend; decennia lang hebben ze conclusies aanvaard die uiteindelijk zeer onwetenschappelijk zijn. Als de veterinaire wereld de bakken met geld wil behouden die uit de lucht komen vallen in de vorm van aankoopkeuring, is het de hoogste tijd dat ze zich bewust worden van de urgentie waarmee ze dit onderzoek moeten aanpassen.

Praktijkgevallen

Terwijl de beste dierenartsen, die elke dag voor paarden op het hoogste niveau zorgen, ons vertellen dat deze röntgenologische details van weinig belang zijn en dat tegenwoordig alles te behandelen is, vertellen anderen ons dat een detail erg serieus is en dat een carrière ondenkbaar is. Het is de hoogste tijd dat iedereen dit erkent, en het is vooral belangrijk dat dierenartsen praktijkgevallen gaan bestuderen, in plaats van te herhalen wat ze in een boek of op internet hebben gelezen.

Groot symposium

Een groot symposium tussen topfokkers, de grote Europese handelaren, veterinaire scholen en dierenartsen is noodzakelijk als we uit een schadelijke situatie willen komen waarin alle partijen zich ongemakkelijk voelen.

Daniel Boudrenghien

Topics van dit bericht

Selecteer een topic en vind alle berichten over dit onderwerp onder "Mijn nieuws".
Lees meer over topics .

14 reacties op “Laat je horen! ‘De aankoopkeuring moet op de schop’

  • C. Bessem

    En zo is het! Dierenartsen zeggen het te weten. My ass! Ik kocht een net 2 mnd 5 jarige van de slacht weg. Zo krom had je een paard nog nooit gezien. En hij 174cm vertrouwde niemand. Kantelde in hoofd en hals, liep het liefst maar in galop rechts. Krabbelde enorm. Hangend verhemelte en geen schoft nee… een Mount Everest. Beenstand slecht. Spat la. Over zijn heupstand maar niets te zeggen, zijn achterbeen links stond haaks. 1 steile en een platvoet. En een karakter van de eerste orde Lux X Jasper X pastrocio xx. Zijn oog stond op ‘en wat wil jij nou weer van mij’ ik heb hem gekocht. Paar jaar werk aan gehad om hem goed te krijgen. Inmiddels uitgegroeid naar 181cm.. Hij sprong 1.30 uit stilstand. Een lastiger paard had ik nog nooit gehad. Hij wilde van alles niets, niet stilstaan, niet gezadeld worden, niet naar links, geen voeten geven. Vertrouwde zelfs een diepe voer emmer niet. Hij moest je kunnen zien. Niemand kon er zonder dat ik erbij was opstijgen. Dierenarts zei in 2005 nog Ohh jeetje wat moet je met zo’n paard. Ik zei… kom over een tijdje maar terug. Dan mag je hem keuren. Er ging 1,5 jaar overheen. Compliment gekregen van mijn dierenarts dat dit het eerste paard was die recht in zijn gangen was én recht in zijn lendenen. Hij is nu 20 en springt nog steeds zijn rondje met veel plezier. Mijn motto is ‘Wat je geeft krijg je terug. ‘ Wat ik zeggen wil is ‘geef een paard de kans om uit te groeien’ een lelijk eendje word ook een zwaan’

  • jb

    Beste Daniel,

    Het verhaal wat je verteld klopt en het is te belachelijk voor woorden dat paarden die jaren zonder problemen wedstrijden lopen door deze “kleine dingetjes” voor minder geld of zelfs niet verkocht worden.

    Helaas heeft een gedeelte van de handelaren dit ook op zichzelf afgeroepen door paarden te verkopen welke door middel van medicatie door keuringen heen worden geloodst of soms de foto’s van een ander paard bij het verkochte paard te doen. Iedereen binnen het “wereldje” weet dat er gerommeld word dus dan kan ik de klanten goed begrijpen dat ze opzoek zijn naar zekerheid in plaats van “leergeld” te blijven betalen.

