Mijn zieke oude tante

Mijn eerste stappen in de hippische journalistiek zette ik als zeventienjarige bij Het Sportpaard. Ik stuurde de huidige Paardenkrant-Horses.nl-hoofdredacteur Dirk-Willem Rosie, destijds chef van het inmiddels ter ziele gegane blad, een mail waarin ik hem onder andere vertelde over mijn extreme nieuwsgierigheid.

Hij antwoordde niet. Dus ik stuurde nog een mail. Weer niks. Daarna nog één. Die laatste maakte hem aan ’t lachen en ik werd op pad gestuurd voor een verhaal. Hij zei me: “Stel niet alleen de vragen die jij wil stellen. Probeer niet alleen je eigen honger naar nieuws te stillen. Schrijf het op alsof je het vertelt aan je zieke oude tante die niet mee kon. Vraag je af wat zij zou willen weten.” Precies dat probeer ik nu, negen jaar later, nog steeds te doen.

Dat blijft vaak bij proberen. Zo’n zeven jaar geleden, toen de geruchtenmachine rond de verkoop van Totilas op volle toeren draaide, schreef ik al eens een column over de paardenwereld die ik te klein vond en in de afgelopen zeven jaar is er weinig veranderd.

Zelden kan ik mijn zieke oude tante alles vertellen. Omdat mensen niet het achterste van hun tong laten zien of me verbieden iets aan haar te vertellen. Dat maakt me regelmatig professioneel ongelukkig.

Raar, want ik vind dit een wonderlijk beroep. Genieten van de paardensport en –fokkerij, met interessante mensen spreken en dat kunnen opschrijven op de best gelezen Nederlandse paardenwebsite – gisteren in ieder geval.

Deze week ben ik wel gelukkig. Ik stelde vragen over het aftreden van Henk Rootveld als KNHS-jurylid die werden beantwoord. Ik stelde Madeleine de vraag over hoe ze naar het afgroeten van Adelinde keek en ze antwoordde.

Ik schreef die artikelen niet omdat ik dacht; er zijn een paar tuigpaardrijders die Henk Rootveld weg hebben gepest en ook niet omdat ik dacht dat die tuigpaardrijders wel eens gelijk zouden kunnen hebben.

Ik belde Madeleine niet omdat ik dacht ‘was zij maar in Rio’ of ‘had Johan Rockx maar voor iemand anders gekozen in het team’.

Want, who the fuck am I? In ieder geval niet degene die kan oordelen wie er gelijk heeft. Dat mag mijn zieke oude tante doen, als ze daar behoefte toe voelt.

Maar daarbij heb ik wel een verzoek aan haar. Een verzoek om te luisteren naar wat ik vertel. Gisteren leerde ik haar een stuk beter kennen. Ze belde me namelijk op.  Of het klopte dat Zenith niet mocht starten in Rio, vroeg ze.

Bijna 80.000 keer werd er gisteren geklikt op dat bericht. Hoeveel van die 80.000 mensen ook gelezen hebben wat er stond onder de kop vraag ik me af.

Rick Helmink, redacteur Paardenkrant-Horses.nl

Reageer
Discussie zien we graag op Horses, maar wel met respect voor elkaar. Wij vragen daarom om onder volledige naam te reageren. Reacties zonder naamsvermelding kunnen zonder opgave van reden worden verwijderd. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 250 woorden. Lees hier alle voorwaarden.
2 reacties op Mijn zieke oude tante
  1. 1

    Beste, Ik was een van die mensen.En heb wel gemerkt dat Zenith niet tot de dressuurploeg behoort. Maar vond dit niet de moeite om U daar op te wijzen. vr gr EC

  2. 2

    Ook ik heb op dat bericht geklikt en heb alles gelezen, waardoor er een grote grijns op mijn gezicht kwam. Super humor!
    En beste Rick: Er zullen altijd mensen blijven die niet goed lezen of een kapstok zoeken om hun eigen mening te spuien. Laten we het er maar op houden dat de grote (stille) meerderheid de boodschap over het algemeen goed ontvangt.