Hoewel Chantal en Jessica het niet met de paplepel ingegoten kregen, was altijd al duidelijk dat ze iets met paarden wilden gaan doen. “Onze ouders stonden altijd achter ons, of het nu zomer of winter was. Zonder hen waren we nooit waar we nu zijn”, vertelt Jessica.
Look-a-likes
De zussen lijken als twee druppels water op elkaar en hebben daar vroeger op school wel eens misbruik van gemaakt. “Ik was niet zo heel goed in boekhouding. Dat is zo’n vak, dat snap je of dat snap je niet”, vertelt Chantal.
“Op een gegeven moment had ik het slecht gemaakt en heb ik aan de leraar gevraagd of ik het niet een keer na schooltijd in mijn eentje kon overmaken. Met het verhaal dat ik het niet snapte en me niet goed kon concentreren in de klas. Het mocht en toen is Jessica gegaan. Daarna zei de leraar: ik ben blij dat je het snapt”, vertelt Chantal met een ondeugende lach.
Combinatie
Bij de paarden en op wedstrijd hielden ze het wel bij hun eigen paarden. “Je bent een combinatie met je paard en wilt het dan ook laten zien. We hebben ook allebei onze eigen trainings- en wedstrijdpaarden”, vertelt Jessica. “Die hebben dus allemaal een vaste ruiter. We wisselen het alleen af als we tegen problemen aanlopen. Dan kan de ander het paard even aanvoelen en de ander daarmee dan weer helpen”, voegt Chantal daar aan toe.
Hexagon
De zussen gingen naar NHB Deurne (Masterclass) om hun instructeursdiploma te behalen. Ondertussen werkten ze bij Stal Hexagon. Dat was zwaar, maar het vormde hen wel. “Het was hard werken, je wist waarvoor je het deed en je kreeg kansen. Ik weet trouwens niet of ik het zonder Jessica had volgehouden. We hebben altijd steun gehad aan elkaar en hebben vaak aan één blik genoeg.”
“Onze band was altijd al heel sterk en is alleen maar sterker geworden. We trokken elkaar mee. Kom op, je kan het wel, niet verdrietig zijn, we gaan ervoor. We hebben er achtenhalf jaar gewerkt. Daarna zijn we onze eigen weg gegaan”, blikt Chantal terug.
Geen binnenhal
De zussen hebben er geen moment spijt van dat ze hun eigen stal zijn begonnen, maar zijn er nog niet in geslaagd om de plaatsing van een binnenhal te realiseren. “We zijn nu al een jaar of zeven bezig om een binnenhal te realiseren. In de winter is het eigenlijk niet te doen om buiten les te geven. Je handen vriezen bijna vast aan de teugels. We kunnen onze klanten ook niet bieden wat we ze willen bieden”, zegt Chantal. De gemeente werkt niet mee.
Jaloezie
De zussen weten dat er binnen de paardensport veel jaloezie is. “Hoe zeggen ze dat? Medelijden krijg je cadeau, afgunst moet je verdienen”, zegt Jessica. “Als je steeds onderaan meerijdt, zeggen mensen dat het de volgende keer vast wel gaat lukken. Je bent geen bedreiging. Maar als je meedoet om de prijzen dan hoor je al snel: ‘O, daar komt die weer. Dat paard heeft ze ook maar gekregen'”, voegt Chantal toe. “Dan denk ik: je moest eens weten hoe hard we ervoor werken. We zijn stapje voor stapje, beetje bij beetje omhoog geklommen”, aldus Jessica.
Bron: PZC