  • San sl

    Ik ben het hier niet mee eens fokkers fokken laatste tijd enkel op prestatie en op korte termijn snel klaarmaken voor het snelle geld. Daarnaast worden paarden voor de fok gebruikt met aangeboren problemen en vooral hals en rug afwijkingen. Als er veel geld wordt neergeteld dan moet een dier goed zijn voor topsport en geen botcyste ocd of kissing spikes of halsartrose spat oid hebben en na intensieve training toch verwacht te gaan uit te vallen. Niemand wil geld en tijd investeren in een getalenteerd dier die elk moment stokkreupel kan worden omdat een subchrondiale botcyste of een kissing spine roet in het eten gooit. Ten tweede diegene die dat wel durft te nemen die betaald idd weinig voor een dier met rontgenlogische bemerking die keus maakt iemand dan om veel tijd in een mogelijke fiasco te steken. Helaas voor de fokker “maar fok met goede gezonde dieren dat is t belangrijkste ”
    enkel fokken op prestatie of super gave hackney bewegingen zoals Toto is de ondergang vd o zo mooie sport! Slechte ontwikkeling en degene die van mening is dat dierenartsen te kritisch zijn heeft enkel dollartekens in zijn oog!

  • Lylith

    Een goede dierenarts weet dat een keuring een momentopname is die globaal iets zegt over of het dier geschikt is voor het (toekomstige) gebruiksdoel. En zo globaal moet het ook zijn. Niet iedere chip is problematisch en hoeft dat te worden. Maar ik heb ooit een paard gekend met een ernstige vorm van aangeboren kissing spine die zonder rugfoto’s te laten maken verkocht is en geprobeerd is zadelmak te maken. Dat daar geen doden bij zijn gevallen is een wonder. Een paar foto’s van de rug had hier iedereen (koper, berijder en vooral paard) veel leed bespaard. Laten we dus niet doorslaan naar niet keuren, maar de keuring wel terugbrengen naar wat het moet zijn. Een middel om zeer ernstige problemen op te sporen (ook in het belang van het paard!!) en een globaal advies.

  • Maarten Aerts

    Daniel Boudreghien heeft wat mij betreft 100% gelijk.
    Alleen ligt het niet aan de dierenarts maar aan de koper.
    Als je als dierenarts een paard met een bemerking toch goedkeurt voor de sport en later blijkt het paard toch geblesseerd uit te vallen maak je vandaag de dag een grote kans op juridische stappen van de eigenaar.
    Alle problemen zoals deze zijn terug te leiden naar 1 zaak: het verschil tussen ‘paardenmensen’ en ‘mensen met paarden’…
    Het gezond ‘boeren’verstand is er uit…

  • Wilco vd Meulen

    Paarden handel moet eerlijk ook veeartsen moeten correcter keuren scheve poten op rapport simpel gezegd eerlijker zijn tegen verkoper en koper eerlijke prijs en meer vakkundig zijn paarden ook durven afkeuren voor verkoop slacht paard of goed gebruiks paard dan krijgen slagers het een tijdje druk

  • Lin

    Maar…. een dierenarts keurt niet af, ze adviseren….heeft een paard een kleine röntgenologische bemerking, nooit kreupel en komt het terecht bij een basisruiter die heel misschien ooit Z gaat halen met het paard, dan zullen de risico’s doorgaans echt niet groter zijn dan bij een 100% correct paard.

    Maar in de huidige maatschappij zoeken we naar een zondebok als het paard niet functioneert zoals verwacht. Dan is een dierenarts een makkelijk slachtoffer: “Je had me beter moeten waarschuwen/je hebt slecht geadviseerd” en dan word je aangeklaagd… Ik snap wel dat dierenartsen voorzichtig worden. Om nog niet te spreken van de verzekeringen die al afhaken bij de kleinste bemerking (of een compleet been weigeren mee te verzekeren)

  • De bekende spijker op zijn kop.

    De aankoopkeuring volgens het huidige model is al langere tijd niet meer up to date.

    De sport is de laatste 10 tot 20 jaar zodanig veranderd dat het vrijwel niet mee gewijzigde keuringsprotocol in de prullebak kan.

    De keurende dierenartsen zien er een business model in om zo veel mogelijk apparatuur aan te schaffen zonder dat de te verkrijgen beeldvorming door hen in termen van klinische relevantie kan worden beoordeeld. Hoe meer apparatuur hoe meer abnormalities! En dan? Wat moet die koper met die info?

    Het gaat er toch om dat het paard met goede training en management in de sport moet kunnen worden ingezet?

    De huidige keuringsprotocollen geven hierover amper uitsluitsel.

    Dan hebben we het nog niet eens over de rug en nek.

    Ook daarop hebben de professoren een waarderingssysteem op losgelaten terwijl – nog steeds- de klinische relevantie eigenlijk niet kan worden aangetoond.

    In de dagelijkse rechts praktijk hebben wij te maken met vele ontevreden kopers die beschikken over dure en uitgebreide keuringen en dito dure paarden, aangekocht met een positief advies op zak terwijl die paarden kortelings na de keuring problemen zijn gaan vertonen.

    De keuring zegt dus maar al te vaak niets, al helemaal niet over de bruikbaarheid van het paard.

    Wanneer dan een sportpaard niet door de keurende dierarts wordt geaccepteerd blijkt deze vaak een glansrijke carriere te doorlopen.

    Wellicht moeten kopers voortaan maar gekeurd worden of zij in staat zijn een paard te houden, te managen en in de sport uit te brengen…..
    Velen zullen niet slagen…

    Dan de dierenarts. Het wordt tijd dat de beroepsgroep eens een stap voorwaarts maakt en “out of the box” naar zichzelf gaat kijken om zich af te vragen wat men nu werkelijk bijdraagt door op deze wijze paarden te blijven keuren.

    Daartoe is geen bereidheid. De huidige keuring is immers een top verdien model. Wanneer dan na de keuring kreupelheden blijken te bestaan bij het TOP gekeurde paard biedt de beroepsgroep geen enkele arbitrage om de keurende dierenarts aan te spreken. Neen, de gedupeerde moet maar naar de rechtbank wat een uiterst kostbare en langdurende gang blijkt. Vechten tegen de aansprakelijkheidsverzekeraars die collega’s van de aangesproken dierenartsen maar wat graag bereid weten een verklaring gunstens de collega af te leggen. Waarom regelt de groep paardenspecialisten geen snelle, transparante en minder kostbare geschilbeslechting?

    Het is meer dan tijd om hierin verandering te brengen.

    Luc Schelstraete

    Schelstraete Advocaten

  • Michiels walter

    Vele veeartsen zijn in de eerste plaats commersemannen die alleen veel geld willen verdienen en de gezondheid van paarden komt op de tweede plaats. Ik heb het meegemaakt in de drafsport en in de springsport. Ik werk alleen nog met veeartsen waar ik het volste vetrouwen in heb.

  • Don van de Winkel

    Ik volg de mening van mijn collega dierenarts Maarten Aerts.
    Ik denk dat wij als dierenartsen geen oordeel moeten geven over goed of af keuren. Je moet opmerken wat er rontgenologisch aanwezig is en de relevantie van de bevinding met de koper bespreken.
    Zoals Luc en Maarten terecht constateren: zodra er iets mis gaat, krijgt een keuringsdierenarts vrij snel een claim aan de broek. Als wij van mening zijn dat met onze ervaring een straalbeen een klasse 2 is, maar andere artsen het toch een 3 vinden, dan volgt er vrij regelmatig een claim of zelfs een medische tuchtzaak (keuringsbesluiten zouden niet tuchtrechtelijk verwijtbaar moeten zijn, zij representeren de professionele mening van een arts. Alleen bij herhaaldelijke foutieve adviezen zou dit het geval moeten zijn). Dikwijls gebeurt dit, terwijl het paard in kwestie niet eens, en zelfs nooit, kreupel is geweest aan het been van discussie. Het gaat puur om het verschil in oordeel/mening omtrent een foto. Het zijn vervolgens de foto’s die de waarde van het paard bepalen en niet de kwaliteiten. Dat is altijd jammer.

    Want let wel: het is helaas (zoals Luc terecht constateert) geen exacte statistische wetenschap. Er zijn géén of weinig goed onderbouwde longitudinale studies en statistieken hoeveel paarden in welke sportdiscipline kreupel worden aan een specifiek gewrichtsfragment of verandering in de hals of rug. Het is gebaseerd op kennis vanuit extrapolatie van wetenschappelijke gegevens die we wél weten en de individuele ervaring van de dierenarts. Ik vind het van belang dat je als keurend dierenarts betrokken bent bij de sportdiscipline waarvoor je keurt. Verstand hebben van wat er gevraagd wordt van onze equine atleet, hoe in de regel een trainingsdoel wordt gerealiseerd en het hele management om het paard heen is.
    Daarnaast is het van belang om niet alleen verstand te hebben van het aantreffen van een afwijking op de foto, maar als dierenarts moet je ook een hele ruime ervaring hebben met paarden met kreupelheidsklachten. Wat je dan gaat zien, is dat de meerderheid van de kreupelheidsdiagnoses die wij stellen, weer andere diagnoses zijn dan die veranderingen waarover we bij een keuring vallen.

    Ik wil behalve bovenstaande, ook graag pleiten voor realisme bij een koper.
    Beseft een koper dat ze levende have kopen en geen wasmachine?
    Een paard is geen nieuw fabrieksproduct met 1 jaar fabrieksgarantie.
    Daarnaast: wat is de verwachting? Dat een dressuurpaard dat bij een (semi) professionele ruiter goed zijn wissels loopt, dat bij een amateur ruiter ook altijd doet? En als het dat dan niet doet, is die milde graad van kissing spines direct weer de oorzaak van de rijtechnische klachten of het gebrek aan skills van de ruiter?
    Goed paardrijden is in mijn ogen een kunst, waarvoor gevoel, talent en ervaring vereist is. Sommige paarden laten heel makkelijk een minder subtiele ruitertoe, veel paarden zijn daar minder van gediend.

    Ik merk daarnaast ook dat men regelmatig oudere ervaren paarden koopt van boven de 15-16 jaar, waarbij men dan bij navraag aangeeft dat ze verwachten dat het paard nog 5-10 jaar mee kan gaan als rijpaard. Deze situaties geven bij mij aan dat het verwachtingspatroon van kopers regelmatig niet overeenkomen met de werkelijkheid. Welke persoon die dit leest van boven de 30 jaar is niet 1 of meerdere keren onder behandeling geweest van een arts in het ziekenhuis voor een inwendige of orthopedische kwaal?
    Het is zeer aannemelijk dat dit ook geldt voor onze paarden en dat mogen we ze niet kwalijk nemen. Het is zaak dat er eerlijk over wordt gecommuniceerd, en dat men als koper daar ook niet van wegschrikt.

    Ieder paard kan een blessure krijgen. In mijn ervaring als dierenarts die zich toegelegd heeft in orthopedie, is dat de meerderheid van de blessures niets te maken hebben met discussies tijdens de keuring. Bij iedere bevinding hoe subtiel ook, lijkt bij sommige kopers alsof de angst regeert. Als dierenarts mogen we die angst niet aandikken om ons wettelijk vrij te stellen van aansprakelijkheid.

    Als laatste punt: dit is een internationaal probleem. Regelmatig worden paarden met minimale veranderingen van de rug (eerder anatomische variatie dan daadwerkelijke pathologie) in het buitenland niet geaccepteerd. Dit heeft ook weer negatieve invloed op de binnenlandse handel. Nederlandse kopers laten ze investeringen staan, want waarschijnlijk willen de Amerikanen ze niet.

  • Er bestaat natuurlijk ook een andere oplossing. Compleet stoppen met al dat inteelt gedoe en zuivere en gezonde topsport generaties kruisen zonder te kiezen voor dat cheeped inteelt.
    Ik vind het niet meer dan normaal dat eigenaars van sportstallen strenge voorwaarden stellen op orthopedisch vlak bij de keuring van deze peperdure Youngsters Hoeveel zou je zelf zijn.
    Zelf heb ik 200 Sportpaarden gefokt zowel in het volbloed als in het warmbloed en geen enkel niet inteelt afstamming werd ortho afgekeurd voor verkoop.
    Dus het kan wel degelijk als men kiest voor deontologisch fokken en niet vanaf het begin voor het vlugge geldgewin.
    Inteelt paarden gaan 6 maanden mee in de topsport en paarden met een min 1 aan inteelt coëfficiënt halen 2 à 3 jaar op een gezonde manier in de topsport Showjumping.
    En alle Belgische studbooks hebben boter op het hoofd want allemaal vermijden ze het hoofdstuk inteelt en zijn desastreuze effecten op een gezonde paarden fokkerij.
    Ze kiezen liever voor een strikt stilzwijgen hierover en het denken op korte termijn.
    Ikzelf noem dit misdadig stilzwijgen en complete desinformatie naar de Belgische fokkers.

  • Sanne

    En dan hebben wij het hier geen eens over de karakter van de paarden, valt deze tegen of is de ruiter niet capabel genoeg voor dit karakter dan ligt het eerder aan het feit dat het paard wel iets moet mankeren dan hun eigen tekortkomingen toe te geven ! Mensen willen tegenwoordig “mooie” paarden met een bekende bloedlijn want dat staat wel zo mooi op papier en stoer om te zeggen, ze kijken niet naar het karakter/bloedlijn van het paard die bij ze past. Zodra deze iets tegen valt had het paard nooit goedgekeurd mogen worden volgens diegene. Het is immers nooit goed, de portemonnee bepaalt nog steeds wat de uitslag is, niet de berijdbaarheid van het paard. Maar dat is mijn ervaring

  • Gino de Bruyn

    En wat als een dierarts een paard goedkeurde en er achteraf een probleem opduikt? Wie betaald er dan? Als je de dierarts niet vertrouwd….. Moet je dan de fokker/verkoper vertrouwen? Daar ken ik ook wel verhaaltjes over. Kijk naar je eigen winkel. En als je zeker van je stuk bent, geef je paard dan aan een ruiter die het volgens jou waard is. Het paard kan dan groeien en doen wat jij zegt dat het kan. Als het dan presteert dan krijg je je prijs. Laat prestaties tellen en niet de praatjes en genetica.

  • Bz

    Wat doe je met het omgekeerde geval. Kopen talentvol jong paard, goedgekeurd voor sport . Na wat wedstrijden jonge paarden 3jarigen is er best veel vraag naar. Besluiten nog even te wachten met verkoop. Veulen gekweekt. Terug de sport in, komt weer interesse, uiteindelijk voor een voor ons behoorlijk bedrag verkocht ( peulschil voor velen ) . Koper vraagt keuring, geen enkel probleem op basis van aankoop keuring . Paard wordt volledig afgekeurd . Had nooit mogen goedkeurd geweest zijn bij onze aankoop. Via advocaat gevraagd , waaronder bovenstaande advocaten, maar procedure prijs lag zo hoog dus maar van af gezien. Paardje verkocht voor appel en ei aan mensen die wisten wat er mee aan de hand was en rijden nu wat lage parcourtjes op hoop van zegen dat het goed blijft gaan. Wij als kleine garnaal in het circuit kunnen nergens naar toe. Blijkt dat de Nederlandse dierenarts hiervoor bekend stond maar was ons niet gemeld en bevriende verkoper had zijn centen binnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook